ตอนที่ 66 ใต้หล้าไร้เทียมทาน

หวังจวินกับหร่วนฉิงจากไปแล้ว สภาพตอนเผ่นหนีดูทุลักทุเลไม่เป็นท่า

พอลับหลังทั้งสองคน เฉินเฟิงก็เก็บอาการไม่อยู่อีกต่อไป เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น สีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว น้ำตาไหลอาบสองแก้มลงมาโดยไม่รู้ตัว

กู้ซิงอี้รู้ดีว่าก่อนหน้านี้อีกฝ่ายแค่ฝืนกลั้นไว้ ยังไงนั่นก็แฟนสาวที่คบกันมาตั้งปีกว่า ประคองสติไว้ได้ขนาดเมื่อกี้ก็เต็มกลืนแล้ว

"เหล่ากู้ กูชอบเขาจริง ๆ นะเว้ย!"

เฉินเฟิงตะโกนออกมาเสียงปนสะอื้น กู้ซิงอี้ไม่รู้จะปลอบอย่างไร เรื่องแบบนี้เขาไม่ถนัดเอาเสียเลย ทำได้เพียงคอยอยู่ข้าง ๆ และซัพพอร์ตเพื่อนคนนี้ด้วยการกระทำเท่านั้น

เมื่อเห็นเฉินเฟิงเป็นแบบนี้

กู้ซิงอี้จึงทำได้เพียงตบไหล่เฉินเฟิงเบา ๆ แล้วยื่นเบียร์ให้กระป๋องหนึ่ง

"ร้องออกมาเถอะ คืนนี้เมาให้เต็มคราบ พรุ่งนี้ค่อยเริ่มต้นใหม่ ทำให้พวกมันเห็นไปเลยว่าการทิ้งแกไป พวกมันไม่ได้มีค่าอะไรสักนิด!"

เฉินเฟิงรับเบียร์ไปกระดกอึกใหญ่ เขาเป็นพวกดื่มเหล้าแล้วหน้าไม่แดง แต่จะยิ่งซีดลงเรื่อย ๆ

"เหล่ากู้ มันจะเริ่มต้นใหม่ง่ายขนาดนั้นได้ยังไง แอนิเมชันจีนที่กูทุ่มเทออกแบบมาเกือบสองปี มันหายไปแล้ว โดนหลอกเอาไปหมดแล้ว ในเวลาสั้น ๆ แค่นี้ กูจะไปเค้นพล็อตดี ๆ แบบนั้นออกมาจากไหนได้อีก"

"ตลาดแอนิเมชันในประเทศเดิมทีก็ซบเซาอยู่แล้ว ครั้งนี้พวกมันฮุบเรื่องนั้นไป ต่อให้เอาหมูสองตัวมาทำก็ยังดังเป็นพลุแตกได้เลย"

กู้ซิงอี้พยักหน้า เขารู้ดีว่าเฉินเฟิงมีพรสวรรค์ด้านแอนิเมชันสูงมากจริง ๆ แค่ดูจากท่าทีหน้าด้านพยายามยื้อตัวไว้ของสองคนนั้นก็รู้แล้ว

แต่เรื่องที่กู้ซิงอี้เคยบอกว่าพอจะรู้เรื่องแอนิเมชันอยู่บ้าง เขาก็ไม่ได้แค่คุยโม้

เพียงแต่ตอนนี้เฉินเฟิงเมาจนไม่มีกะจิตกะใจจะคิดเรื่องพวกนี้แล้ว เขาจึงตัดสินใจว่าเอาไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้

พอพูดจบเฉินเฟิงก็ไม่ได้เอ่ยอะไรอีก ได้แต่จมดิ่งอยู่กับความเสียใจ เบียร์ถูกดื่มหมดไปกระป๋องแล้วกระป๋องเล่า กู้ซิงอี้คอยนั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้างกายเงียบ ๆ พลางมองมือที่ถือกระป๋องเบียร์ของเพื่อนซึ่งยังสั่นเทาน้อย ๆ

