ตอนที่ 63 หึง

พอสิ้นเสียงเพลง ทั้งคู่ถึงค่อยดึงสติตัวเองกลับมา กู้ซิงอี้ยิ้มบางๆ พลางพยักหน้าให้เซี่ยซีเหยา

"เพราะมากครับ การแข่งรอบหน้า ชนะใสๆ แน่นอน!"

สองแก้มของเซี่ยซีเหยาแดงระเรื่อด้วยความเขิน เธอหลุบตาลง แกล้งทำเป็นก้มหน้าจัดแผ่นโน้ตเพลงในมือแก้เก้อ

"เนื้อเพลงที่คุณแต่งดีต่างหากล่ะคะ"

"ไม่หรอกครับ! ถ้าไม่ได้ทำนองเพลงของคุณภรรยาสุดที่รัก ผมก็คงคิดเนื้อเพลงแบบนี้ไม่ออกเหมือนกัน"

ทั้งคู่เริ่มเข้าสู่โหมดผลัดกันอวย แต่เห็นได้ชัดว่าเซี่ยซีเหยาไม่ได้หน้าหนาเท่าคนบางคน พอได้ยินคำว่าคุณภรรยาสุดที่รัก เธอก็ยอมแพ้ราบคาบ ก้มหน้ามุดอกราวกับนกกระจอกเทศ ไม่ยอมเงยขึ้นมาสบตาอีกเลย

นี่เป็นครั้งแรกที่กู้ซิงอี้เรียกเธอว่าภรรยาต่อหน้าตรงๆ เซี่ยซีเหยาเลยรู้สึกทั้งเขินอาย ทั้งหวานซึ้งไปทั้งใจ

แต่ยังไม่ทันที่กู้ซิงอี้จะได้มองภาพน่ารักตรงหน้านานกว่านี้ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมาขัดบรรยากาศหวานละมุนในห้องเสียก่อน

กู้ซิงอี้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู บนหน้าจอโชว์ชื่อ 'ผอ.หยาง'

กู้ซิงอี้เลิกคิ้ว ดูท่าหยางเฉิงหลินคงเห็นโพสต์นั้นแล้วสินะ? แต่สิ่งที่เขาไม่รู้เลยก็คือ เธอไม่ได้แค่เห็นโพสต์ แต่กำลังแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้วต่างหาก!

ตอนเห็นโพสต์แวบแรกเธอไม่เชื่อเลยสักนิด แต่พอช่องโต่วอินของกู้ซิงอี้โดนถล่มยับจนทีมเทคนิคต้องยื่นมือเข้ามาจัดการ เขาก็ยังนิ่งเฉยไม่ออกมาชี้แจงอะไรสักอย่าง จนหยางเฉิงหลินเริ่มอยู่ไม่สุขและใจคอไม่ดีขึ้นมา

หรือว่าเรื่องที่ลือกันในเน็ตจะเป็นเรื่องจริง?

หยางเฉิงหลินไม่อยากจะเชื่อเลย ภาพของกู้ซิงอี้ในสายตาเธอคือชายหนุ่มที่สุภาพ อ่อนโยน และเต็มไปด้วยพรสวรรค์ คนแบบนี้น่ะเหรอจะใช้ความรุนแรงในครอบครัว?

เธอรอตั้งนานก็ไม่เห็นกู้ซิงอี้จะลงคลิปชี้แจงเสียที สุดท้ายเลยทนไม่ไหว ต้องต่อสายตรงหาเขา

พอปลายสายรับ เสียงอันแสนอบอุ่นของกู้ซิงอี้ก็ดังขึ้นมาเหมือนเคย

"ฮัลโหล มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

หยางเฉิงหลินชะงักไป นี่เขาไม่รู้เรื่องจริงหรือเนี่ย?

