ตอนที่ 64 เพื่อนร่วมชะตากรรม

หลังจากกู้ซิงอี้วางสาย เขาก็ตบผ้าห่มเบา ๆ อย่างจนใจเพื่อปลุกเซี่ยซีเหยาที่ยังคงมุดหัวซ่อนอยู่ข้างใต้

"คุณภรรยาครับ ลุกหน่อยเร็ว ไปส่งผมที่สถานีรถไฟความเร็วสูงหน่อยสิ"

เมื่อครู่เซี่ยซีเหยานอนฟังเขาคุยโทรศัพท์อยู่ตลอด รู้ดีอยู่แล้วว่าเขามีธุระต้องไป แม้จะไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นเรื่องอะไร แต่น้ำเสียงของกู้ซิงอี้เมื่อกี้ฟังดูจริงจังเอาเรื่องทีเดียว

เธอไม่อิดออด รีบมุดตัวออกมาจากใต้ผ้าห่ม เผยให้เห็นใบหน้าเนียนที่อบอยู่ข้างในจนแดงก่ำอีกครั้ง

"ได้ค่ะ! คุณต้องเก็บของก่อนไหมคะ"

"ผมมีแค่เป้ใบเดียวเอง! เพียงแต่ไปคราวนี้ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเมื่อไหร่ คงต้องฝากไน่ไน่ไว้กับคุณก่อนนะ"

กู้ซิงอี้เก็บของใช้ติดตัวใส่กระเป๋าเป้ พลางยกขึ้นสะพายแล้วหันไปบอกเซี่ยซีเหยา

เซี่ยซีเหยาพยักหน้า ทางฝั่งเธอมีทั้งพี่อวิ๋นและเล่อเล่อ ตอนที่เธอต้องไปอัดรายการ พวกเขาก็ช่วยดูแลไน่ไน่แทนได้ สะดวกมากอยู่แล้ว

เมื่อเก็บของเรียบร้อย กู้ซิงอี้ก็ไปเช็กเอาต์คืนห้อง แล้วทั้งคู่จึงพากันขึ้นรถ

เพราะเป็นการเดินทางกะทันหัน จึงทำได้แค่นั่งรถไฟความเร็วสูง แต่ระยะทางแค่นี้ รถไฟความเร็วสูงก็ไม่ได้ช้ากว่าเครื่องบินสักเท่าไหร่

ระหว่างทางมุ่งหน้าสู่สถานีรถไฟความเร็วสูง เซี่ยซีเหยามองตรงไปข้างหน้าอย่างตั้งใจขับรถ กู้ซิงอี้นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ พลางเหลือบมองท่าทางจริงจังของเธอ

"ไปคราวนี้ผมจะไปหาเฉินเฟิงน่ะ คุณเคยเจอเขาแล้ว เพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัยของผมเอง ดูเหมือนเขาจะเจอเรื่องเข้า เลยเรียกผมไปอยู่เป็นเพื่อนหน่อย"

กู้ซิงอี้บอกเซี่ยซีเหยาไปตรง ๆ เธอจะได้ไม่ต้องคอยเป็นกังวล

เซี่ยซีเหยาส่งเสียง "อืม" เบา ๆ ในลำคอ พลอยรู้สึกโล่งใจขึ้นมา สำหรับเฉินเฟิงคนนั้น เธอยังพอจำได้ เขาเป็นคนซื่อ ๆ จริงใจ นิสัยใจคอถือว่าดีเลยทีเดียว!

จากโรงแรมไปถึงสถานีรถไฟความเร็วสูง ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ถึง

ตอนนี้เพิ่งจะเที่ยงวัน ผู้คนในสถานีรถไฟความเร็วสูงพลุกพล่านมาก กู้ซิงอี้จึงสวมหน้ากากอนามัย และไม่ยอมให้เซี่ยซีเหยาลงจากรถไปส่งเขา

เวลานี้กระแสของพวกเขาทั้งคู่กำลังมาแรง โดยเฉพาะกู้ซิงอี้ที่มีทั้งกระแสด้านลบและบวกปนกัน สวมหน้ากากไว้จะได้ป้องกันไม่ให้คนจำได้

"ผมไปนะ! คุณไม่ต้องลงไปส่งหรอก ขับรถกลับดี ๆ ระวังตัวด้วยล่ะ ถ้าเวลาทัน ผมจะกลับมาดูคุณแข่งที่เวทีนะ!"

