ตอนที่ 65 เยาะเย้ยกลับ

"แม่งเอ๊ย! เรื่องแค่นี้ยังต้องคิดอีกเหรอวะ! แกลองนึกถึงความรักดูสิ คนแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือใคร มันก็คนนั้นแหละ!"

เฉินเฟิงฟาดฝ่ามือลงบนไหล่กู้ซิงอี้อีกทีพลางทำหน้าเอือมระอาขั้นสุด อุตส่าห์ให้หมอนี่มาช่วยปลอบใจ ไหงตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขาต้องมาคอยชี้แนะมันแทนได้ล่ะเนี่ย?

กู้ซิงอี้โดนตบไหล่ฉาดนี้เข้าไป จู่ ๆ หัวสมองก็พลันแล่น ปลดล็อกความคิดได้ในทันใด

บ้าจริง! นี่เขาคิดวนอยู่ในอ่างไปเองนี่หว่า!

เดิมทีเขาก็ไม่เคยมีความรักมาก่อน พอต้องมาเจอคำถามแบบนี้กะทันหัน จึงอดไม่ได้ที่จะคิดมากไปหน่อย

ตัวเขารักเซี่ยซีเหยาไหม?

รักสิ! จากจุดเริ่มต้นที่แค่อยากชดเชยให้สองแม่ลูก จนกระทั่งต่อมาเริ่มรู้สึกว่าชีวิตแบบนี้ก็ไม่เลว แล้วก็พัฒนามาเป็นความหลงใหลในรูปลักษณ์ของเธอ

ยิ่งได้ใกล้ชิดผูกพันทีละเล็กละน้อยในชีวิตประจำวัน ก็ทำให้เขาค่อย ๆ ตกหลุมรักเธอเข้าจริง ๆ กู้ซิงอี้เป็นคนจริงจังอยู่แล้ว สิ่งที่สะกิดใจเขาได้จึงไม่ใช่เรื่องราวใหญ่โตหวือหวา หากแต่เป็นความธรรมดาเรียบง่ายในแต่ละวัน

ก็เหมือนอย่างที่เฉินเฟิงพูดนั่นแหละ พอนึกถึงคำว่าความรัก คนแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวเป็นใคร คนคนนั้นก็คือคำตอบแล้ว!

กู้ซิงอี้ฉีกยิ้มเด๋อด๋าออกมา ทำเอาเฉินเฟิงรู้สึกเจ็บแปลบในอกราวกับโดนมีดกรีดแทง

นี่เขาโดนยัดอาหารหมาเข้าปากแบบไม่รู้อิโหน่อิเหน่เหรอเนี่ย? แถมยังเป็นช่วงเวลาที่เขากำลังช้ำใจที่สุดอีกต่างหาก

สมกับเป็นเพื่อนรักจริง ๆ ช่างรู้วิธีแทงใจดำกันที่สุด! แต่เฉินเฟิงก็รู้สึกได้ว่าความหดหู่ในอกจางหายไปไม่น้อย ถึงอย่างนั้นก็นึกอยากจะกระโดดขึ้นมาซัดไอ้หมอนี่ให้แหลกคามือสักยก!

"โอ้โห~ นี่มันผู้ชายชอบใช้ความรุนแรงในครอบครัวที่เป็นข่าวดังบนเน็ตไม่ใช่เหรอ? เฉินเฟิง หร่วนฉิงทิ้งนายนี่ถูกต้องจริง ๆ เพื่อนพรรค์นี้ก็ยังคบลงได้นะ?"

ในจังหวะที่อารมณ์ของเฉินเฟิงเพิ่งจะกระเตื้องขึ้นมาหน่อย เสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้นที่หน้าประตูสตูดิโอ

สีหน้าของเฉินเฟิงพลันมืดครึ้มลงทันควัน กู้ซิงอี้หันไปมอง ผู้มาเยือนเป็นชายหนุ่มหน้าตาขาวผ่องหล่อเหลา แต่ใบหน้าของเขากลับขาวเนียนเกินพอดี จนกู้ซิงอี้รู้สึกว่าพวกคนที่เคยด่าว่าเขาเป็นไอ้หน้าขาวเมื่อก่อนนั้น เป็นการใส่ร้ายป้ายสีกันชัด ๆ!

แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าไอ้หน้าขาวตัวจริงเสียงจริง!