"อ๋อ... มะ...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พอดีในเน็ตมีกระแสข่าวไม่ค่อยดีเกี่ยวกับคุณ คุณ...จะไม่ไปชี้แจงหน่อยเหรอคะ"

กู้ซิงอี้เกาหัว พลอยเผลอหันไปมองเซี่ยซีเหยาโดยไม่รู้ตัว

ตอนนี้เซี่ยซีเหยากำลังจับแผ่นกระดาษโน้ตเพลง แกล้งทำเป็นตั้งใจอ่าน แต่สายตาที่แอบเหลือบมองมาเป็นระยะบวกกับท่าทางเหม่อลอย บอกชัดเจนเลยว่าสมาธิของเธอไม่ได้อยู่ที่เพลงเลยแม้แต่น้อย

กู้ซิงอี้ขยิบตาให้เธอ เซี่ยซีเหยาหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันควัน รีบเบือนหน้าหนีอย่างคนมีพิรุธ

"ไม่ต้องชี้แจงหรอกครับ เรื่องพวกนั้นเป็นเรื่องจริงทั้งหมด!"

สิ้นเสียงตอบของกู้ซิงอี้ ปลายสายก็เงียบกริบไปทันที ผ่านไปพักใหญ่ เสียงของหยางเฉิงหลินถึงดังกลับมา

"ทำไมล่ะคะ ฉันไม่เชื่อหรอก! ในสายตาฉัน คุณ..."

"ขอโทษด้วยนะครับ ผอ.หยาง ผมขอขัดจังหวะหน่อย สิ่งที่ผมอยากจะบอกคือ ผอ.หยางรู้จักผมดีแค่ไหนกันเชียวครับ เรื่องในเน็ตพวกนั้นเป็นความจริงทั้งนั้น ไม่มีอะไรต้องแก้ตัวหรอก ทำผิดก็ต้องยอมรับผลของการกระทำ ส่วนกระแสวิพากษ์วิจารณ์ ปล่อยให้พวกเขาพูดไปเถอะ ขอแค่คนที่ผมแคร์เข้าใจผมก็พอแล้วครับ!"

กู้ซิงอี้พูดแทรกหยางเฉิงหลินด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ขณะที่สายตายังคงมองเซี่ยซีเหยาไม่ละไปไหน

เขาไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองเขายังไง แต่แรกเขาก็ไม่ได้ต้องการให้คนมากมายมารักชอบอยู่แล้ว ขอแค่คนตรงหน้ารักเขาก็เพียงพอแล้ว!

ปลายสายเงียบกริบไปอีกครั้ง

เมื่อได้ยินคำพูดของกู้ซิงอี้ ในใจของหยางเฉิงหลินก็รู้สึกปั่นป่วนเจ็บแปลบ เขาขอแค่คนที่เขาแคร์เข้าใจก็พอ... แล้วเธอล่ะเป็นอะไร?

"เข้าใจแล้วค่ะ ฉันแค่ถามดูเฉยๆ ไม่ได้มีเจตนาอื่น ถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นฉันวางสายก่อนนะคะ!"

น้ำเสียงของหยางเฉิงหลินฟังดูผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด แต่กู้ซิงอี้ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่ตอบรับ "อืม" คำหนึ่ง แล้วก็วางสายไป

"คุณเย็นชาเกินไปแล้วนะคะ แบบนี้ไม่ดีเลยน้า~"

กู้ซิงอี้เพิ่งจะวางโทรศัพท์ลง เสียงของเซี่ยซีเหยาก็ดังขึ้นข้างกาย

"???"

กู้ซิงอี้ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ตัวเองเย็นชาตรงไหนกัน ก็ดูปกติดีออกไม่ใช่เหรอ? เขาแค่พูดความจริง แถมยังมีมารยาทมากด้วยซ้ำไม่ใช่หรือไง?

"สาวสวยลุคพี่สาวคนนั้นน่าจะชอบคุณอยู่นะคะ"

เซี่ยซีเหยาเอ่ยขึ้นมาอีกรอบ แต่คราวนี้แววตาของเธอกลับหม่นลงเล็กน้อย

หยางเฉิงหลินเนี่ยนะ? ชอบเขา? คงไม่ใช่หรอกมั้ง?

กู้ซิงอี้เกาหัว รู้สึกปวดหัวตึ้บขึ้นมาทันที สำหรับเขาแล้วมองเธอเป็นแค่เพื่อนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นเอง

"แค่กๆ ~ คุณรู้ได้ยังไงกันครับ"

"สัญชาตญาณค่ะ! ฉันเชื่อในความรู้สึกของตัวเอง!"