กว่าเฉินเฟิงจะเมามายจนไม่ได้สติ แสงไฟยามค่ำคืนด้านนอกก็สว่างไสวไปทั่วแล้ว กู้ซิงอี้ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพักอยู่ที่ไหน จึงทำได้แค่ลากตัวเขาไปยังโรงแรมที่ใกล้ที่สุด

ยังดีที่เฉินเฟิงไม่ถึงกับอาละวาด แค่ปากพร่ำบ่นงึมงำไม่หยุดอย่าง "เคยรักกัน" บ้าง "คนโกหก" บ้าง ทำเอาพนักงานสาวตรงเคาน์เตอร์มองพวกเขาทั้งสองด้วยสายตาแปลก ๆ ตลอดเวลา เรื่องนี้ทำเอากู้ซิงอี้ปวดหัวไม่น้อย

หลังจากเปิดห้องเตียงคู่แล้วจัดการโยนเฉินเฟิงลงบนเตียงพร้อมดึงผ้าห่มมาคลุมให้ กู้ซิงอี้ก็ปาดเหงื่อบนหน้าผาก

ไอ้หมอนี่ พออ้วนขึ้นแล้วมีข้อเสียตรงนี้แหละ เนื้อแน่น ๆ ล้วน ๆ เลย! หนักชะมัด!

กู้ซิงอี้เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ พอเดินออกมาก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า

เฉินเฟิงยังคงละเมอบ่นงึมงำ กู้ซิงอี้กลอกตามองบนใส่เขาไปทีหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเดินกลับมาที่เตียงของตัวเอง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

บนหน้าจอมีข้อความวีแชตที่เซี่ยซีเหยาส่งมาตั้งแต่ตอนบ่าย แต่เพราะมัวยุ่งอยู่เขาเลยไม่ได้เปิดดูตลอดช่วงที่ผ่านมา

"เรื่องเป็นยังไงบ้างคะ"

กู้ซิงอี้ยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน

"ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรครับ! เรียบร้อยเกือบหมดแล้ว!"

ดึกป่านนี้แล้ว เซี่ยซีเหยาน่าจะหลับไปแล้วละมั้ง กู้ซิงอี้คิดในใจ

ทว่าวินาทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนวีแชตก็ดังขึ้น

"อื้อ!"

ตอบกลับในเสี้ยววินาที!

นี่เธอจ้องโทรศัพท์อยู่ตลอด หรือว่ากำลังรอข้อความจากเขาอยู่กันแน่นะ

ภายในอพาร์ตเมนต์ที่โหมวตู เซี่ยซีเหยากอดเสี่ยวไน่ไน่ที่หลับปุ๋ยไปนานแล้ว พลางมองข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์แล้วเม้มริมฝีปากน้อย ๆ

ไม่รู้ว่าวันนี้กู้ซิงอี้ยุ่งเรื่องอะไรอยู่ ถึงเพิ่งจะมาตอบข้อความเอาป่านนี้!

"คุณภรรยาเป็นห่วงผมจนยังไม่นอนเหรอครับ"

กู้ซิงอี้พิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกว้างขึ้นกว่าเดิม

"เปล่าสักหน่อย! แค่เพิ่งตื่นพอดี! เลยเห็นข้อความของคุณต่างหาก!"

หึ! ผู้หญิงเนี่ย ปากแข็งจริง ๆ! ทั้งที่ส่วนอื่นออกจะนุ่มนิ่มไปหมดแท้ ๆ!

กู้ซิงอี้ยิ้มขำแต่ไม่พูดอะไร

"งั้นคุณภรรยารีบนอนเถอะครับ! ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พรุ่งนี้ผมก็กลับแล้ว!"

"ค่ะ!"

ใบหน้าของเซี่ยซีเหยาผุดรอยยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ คำเดียว

"จริงสิ! ฝันดีนะครับ!"

