ตอนที่ 77 ทะเลดอกไม้

บนเวที ทีมงานรายการจัดเต็มสเปเชียลเอฟเฟกต์สุดตระการตาที่หาดูได้ยาก ทะเลดอกไม้บานสะพรั่งละลานตาไปทั่วทั้งเวที เซี่ยซีเหยาค่อยๆ ก้าวเดินออกมาท่ามกลางมวลดอกไม้เหล่านั้น

ทันทีที่ได้เห็นภาพนี้ ผู้ชมกลับพร้อมใจกันหลับตาลงเพื่อด่ำดิ่งไปกับเสียงดนตรี รู้สึกราวกับตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ใต้ไอแดดอบอุ่น ผ่อนคลายไปทั้งกายและใจ

ในใจของทุกคนเต็มไปด้วยความทึ่งไปตามๆ กัน

กู้ซิงอี้ไอ้หมอนี่! เพลงรอบนี้แค่ท่อนอินโทรก็ทำเอาเคลิ้มจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว!

แทบไม่ต้องรอลุ้นเนื้อร้องท่อนต่อไปเลย แค่อินโทรนี้ก็ชนะสองเพลงก่อนหน้าขาดลอยแล้ว!

แพขนตาของเซี่ยซีเหยาสั่นไหวเบาๆ มือที่กุมไมโครโฟนไว้แอบเกร็งด้วยความประหม่าเล็กน้อย

เพลงรอบนี้ยากกว่าทุกเพลงที่ผ่านมา เธอซ้อมอยู่นานมาก และในความรู้สึกของเธอ เพลงนี้ยอดเยี่ยมกว่าทุกเพลงก่อนหน้านี้ ไม่รู้เลยว่าสมองของกู้ซิงอี้ทำด้วยอะไร ถึงได้แต่งเพลงแบบนี้ออกมาได้

เธอต้องทำให้ดีที่สุดเท่านั้น ถึงจะไม่ทำให้เพลงนี้เสียของ เซี่ยซีเหยาสงบใจลง ก่อนจะค่อยๆ เปล่งเสียงร้องออกมา

"มวลดอกไม้ที่ผลิบาน พลันหยุดนิ่ง

ความรักที่เคยชัดเจน เริ่มห่างไกล

ท้องฟ้าหม่นหมอง แต่ใจยังรักยิ่ง

ในตอนนั้น ฉันยังไม่เข้าใจ ว่านี่คือรัก"

น้ำเสียงหวานละมุน ทันทีที่เนื้อร้องดังขึ้น ผู้ชมทุกคนที่หลับตาอยู่ก็ยิ่งดำดิ่งสู่ห้วงดนตรีลึกซึ้งขึ้นไปอีก ภายในใจอบอวลไปด้วยความเศร้าสร้อยระคนสุขใจอันแผ่วเบา

ความเศร้ามาจากท่วงทำนอง ความสุขมาจากความทรงจำ ช่างย้อนแย้งแต่กลับกลมกลืนกันอย่างน่าประหลาด

"เธอชอบ ยืนอยู่ตรงริมหน้าต่าง

นานแล้วนะ ที่เธอไม่แวะเวียนมา

คืนวันสดใสถูกแต้มเป็นความว่างเปล่า หยดน้ำตาของเธอชโลมจนพร่าเลือน"

พอได้ยินถึงตรงนี้ หัวใจของคนฟังก็กระตุกวูบ ทะเลดอกไม้ในใจพลันแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า ท่ามกลางความเลือนราง สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา

ทุกคนต่างยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝนพรำ เฝ้ารอคอยบทสรุปที่จะตามมา

เซี่ยซีเหยาบนเวที แววตาพลันเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ เธอยกไมโครโฟนขึ้น สายตาราวกับมองทะลุผ่านมิติเวลาไปเห็นเงาร่างของกู้ซิงอี้

เสียงร้องของเธอดังกระหึ่มขึ้นตามมา

"ไม่อยากให้เธอจากไป ระยะทางไม่อาจขวางกั้น!

ความคิดถึงกลายเป็นดั่งทะเล กั้นอยู่นอกหน้าต่างไม่อาจเข้ามา!

ให้อภัยเร็วเกินไป ความรักกลายเป็นอุปสรรค ว่าวในมือปล่อยลอยไปเร็วเกินจนไม่อาจหวนคืน!"