เซี่ยซีเหยาเงยหน้าขึ้นสบตากู้ซิงอี้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง

"เอ่อ~ คุณคิดไปเองแล้วครับ! อีกอย่าง ใครๆ ก็รู้ว่าผมมีลูกมีเมียแล้ว! ผมไม่มีทางไปรู้สึกอะไรกับคนอื่นหรอก มันเสียมารยาทจะตาย!"

กู้ซิงอี้เกาหัวแกรกๆ พลางรีบอธิบายต่อ

ความรักในความคิดของเขาต้องจริงจังและรักเดียวใจเดียว ไม่อย่างนั้นก็ถือว่าไม่ให้เกียรติใครทั้งนั้น

พอเห็นสายตาจริงใจของกู้ซิงอี้ เซี่ยซีเหยาก็ได้แต่ขานรับ "อืม" เบา ๆ แต่ในใจยังคงกระสับกระส่ายอยู่ดี

กู้ซิงอี้ไม่ได้ชอบอีกฝ่ายก็จริง แต่ไม่ได้แปลว่าทางนั้นจะไม่ชอบเขาสักหน่อย สาวสวยลุคพี่สาวคนนั้นเพียบพร้อมออกปานนั้น ดีกว่าเธอตั้งเยอะ เรื่องนี้เธอรู้แก่ใจดี

เซี่ยซีเหยาจึงก้มหน้าก้มตาจับแผ่นกระดาษโน้ตเพลงในมือต่อ ราวกับมีขุมทรัพย์ซ่อนอยู่บนนั้นอย่างนั้นแหละ

กู้ซิงอี้มองเซี่ยซีเหยาอย่างแปลกใจ พลางทบทวนบทสนทนาเมื่อครู่อย่างละเอียด แล้วจู่ ๆ เขาก็เข้าใจทุกอย่างในพริบตา แววตาเริ่มเจือรอยยิ้ม ก่อนจะสะกิดแขนเธอเบา ๆ

"คุณ... หึงเหรอครับเนี่ย?"

เซี่ยซีเหยาลนลานขึ้นมาทันที แก้มสองข้างแดงระเรื่อ

"ปะ...เปล่าสักหน่อย!"

เสียงปฏิเสธน่ะดังฟังชัดดีอยู่หรอก แต่อาการนี่สิยิ่งฟ้องชัดเข้าไปใหญ่!

คาหนังคาเขาขนาดนี้ หึงชัด ๆ เลย!

กู้ซิงอี้ยังคงอมยิ้มมองเธอไม่วางตา พอเห็นเซี่ยซีเหยาหึงแบบนี้แล้วก็น่ารักดีไม่หยอกแฮะ!

เซี่ยซีเหยายิ่งพยายามกลบเกลื่อนก็ยิ่งลนลาน ยิ่งรู้สึกว่ากู้ซิงอี้กำลังแอบขำเธออยู่ ความรู้สึกทั้งเขินทั้งโมโหมันก็ยิ่งตีตื้นขึ้นมา!

สุดท้ายเธอก็ทนรับสายตาล้อเลียนของกู้ซิงอี้ไม่ไหว โยนแผ่นโน้ตเพลงในมือลงบนเตียงเหมือนคนยอมแพ้

"ใช่! ฉันหึงนั่นแหละ! ก็ใครใช้ให้มีสาวสวยระดับนั้นมาชอบคุณล่ะคะ!"

รอยยิ้มของกู้ซิงอี้ฉีกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมเสน่ห์ชวนเคลิ้ม

"งั้น... ให้ผมประทับตราไว้ก่อนดีไหมครับ ทำแบบนี้แล้วคุณจะได้หายหึงไง?"

ใบหน้าของกู้ซิงอี้ขยับเข้ามาใกล้เสียจนเซี่ยซีเหยาสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รินรดลงมา หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับตีกลอง และยิ่งเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะกระดอนออกมาจุกที่คอหอย

จากนั้นเธอก็ค่อย ๆ หลับตาพริ้ม ริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อย

ความจริงแล้วกู้ซิงอี้เองก็ตื่นเต้นจนตัวเกร็ง พอเห็นเซี่ยซีเหยาหลับตาลง เขาก็ดีใจจนเนื้อเต้น แอบกำหมัดแน่น ก่อนจะหลับตาแล้วค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้าไปหา

"นำโด่งไม่เห็นฝุ่น~ นำโด่งไม่เห็นฝุ่น......"