ส่วนฝ่ายหญิงก็คือหร่วนฉิงที่กู้ซิงอี้เคยพบหน้าเพียงครั้งเดียว เธอยังคงแต่งตัวสไตล์อนิเมะ เพียงแต่คราวนี้แต่งหน้าเข้มขึ้น แถมยังดูยั่วยวนขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย

"เหอะ! กูจะคบเพื่อนคนไหนมันเกี่ยวเหี้ยอะไรกับมึง? หวังจวิน หร่วนฉิง พวกมึงยังมีหน้ามาที่นี่อีกเหรอ?! อย่าบอกนะว่าแม้แต่สตูดิโอกลวง ๆ นี่ยังคิดจะฮุบเอาไปด้วยน่ะ?"

เฉินเฟิงตวาดเสียงกร้าว

กู้ซิงอี้ถึงได้รู้ว่า ที่แท้ไอ้หน้าขาวคนนี้ก็คือหวังจวิน

"เฉินเฟิง! คุณอย่าเป็นแบบนี้สิคะ! พวกเราหวังดีกับคุณจริง ๆ นะ!"

พอได้ยินคำพูดของเฉินเฟิง หวังจวินยังไม่ทันได้อ้าปาก หร่วนฉิงข้างกายเขากลับชิงพูดขึ้นมาก่อน ด้วยสีหน้าท่าทางเหมือนตัวเองทำทุกอย่างเพื่อหวังดีกับเขาจริง ๆ!

"ถุย! หวังดีกับกูเนี่ยนะ! ตลกฉิบหาย หวังดีกับกูด้วยการสวมเขาให้กูเนี่ยนะ?!"

"เฉินเฟิง! ฉันกับหวังจวินชอบพอกันมาตลอดอยู่แล้ว ตั้งแต่ก่อนจะคบกับคุณ พวกเราก็รู้สึกดีต่อกัน แค่เมื่อก่อนยังไม่รู้ใจตัวเองเท่านั้นเองค่ะ

เฉินเฟิง พวกเรามาที่นี่ครั้งนี้ไม่ได้จะมาทะเลาะกับคุณนะคะ เห็นคุณเอาแต่ทำตัวสิ้นหวังประชดชีวิตแบบนี้ ฉันเองก็ไม่สบายใจเหมือนกัน สู้คุณมาร่วมสตูดิโอของพวกเราดีกว่า ด้วยความสามารถของคุณ ในอนาคตคุณจะต้องไปได้สวยกว่านี้แน่ ๆ ค่ะ!"

หวังจวินข้างกายเธอรีบเอ่ยสำทับขึ้นมาทันที "ใช่แล้ว! อย่างน้อยพวกเราก็รู้จักนิสัยใจคอกันดี ความฝันด้านแอนิเมชันที่นายทุ่มเทมาตั้งนาน จะปล่อยให้สูญเปล่าไปแบบนี้ไม่ได้หรอกใช่ไหมล่ะ ถึงนายกับฉิงฉิงจะไม่ได้เป็นแฟนกันแล้ว แต่ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้นี่นา!"

กู้ซิงอี้ได้ยินถึงตรงนี้ก็แทบกลั้นขำไม่อยู่ พูดแบบนี้แล้วสรุปมันใครสวมเขาให้ใครกันแน่ล่ะเนี่ย?

วันนี้เขาก็เพิ่งได้ประจักษ์ชัดว่า อะไรที่เรียกว่างูกับหนูรูเดียวกัน อะไรที่เรียกว่าสมรู้ร่วมคิดทำชั่ว และอะไรที่เรียกว่าทำตัวสำส่อนแต่อยากได้ซุ้มประตูกุลสตรี สองคนนี้แสดงออกถึงคำพวกนี้ได้อย่างลึกซึ้งถึงแก่นจริง ๆ!

เฉินเฟิงได้ยินคำพูดของทั้งสองก็ยิ่งเดือดดาลเลือดขึ้นหน้า ยกนิ้วชี้หน้าหวังจวินทันที

"เพื่อนแม่มึงสิ! นอกจากหน้าตาแล้วมึงมีเหี้ยอะไรบ้างฮะ? งานออกแบบก็ของกู! เงินก็เงินกู! แม้แต่ผู้หญิงข้างตัวมึง เมื่อก่อนก็เป็นของกู! มึงแม่งคิดอะไรอยู่กันแน่? จะให้กูไปร่วมหัวจมท้ายกับพวกมึง? เป็นเพื่อนกับพวกมึงงั้นเหรอ? กูเฉินเฟิงไม่มีสันดานชอบลดตัวไปให้ใครเหยียบย่ำเล่นโว้ย!"