ทุกท่อนที่เซี่ยซีเหยาร้อง เธอจะก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงของเธอราวกับทะลุผ่านกาลเวลา ดังก้องกังวานเข้าไปในหัวใจของผู้ชม และยิ่งสะท้อนลึกอยู่ในใจของกู้ซิงอี้

กู้ซิงอี้มองดูเซี่ยซีเหยาที่ค่อยๆ ก้าวเดินมาจนถึงด้านหน้าสุดของเวที แววตาของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยน

เหล่าเมนเทอร์เวลานี้ต่างพากันกลั้นหายใจ แทบไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

โดยเฉพาะหร่านเสี่ยวเสี่ยว เธอเริ่มคิดแล้วว่าตัวเองคิดผิดหรือเปล่า เพลงระดับนี้ถ้าเธอไม่โหวตให้ มีหวังโดนคนด่าจมดินแน่!

เพลงระดับเทพขนาดนี้ สำหรับเธอแล้วนี่คือเพลงที่ดีที่สุดตั้งแต่เริ่มการแข่งขันมาอย่างไร้ข้อกังขา!

เซี่ยซีเหยายังคงร้องต่อไป เธอยื่นมือออกไปช้าๆ พลางโบกไปมาตามจังหวะ

ตอนนี้ผู้ชมในฮอลล์ต่างลืมตาขึ้นกันหมดแล้วและเริ่มโบกมือตาม พอฟังมาถึงตรงนี้ อารมณ์เพลงสะกดจนพวกเขาต้องลืมตาขึ้นมามอง และภาพในสายตาก็มีเพียงเซี่ยซีเหยาที่กำลังโบกมือน้อยๆ อยู่บนเวที

ด้านหลังเวที เหรินเชาถึงกับต้องเอามือกุมหน้าอกตัวเองไว้ กลัวว่าหัวใจจะกระดอนหลุดออกมา

แม่เจ้าโว้ย! นี่มันการประกวดร้องเพลงแน่เรอะ!

นี่มันคอนเสิร์ตเดี่ยวชัดๆ! โชว์เดี่ยวแบบเต็มรูปแบบเลยนี่หว่า!

"ไม่อยากให้เธอจากไป ความทรงจำไม่อาจตัดขาด!

ความรักตามใจที่ติดค้างเธอไว้ ฉันกำลังเฝ้ารอเพื่อเริ่มใหม่อีกครั้ง!

ท้องฟ้ายังคงงดงามสดใส และยังคงรักผืนทะเลกว้างใหญ่!

เพลงรักพ่ายแพ้ไป ความรักไม่มีอยู่อีกแล้ว~"

จบลงอย่างสมบูรณ์แบบ เซี่ยซีเหยาได้มอบจิตวิญญาณให้กับบทเพลงนี้ในโลกใบนี้ กู้ซิงอี้อดไม่ได้ที่จะจับมือเล็กๆ ของเสี่ยวไน่ไน่ขึ้นมาปรบมือตาม

เซี่ยซีเหยาร้องได้สุดยอดมากจริงๆ!

เหล่าโจวเองก็คงปล่อยวางได้แล้วสินะ? เพราะเขาไม่ได้ทำให้เพลงของอีกฝ่ายต้องถูกฝังกลบไปในโลกใบนี้

เสียงดนตรีและเสียงร้องค่อยๆ จบลง เซี่ยซีเหยาผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ใบหน้าซับสีเลือดฝาด เมื่อครู่เธอเองก็เผลออินไปกับบทเพลงโดยไม่รู้ตัว ถึงขนาดโบกไม้โบกมือตามไปด้วยเลยเนี่ยนะ!

เขินจะแย่อยู่แล้ว!

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทั้งฮอลล์ ดังกังวานเป็นระลอกคลื่นราวกับจะไม่มีวันสิ้นสุด ทั้งกระหึ่มและยาวนานยิ่งกว่ารอบไหนๆ ที่ผ่านมา

นี่คือการยอมรับจากใจจริงของผู้ชมที่มีต่อเพลง "ทะเลดอกไม้"!

โดยเฉพาะในห้องไลฟ์สด กู้ซิงอี้อยากจะกดปิดคอมเมนต์บนหน้าจอใจจะขาด แต่ก็ตัดใจปิดไม่ลง ก็พวกเกรียนพวกนี้กำลังชมเขากับภรรยาอยู่นี่นา!

"ไม่เคยได้ยินเพลงไหนเพราะขนาดนี้มาก่อนเลย! โดยเฉพาะท่อนอินโทร ขึ้นหิ้งระดับตำนานไปแล้ว!"