แต่ในจังหวะสำคัญนั่นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของกู้ซิงอี้ก็แผดลั่นขึ้นมาขัดจังหวะอย่างไม่รู้เวลาร่ำเวลา ทำเอาทั้งสองคนสะดุ้งโหยง

เซี่ยซีเหยาทิ้งตัวมุดลงบนเตียงทันที ดึงผ้าห่มมาคลุมโปงมิดชิด ไม่ยอมโผล่หน้าออกมาอีกเลย

หนังตากู้ซิงอี้กระตุกยิก ๆ เขากดรับสายด้วยรังสีอำมหิตที่พวยพุ่ง

"ฮัลโหล! ใครวะ! ถ้าวันนี้ไม่มีเรื่องคอขาดบาดตายละก็ อย่าหาว่าฉันทำให้แกมีเรื่องใหญ่ขึ้นมาจริง ๆ ก็แล้วกัน!"

นาทีนี้กู้ซิงอี้แทบอยากจะฆ่าไอ้คนที่โทรมาให้ตายคามือ!

ทว่าปลายสายกลับเงียบกริบ กู้ซิงอี้ขมวดคิ้ว พลางยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ... เฉินเฟิงเหรอ?

"เฟิงจื่อ? แกทำอะไรอยู่วะ? ทำไมไม่พูด?"

กู้ซิงอี้เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ไอ้ลูกทรพีคนนี้ต้องมีเรื่องด่วนจริง ๆ เชียวนะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าเขาฆ่าล้างโคตรเพื่อผดุงคุณธรรม!

เขารอไปอีกพักหนึ่ง เสียงของเฉินเฟิงถึงดังขึ้นในที่สุด มันเป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหดหู่และสิ้นหวัง

"เหล่ากู้ เรื่องในเน็ตมันยังไงกันแน่? แกไปรังแกพี่สะใภ้เหรอ?"

"ไอ้บัดซบเอ๊ย! แกโทรมาเพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ? เปล่าโว้ย! ฉันยังไม่ทันได้รังแกเลย แกก็เสือกโทรเข้ามาเนี่ย!"

กู้ซิงอี้ตอบกลับอย่างเคียดแค้น เขามองเซี่ยซีเหยาที่มุดอยู่ในผ้าห่มอีกครั้งแล้วถอนหายใจยาว สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียดายอย่างสุดซึ้ง

"ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะ เสียงแกเป็นอะไรไปวะ? โดนสังคมสั่งสอนมาเหรอไง?"

น้ำเสียงของเฉินเฟิงผิดปกติไปอย่างเห็นได้ชัด พอกู้ซิงอี้หายโมโหก็เริ่มเอะใจขึ้นมา เขารอไปอีกอึดใจหนึ่ง เสียงของเฉินเฟิงถึงดังตามมา

"ก็น่าจะทำนองนั้นแหละ! โดนสั่งสอนเข้าอย่างจังเลย ตอนนี้แกว่างไหม พอจะมาหาฉันหน่อยได้หรือเปล่า มาดื่มเป็นเพื่อนฉันสักสองแก แกไม่ต้องดื่มก็ได้ แค่อยู่เป็นเพื่อนก็พอ ตอนนี้ที่นี่ฉันเหลือแกเป็นเพื่อนแค่คนเดียวแล้วว่ะ!"

สายตาของกู้ซิงอี้หรี่ลงเล็กน้อย คราวก่อนเขาก็ตะหงิดใจอยู่แล้วว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ไม่นึกเลยว่าตอนนี้เฉินเฟิงจะเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ

เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เอ่ยตอบเฉินเฟิงในสายทันที

"ได้! ส่งโลเคชันมา ตอนนี้ฉันอยู่โหมวตู อีกสามชั่วโมงถึง!"

"ตกลง!"

เฉินเฟิงตอบรับคำหนึ่ง แล้วสายก็ตัดไป