หวังจวินที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าคำพูดของเฉินเฟิงแทงใจดำเขาเข้าอย่างจัง แต่เขาก็สงบอารมณ์ลงได้ครู่หนึ่ง ก่อนจะยังคงฉีกยิ้มเอ่ยขึ้นมา

"นายอย่าเพิ่งหัวร้อนไปสิ ของพวกนี้ตอนนี้กลายเป็นของฉันหมดแล้ว!"

รอยยิ้มนั้นดูกวนประสาทน่ารังเกียจอย่างบอกไม่ถูก!

เฉินเฟิงผุดลุกขึ้นมาจากพื้น คิดจะพุ่งเข้าไปซัดอีกฝ่าย แต่กลับถูกกู้ซิงอี้รั้งไว้

"เอาละๆ มีปากเสียงกันก็พอ อย่าถึงขั้นลงไม้ลงมือเลย หวังจวินกับหร่วนฉิงใช่ไหมครับ? พวกคุณรู้จักผมด้วยเหรอ?"

กู้ซิงอี้เอ่ยถามยิ้มๆ สีหน้าแววตาดูอบอุ่นนุ่มนวลอย่างบอกไม่ถูก

หวังจวินแค่นหัวเราะเยาะ ต่อให้เขาไม่ได้อยู่ในวงการบันเทิง ก็ยังรู้จักชื่อของกู้ซิงอี้ ขาประจำบนฮอตเสิร์ชดี เพียงแต่ตอนนี้ชื่อเสียงที่ว่าดันกลายเป็นเรื่องฉาวโฉ่ไปแล้ว!

"รู้แล้วจะทำไมล่ะ? ไอ้พวกชอบซ้อมเมียไม่ใช่เหรอ?"

"มึงนี่มัน..."

เฉินเฟิงทำท่าจะพุ่งเข้าไปอีกรอบแต่ก็ถูกกู้ซิงอี้รั้งไว้ กู้ซิงอี้พยักหน้ารับ รอยยิ้มยังคงแต้มอยู่บนใบหน้า

ท่าทางแบบนั้นยิ่งทำให้เฉินเฟิงหงุดหงิดขัดใจ

กู้ซิงอี้ขยับไปยืนบังหน้าเฉินเฟิงไว้แล้วพูดต่อ "ถ้าอย่างนั้นพวกคุณก็คงรู้สินะครับว่าผมเป็นนักแต่งเพลง?"

หวังจวินกับหร่วนฉิงหลุดหัวเราะเยาะออกมาพร้อมกัน นักแต่งเพลงมันเกี่ยวอะไรกับวงการอนิเมะของพวกเขากัน? สำหรับเขาแล้ว สถานะของกู้ซิงอี้ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยสักนิด!

เฉินเฟิงเองก็รู้สึกว่ากู้ซิงอี้กำลังพูดเพ้อเจ้อ! อยู่ตรงนี้ใครเขาจะไปสนว่าแกเป็นนักแต่งเพลงกันวะ!

หวังจวินมองกู้ซิงอี้ด้วยสายตานึกสนุกปนดูแคลน

"รู้แล้วมันจะทำไมล่ะ?"

"โอ้! งั้นพวกคุณก็คงยังไม่รู้สินะว่าเรื่องอนิเมะผมก็พอรู้เรื่องอยู่บ้าง! ก็เหมือนกับเรื่องแต่งเพลงนั่นแหละ พอรู้แค่งูๆ ปลาๆ เหมือนกัน!"

พอได้ยินแบบนี้ หวังจวินก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที เขาขมวดคิ้วมองชายตรงหน้าที่กำลังยิ้มอย่างมั่นใจ แววตาเริ่มเคร่งเครียดลง

แต่ครู่เดียวเขาก็หลุดหัวเราะออกมา พลางส่ายหน้าสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป สองเรื่องนี้มันคนละสายงานกันอย่างสิ้นเชิง เว้นแต่ว่ากู้ซิงอี้จะเป็นตัวประหลาด ไม่อย่างนั้นจะเอาอะไรมาคุกคามเขาได้

"นี่แกกำลังขู่ฉันเหรอ? แค่พอรู้งูๆ ปลาๆ มันทำอะไรไม่ได้หรอกนะ!"