พูดจบ กู้ซิงอี้ก็ยิ้มแล้วเอื้อมมือไปลูบหัวเซี่ยซีเหยา ตอนนี้เขาชักจะติดใจการลูบหัวเธอเข้าเสียแล้ว

"อื้อ!"

ดวงตากลมโตดั่งผลซิ่งของเซี่ยซีเหยาไหวระริก เธอยังคงไม่ค่อยชินกับความรู้สึกที่ต้องแยกจากกันแบบนี้สักเท่าไหร่

"เอาล่ะ! กลับได้แล้วครับ!"

กู้ซิงอี้ลงจากรถแล้วปิดประตู ยืนมองรถของเซี่ยซีเหยาค่อย ๆ แล่นออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูงไป

บ่ายสามโมงครึ่ง ช้ากว่าที่กู้ซิงอี้กะไว้ครึ่งชั่วโมง สาเหตุหลักมาจากเสียเวลารอรถ ในที่สุดเขาก็มาถึงเมืองเจียงเฉิง

ตอนที่อยู่บนรถไฟความเร็วสูง เซี่ยซีเหยาก็โทรมาบอกว่าถึงที่พักอย่างปลอดภัยแล้ว ทั้งยังบอกให้เขารีบกลับมาเร็ว ๆ เพราะไน่ไน่คิดถึงพ่อแล้ว!

กู้ซิงอี้แอบอมยิ้มตอนอ่านข้อความ ไม่รู้เหมือนกันว่าจริง ๆ แล้วไน่ไน่คิดถึงเขา หรือเป็นตัวเธอกันแน่ที่คิดถึง?

เขาโบกแท็กซี่คันหนึ่ง แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังพิกัดที่เฉินเฟิงส่งมาทันที

ผ่านไปอีกสิบกว่านาที รถก็มาถึงจุดหมายปลายทาง เป็นอาคารพาณิชย์สูงสิบกว่าชั้น สตูดิโอที่เฉินเฟิงเช่าไว้อยู่บนชั้นหกของตึกนี้

ตอนที่กู้ซิงอี้ไปถึงสตูดิโอ ประตูใหญ่ไม่ได้ล็อกไว้ เขาจึงเดินเข้าไปได้เลย

หน้าต่างปิดสนิท กลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั่วห้อง กระป๋องเบียร์เกลื่อนกลาดเต็มพื้น แทบไม่ต่างจากสภาพตอนที่เขาเพิ่งทะลุมิติมาใหม่ ๆ เลยสักนิด

เฉินเฟิงกำลังนั่งหมดสภาพอยู่บนพื้น มือยกกระป๋องเบียร์ขึ้นกระดกเพียว ๆ อยู่คนเดียว

กู้ซิงอี้เดินไปเปิดหน้าต่างกว้างเพื่อให้อากาศบริสุทธิ์ด้านนอกถ่ายเทเข้ามา ก่อนจะเดินกลับมานั่งลงข้าง ๆ เขาแล้วถอดหน้ากากอนามัยออก

เฉินเฟิงเรอเอิ้กออกมาด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด เมื่อเห็นกู้ซิงอี้ เขาก็ยกกระป๋องเบียร์ในมือขึ้นทักทาย สายตาดูหดหู่และเลื่อนลอย

"มาแล้วเหรอวะเพื่อนยาก! มีแต่มึงนี่แหละที่ไม่ทิ้งกู!"

กู้ซิงอี้โบกมือปัดหน้าจมูกด้วยความเหม็น กลิ่นเหล้านี้ดมแล้วชวนจะอ้วก แถมยังทำให้เขานึกถึงความทรงจำแย่ ๆ ขึ้นมาอีก

"พูดมา โดนเรื่องร้ายแรงเบอร์ไหนมาวะเนี่ย ถึงทำเอาคนมองโลกในแง่ดีอย่างมึงหมดสภาพได้ขนาดนี้?"

เฉินเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระดกเบียร์ที่เหลือในกระป๋องจนหมดเกลี้ยง จากนั้นก็ออกแรงขยำจนแบนแล้วเขวี้ยงลงพื้น

"กูแค่คิดไม่ตกจริง ๆ ว่ะ! ทำไมกันวะ! กูทำอะไรไม่ดีตรงไหนหรือยังไง? ทำไมพวกมันต้องทำกับกูแบบนี้ด้วย!"

เฉินเฟิงกัดฟันพูด พลางคว้าเบียร์อีกกระป๋องขึ้นมา

กู้ซิงอี้ไม่ได้ห้ามปราม เขารู้ดีว่าตอนนี้เฉินเฟิงต้องการระบาย

"โดนแทงข้างหลังสองเด้งเลยเหรอวะ?"

เฉินเฟิงกระดกเบียร์อึกใหญ่เข้าไปอีกคำแล้วพยักหน้า

"ไอ้คู่สารเลวนั่น! เหล่ากู้ กูคิดไม่ถึงจริง ๆ แล้วก็คิดไม่ตกด้วย!"

"เดี๋ยวนะ! เหล่ากู้! มึงเดาได้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมวะ?"

เฉินเฟิงพลันนึกขึ้นมาได้ ถึงคำพูดที่กู้ซิงอี้เคยบอกกับเขาตอนที่เจอกันคราวก่อน ว่าต่อไปนี้ให้คอยสังเกตอะไรให้รอบคอบกว่าเดิมหน่อย

กู้ซิงอี้ยักไหล่ ก่อนจะตบไหล่เฉินเฟิงเบา ๆ อีกที

"ตอนนั้นกูแค่สงสัย ดึกดื่นป่านนั้นมีแฟนที่ไหนโทรหาผู้ชายคนอื่นวะ แถมยังเป็นหุ้นส่วนของมึงอีก ไม่โทรหามึงแต่ดันโทรหาทางนั้นแทน แต่เพราะเห็นเป็นเรื่องส่วนตัวของมึง กูเลยไม่กล้าสอดมือเข้าไปยุ่งส่งเดช"

เฉินเฟิงชะงักไปครู่ใหญ่ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเองอย่างขมขื่น ก็จริงของมัน... ถ้าตอนนั้นกู้ซิงอี้เตือนตรง ๆ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะพาลโกรธขึ้นมาด้วยซ้ำ!

"แล้วยังไงต่อ? ตอนนี้เรื่องเป็นยังไงบ้างแล้ว?"

กู้ซิงอี้ถามต่อ

"มึงก็เห็นอยู่นี่ ทั้งสตูดิโอเหลือแค่ซากห้องเปล่า ๆ พวกมันร่วมมือกันทั้งคนในคนนอก ยึดสตูดิโอไปหมดแล้ว ผลงานออกแบบของกูก็ไม่เหลือ หุ้นก็ไม่เหลือ เหอะ! แล้วแน่นอนว่าแฟนก็ไม่เหลือเหมือนกัน!"

เฉินเฟิงกลับมาทำหน้าซังกะตายอีกรอบ ร่างทิ้งตัวยวบลงไปทั้งตัว ก่อนจะยกกระป๋องเบียร์ขึ้นกระดกต่อ

กู้ซิงอี้ถอนหายใจเงียบ ๆ ทำได้แค่นั่งอยู่เป็นเพื่อน สภาพแบบนี้คงพูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ ได้แต่รอให้อีกฝ่ายได้สติขึ้นมาก่อนค่อยว่ากัน

พอกระดกเบียร์รวดเดียวไปอีกสองกระป๋อง จู่ ๆ เฉินเฟิงก็หันขวับมา

"จริงสิ! กูยังไม่ได้ถามมึงเลย เรื่องมึงมันเป็นยังไงกันแน่วะ? ไอ้โพสต์ในเน็ตนั่นน่ะ?"

"อ๋อ เรื่องนั้นเหรอ เรื่องมันยาว อย่าไปพูดถึงมันเลย! มึงรู้แค่ว่าเมื่อก่อนกูมันระยำพอก็แล้วกัน จริงสิ ก็เพราะเรื่องพวกนั้นแหละ กูถึงได้เลิกเหล้าเด็ดขาดไปเลย!"