ข้อความของกู้ซิงอี้ส่งมาอีกครั้ง เซี่ยซีเหยากะพริบดวงตาคู่สวยรูปผลซิ่ง

"ฝันดีค่ะ~"

เซี่ยซีเหยาวางโทรศัพท์ลง จากนั้นจึงมุดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มอย่างอารมณ์ดี กอดเสี่ยวไน่ไน่ตัวน้อยที่หอมกลิ่นน้ำนมแล้วหลับฝันดีอย่างมีความสุข

ทางด้านกู้ซิงอี้ก็วางโทรศัพท์ลงเช่นกัน เขาเหลือบมองเฉินเฟิงที่นอนหลับเป็นตายไปแล้วรอบหนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจออกมา ควานหากระดาษกับปากกา แล้วเริ่มอดตาหลับขับตานอนเขียนอะไรบางอย่าง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น พอกู้ซิงอี้วิ่งออกกำลังกายเสร็จพร้อมหิ้วซาลาเปากับปาท่องโก๋กลับมา เฉินเฟิงถึงเพิ่งลากสังขารลุกขึ้นมาด้วยสภาพขอบตาบวมเป่ง

กู้ซิงอี้ไล่อีกฝ่ายไปล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มลงมือกินมื้อเช้าด้วยกัน

เฉินเฟิงยัดซาลาเปาเข้าปาก พลางมองรอยคล้ำเป็นวงกว้างใต้ตาทั้งสองข้างของกู้ซิงอี้อย่างไม่เข้าใจ ทำไมไอ้หมอนี่ถึงดูโทรมยิ่งกว่าเขาที่ตาบวมเป่งเพราะเมาค้างเสียอีก?

"เมื่อคืนแกแอบไปทำเรื่องลับ ๆ ล่อ ๆ ที่ไหนมารึไง?"

เฉินเฟิงเอ่ยถามเสียงเบา

กู้ซิงอี้กัดฟันกรอด จ้องเฉินเฟิงตาเขียว

"ก็เพราะแกไม่ใช่รึไงเล่า!"

พอได้ยินแบบนั้นเฉินเฟิงก็ตกใจ รีบก้มสำรวจร่างกายตัวเองทันที พอรู้สึกว่าไม่มีอะไรผิดปกติถึงค่อยโล่งอก จากนั้นก็มองกู้ซิงอี้ด้วยสายตาระแวง พลางกระเถิบตัวถอยหลังไปนิดหนึ่ง

"แค่กๆ... เหล่ากู้ ฉันชอบผู้หญิงนะเว้ย!"

"ไสหัวไปไกล ๆ ส้นตีนเลยไป! ก็เพื่อช่วยแกทั้งนั้นแหละ! เชื่อไหมว่าฉันจะฉีกพล็อตอนิเมะเล่มนี้ทิ้งเดี๋ยวนี้เลย!"

"!!!"

คราวนี้เฉินเฟิงยิ่งตกตะลึงตาค้าง มองสมุดที่กู้ซิงอี้ชูอยู่ในมืออย่างไม่อยากเชื่อสายตา

"แกพูดว่าอะไรนะ?! อนิเมะเหรอ? อย่าบอกนะว่าแกอดหลับอดนอนเขียนพล็อตอนิเมะขึ้นมาทั้งคืนน่ะ?!"

กู้ซิงอี้ยังคงชักสีหน้าบึ้งตึง เมื่อคืนเพื่ออนิเมะเรื่องนี้ เขาเค้นความทรงจำในหัวจนแทบจะหัวล้านอยู่แล้ว!

ส่วนหนึ่งก็เพื่อเฉินเฟิง แต่อีกใจหนึ่งก็เพราะอยากรีบกลับไปอยู่เป็นเพื่อนเซี่ยซีเหยากับไน่ไน่ให้เร็วขึ้น

"แล้วแกคิดว่าไงล่ะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะไปทำอะไรได้!"

"แค่กๆ! แกอย่าเพิ่งโมโหสิ ที่แกพูดเมื่อวานเป็นเรื่องจริงเหรอ?"

เฉินเฟิงยังคงมองกู้ซิงอี้ด้วยความประหลาดใจ เมื่อวานที่อีกฝ่ายบอกว่ารู้เรื่องอนิเมะอยู่นิดหน่อยเหมือนเรื่องแต่งเพลง ตอนนั้นเขานึกว่ากู้ซิงอี้แค่พูดประชดหวังจวินกับหร่วนฉิงเสียอีก ไม่นึกเลยว่าผ่านไปแค่คืนเดียว จะงัดพล็อตอนิเมะออกมาได้เป็นเล่มจริง ๆ

"แน่อยู่แล้ว! เพื่อนอย่างฉันไม่เคยโกหกหรอกน่า! ในนี้เป็นแค่โครงเรื่องคร่าว ๆ กับคาแรกเตอร์ตัวละคร ไว้ฉันกลับไปแล้วจะค่อย ๆ เขียนรายละเอียดทั้งหมดออกมาให้แก!"