กู้ซิงอี้หุบยิ้มฉับ ก่อนจะมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเวทนา

"แค่พอรู้เรื่องก็เหลือเฟือแล้วครับ! ความรู้ของผมบวกกับความเป็นมืออาชีพของเจ้าเฟิงจื่อ แค่จะรังแกมือใหม่อย่างพวกคุณสองคน ก็ไม่มีปัญหาอะไรเลยสักนิด!"

หวังจวินไม่อยากจะเสวนากับกู้ซิงอี้ขึ้นมาทันที ไอ้หมอนี่ท่าทางสุภาพนิ่งเฉยแต่วาจาแอบซ่อนหนามไว้เชือดเฉือน ไม่เหมือนเฉินเฟิงที่เอาแต่มุทะลุใช้กำลัง ซึ่งพวกบ้าพลังแบบนั้นคือสิ่งที่เขาไม่กลัวที่สุด

เขาจึงเลิกสนใจกู้ซิงอี้ แล้วเบนสายตากลับไปมองเฉินเฟิงแทน

"เฉินเฟิง คิดดูดีหรือยัง? จะมาร่วมมือกับพวกเราไหม? หรือว่าแกจะเชื่อคำพูดของมัน?"

หร่วนฉิงช่วยเกลี้ยกล่อมอยู่ข้างๆ แววตายังแสร้งทำเป็นอาลัยอาวรณ์

"ใช่แล้วเฉินเฟิง นี่เป็นโอกาสทำความฝันเรื่องอนิเมะของเธอให้เป็นจริงนะ! มาร่วมมือกับพวกเราเถอะ แล้ววันข้างหน้าจะดีกว่านี้!"

ตอนนี้เฉินเฟิงสงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว เขาก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างกู้ซิงอี้ แค่นยิ้มเย็นชาโดยไม่สนใจหวังจวิน แต่หันไปจ้องหน้าหร่วนฉิงแทน

"หร่วนฉิง เราคบกันมาปีครึ่ง ฉันไม่เคยทำเรื่องแย่ๆ ใส่เธอเลยสักครั้ง ยิ่งไม่เคยทำตัวล้ำเส้นแม้แต่นิดเดียว ในเมื่อวันนี้เธอพูดแบบนี้ออกมาแล้ว ก็ดี! งั้นฉันจะบอกเธอให้ว่า คำว่าเพื่อนอะไรนั่นน่ะ ฉันไม่อยากนับหมาเป็นเพื่อนหรอกโว้ย!"

จากนั้นเฉินเฟิงก็ตวัดสายตาไปมองหวังจวิน

"แล้วก็นะ! แกฟังให้ดีๆ! กู้ซิงอี้คือน้องรักของฉัน! ฉันเชื่อใจเขา! สารรูปอย่างพวกแกคู่ควรเอามาเปรียบเทียบกับเขาเหรอ?"

พอเฉินเฟิงพูดจบ สีหน้าของหวังจวินกับหร่วนฉิงก็พลันมืดมนลงทันตา ทั้งสองจ้องมองกู้ซิงอี้กับเฉินเฟิงเขม็ง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไป

แต่เสียงของกู้ซิงอี้กับเฉินเฟิงยังคงดังไล่หลังตามมา

"อ้าว! จะไปแล้วเหรอครับ? ผมยังมีอีกประโยคที่ยังไม่ได้พูดเลยนะ! ทางบ้านผมมีคำโบราณอยู่ประโยคหนึ่ง พวกคุณลองฟังดูนะ! สามสิบปีอยู่ฝั่งบูรพา สามสิบปีพลิกผันมาประจิม อย่าได้ดูแคลนคนหนุ่มยามตกยากนะคร้าบ!"

"ไสหัวไปเลย! กูนี่นะจน! กูเป็นทายาทเศรษฐีโว้ย!"

หวังจวินกับหร่วนฉิงที่ยังเดินไปได้ไม่ไกล ใบหน้าพลันแดงก่ำด้วยความอับอายขึ้นมาทันที