เรื่องเฮงซวยในอดีตพวกนั้น กู้ซิงอี้ไม่อยากจะรื้อฟื้นขึ้นมาอีก จึงเอ่ยตัดบทข้ามไปแบบรวบรัด

เฉินเฟิงพยักหน้ารับ ไม่ได้ซักไซ้ต่อ แต่กลับเอื้อมมือไปตบไหล่กู้ซิงอี้แทน

"งั้นพวกเราก็พวกหัวอกเดียวกัน ชะตากรรมพังพินาศพอกันน่ะสิ?"

"พูดเพ้อเจ้ออะไรของมึงวะ!"

กู้ซิงอี้ร้อนตัวขึ้นมาทันควัน!

"กูกับมึงจะไปเหมือนกันได้ยังไง กูยังอยู่ดีกับพี่สะใภ้มึง แถมยังมีลูกสาวตัวน้อยสุดน่ารักอีก ชีวิตกูสุขสบายจะตายไป!"

"เวรเอ๊ย! มึงมาปลอบใจกูหรือมาเหยียบซ้ำกูกันแน่วะเนี่ย!"

โดนจี้ใจดำเข้าเต็มเปา เฉินเฟิงเลยก้มหน้าซดเบียร์ไปอีกอึก แต่พอมีกู้ซิงอี้มานั่งอยู่ข้าง ๆ สภาพของเขาก็ดูดีขึ้นกว่าเมื่อครู่นี้อย่างเห็นได้ชัด

"เหล่ากู้ ถ้ากูมีพรสวรรค์เหมือนมึง ถ้ากูหล่อได้สักครึ่งของมึงก็คงดี เขาคงไม่ทิ้งกูไปใช่ไหมวะ? แล้วก็คงไม่ต้องทนเล่นละครตบตานานขนาดนี้ด้วย? พอนึกย้อนไปตอนนี้ บางทีกูก็ขำว่ะ ต้องยกความดีความชอบให้เขาเลยที่อุตส่าห์ทนมาได้ตั้งนานขนาดนี้"

เมื่อเห็นท่าทางหมดอาลัยตายอยากของเฉินเฟิง กู้ซิงอี้ก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

"เฟิงจื่อ มันต้องเศร้าขนาดนั้นเลยเหรอวะ?"

เฉินเฟิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะถามสวนขึ้นมาทันที

"มึงคิดว่าไงล่ะ พวกเรารู้จักกันมาสองปี คบกันเกือบปีครึ่ง กูชอบเขาจริง ๆ นะเว้ย! เหล่ากู้! กูถามมึงคำเดียว! ถ้าวันหนึ่งเซี่ยซีเหยาทิ้งมึงไป มึงจะไม่เศร้าบ้างเลยเหรอวะ?"

กู้ซิงอี้ขมวดคิ้ว เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย

เขาคิดทบทวนดูดี ๆ ก่อนจะตอบออกไปแบบไม่ค่อยมั่นใจนัก "ก็คง...เศร้ามั้ง"

ก็ในเมื่อตั้งแต่ข้ามมิติมา เขาก็มีชีวิตอยู่เพื่อพวกเธอมาตลอดนี่นา

พอเห็นกู้ซิงอี้ขมวดคิ้วลังเล เฉินเฟิงก็ชกลงบนไหล่อีกฝ่ายไปทีหนึ่ง

"เวรเอ๊ย! เรื่องแค่นี้ยังต้องลังเลอีกเหรอวะ! เหล่ากู้! นี่มึงเข้าใจความรักจริง ๆ บ้างไหมเนี่ย!"

กู้ซิงอี้ชะงักไปและเริ่มคิดตาม ก่อนหน้านี้เขาเป็นหนุ่มโสดสนิทมาตลอด จะไปเข้าใจได้ยังไงว่าความรักคืออะไร

ความรักมันคืออะไรกันแน่? แล้วตัวเขารักเซี่ยซีเหยาจริง ๆ หรือเปล่า?

กู้ซิงอี้เฝ้าถามตัวเองอยู่เงียบ ๆ ในใจ