ความจริงเมื่อคืนกู้ซิงอี้อยากจะเขียนรวดเดียวให้เสร็จไปเลย แต่เขาไม่รู้ว่าในขั้นตอนจริง ๆ การทำอนิเมะต้องเริ่มอย่างไรบ้าง!

จึงทำได้แค่ร่างโครงเรื่องคร่าว ๆ กับลักษณะนิสัยและภาพลักษณ์ของตัวละครหลักเอาไว้ก่อน รอให้กลับไปหาข้อมูลในเน็ตและศึกษาวิธีเขียนบทอนิเมะสักหน่อย ค่อยส่งบทที่สมบูรณ์ให้เฉินเฟิง

กู้ซิงอี้พูดพลางโยนสมุดเล่มนั้นใส่อกของเฉินเฟิง

เฉินเฟิงมองรอยคล้ำใต้ตาของกู้ซิงอี้ตาค้าง ในใจยิ่งรู้สึกตื้นตันซาบซึ้ง นี่แหละพี่น้องตัวจริง!

แม้ปากจะไม่พูดอะไรหวานหู แต่กลับแสดงความจริงใจผ่านการกระทำอย่างแท้จริง

เฉินเฟิงอ้าปากค้างแต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ จากนั้นก็ก้มหน้าเปิดสมุด แล้วเริ่มอ่านอย่างตั้งใจ

หน้าแรกมีชื่อเรื่องตัวโต ๆ เขียนเอาไว้

"อี้เหรินจือเซี่ย"!

เฉินเฟิงชะงักไป อนิเมะจีนที่เขาออกแบบเอาไว้มีชื่อว่า "จ้งเซิงจือซ่าง" ส่วนเรื่องที่กู้ซิงอี้ให้มานี้ชื่อว่า "อี้เหรินจือเซี่ย" บังเอิญขนาดนี้เชียวเหรอ?

จากนั้น เขาก็พลิกเปิดหน้าที่สอง

เนื้อหาเล่าถึงโลกของผู้มีพลังพิเศษ โดยมีจางฉู่หลานผู้คอยซ่อนเร้นตัวตนอย่างระมัดระวังมาโดยตลอด จนกระทั่งวันหนึ่งพี่เป่าเอ๋อร์ปรากฏตัวขึ้น นับแต่นั้นเขาก็ถูกผีดิบไล่ล่า ถูกคนประหลาดไล่ฟัน และถูกลากเข้าไปพัวพันกับความวุ่นวายอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน...

จางฉู่หลานผู้หน้าหนาไร้ยางอาย พี่เป่าเอ๋อร์ผู้ชอบขุดหลุมฝังคน...

เป็นอย่างที่กู้ซิงอี้บอก ในนี้มีเพียงโครงเรื่องคร่าว ๆ กับอุปนิสัยและภาพลักษณ์ของตัวละครเท่านั้น

แต่ยิ่งเฉินเฟิงอ่านก็ยิ่งตื่นตะลึงในใจ เรื่องนี้มันยอดเยี่ยมกว่าเรื่องที่เขาออกแบบไว้ตั้งเยอะ!

แค่เรื่องย่อคร่าว ๆ ก็ทำให้เฉินเฟิงอ่านเพลินจนอินจัด พล็อตเรื่องพลิกผันชวนติดตามขนาดนี้! ตัวละครมีเสน่ห์โดดเด่นน่าจดจำขนาดนี้!

ตอนนี้เขาอยากจะกะเทาะกะโหลกกู้ซิงอี้ดูจริง ๆ ว่าข้างในสมองของไอ้หมอนี่มันมีอะไรอยู่กันแน่!

สองมือที่ถือสมุดของเฉินเฟิงเริ่มสั่นเทา แม่งเอ๊ย นี่มันขุมทรัพย์ชัด ๆ!