"พออินโทรเพลงนี้ดังขึ้นมา ฉันก็โดนดูดเข้าไปในเพลงเลยอะ! เพิ่งเคยรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก มหัศจรรย์ชะมัด!"

"เนื้อเพลงก็สุดยอดเหมือนกัน! แอบเซ็งอยู่อย่างเดียว นี่ฉันต้องมานั่งวนฟังคลิปอัดเสียงแตกๆ อีกแล้วเหรอเนี่ย ฮือๆๆ เมื่อไหร่จะจดลิขสิทธิ์แล้วปล่อยลงแพลตฟอร์มสักทีนะ"

"เชี่ยเอ๊ย! เพลงของหมอนี่... ซิงเหยา แต่ละเพลงนี่ขยี้ใจคนฟังชะมัด ยอมใจเลยจริงๆ!"

"ยังต้องรอให้ซิงเกอฮุ่ยแข่งจบถึงจะปล่อยอัลบั้มอีกเหรอ ฉันชักจะรอไม่ไหวแล้วนะเนี่ย! ซิงเกอฮุ่ยรีบๆ จบไปสักทีเถอะ!"

"เมนต์บน! อย่านะเว้ย! ลองคิดดูสิว่าหลังจากนี้ซิงเหยาจะงัดเพลงใหม่ออกมาอีกตั้งกี่เพลง อดทนไว้ก่อนเถอะ!"

"เออว่ะ! พูดแบบนี้ก็ถูกของแก!"

บรรดากรรมการบนเวที โดยเฉพาะเซวียเสี่ยวเชียน ถึงกับเอามือกุมหน้าอก การที่ไม่อาจเทคะแนนให้เพลงนี้ได้ มันช่างปวดใจเหลือเกิน!

น่าเสียดายที่เขามีภารกิจติดตัว เรื่องฝืนมโนธรรมพรรค์นี้ ทำไมต้องตกมาถึงหัวเขาด้วยนะ!

อึดอัดโว้ย! อยากจะร้องไห้ชะมัด!

ส่วนเฉิงตี๋ที่อยู่หลังเวที ตาเป็นประกายวิบวับไปเรียบร้อยแล้ว

สมแล้วที่เป็นกู้ซิงอี้ เพลงนี้สุดยอดเกินไปแล้ว! ใช่ๆ! ยังมีเซี่ยซีเหยาอีกคน ร้องเพราะเหลือเกิน!

ฮือๆ! นับจากนี้ไป ทั้งสองคนคือไอดอลในดวงใจของเธอ!

แค่เพลงเดียวก็เอาชนะหูของเฉิงตี๋ได้อย่างราบคาบ เดิมทีเธอก็ชอบเพลงของกู้ซิงอี้อยู่แล้ว ตอนนี้แม้แต่เซี่ยซีเหยาที่เป็นคนร้อง เธอก็พลอยกลายร่างเป็นแฟนคลับไปด้วยอีกคน!

เธอรู้สึกว่าเพลงของตัวเอง แค่ครึ่งหนึ่งของ "ทะเลดอกไม้" ก็ยังเทียบไม่ติดด้วยซ้ำ

ขนาดนี้แล้ว ไอ้ใครบางคนยังกล้าตั้งฉายาตัวเองว่าเป็นเจ้าพ่อแห่งวงการเพลงอีกนะ! ถุย!

เดิมทีเฉิงตี๋ก็ไม่ได้ชอบเพลงของอู๋ฝานสักเท่าไหร่ ถ้าไม่ใช่อิ่นผิงยืนกรานเสียงแข็ง เพลงที่เธอเลือกมาแต่แรกไม่มีทางเป็นเพลงนี้แน่นอน

จังหวะนั้นเซี่ยซีเหยาเดินลงจากเวที สวนกับเฉิงตี๋พอดี

ทั้งสองพยักหน้าทักทายกันอย่างเป็นมิตร เซี่ยซีเหยายังกำหมัดน้อยๆ ชูขึ้นมาทำท่าส่งกำลังใจให้เธออีกด้วย

นั่นยิ่งทำให้เฉิงตี๋รู้สึกชอบเซี่ยซีเหยาขึ้นมาในทันที!

พอทั้งคู่สบตาและส่งยิ้มให้กัน เสียงพิธีกรบนเวทีก็ดังขึ้น ถึงคิวที่เฉิงตี๋ต้องขึ้นเวทีแล้ว

เพลงที่เฉิงตี๋ร้องยังคงเป็นแนวหวานใส เมื่อผสานกับน้ำเสียงหวานละมุน จึงช่วยปัดเป่าความโศกเศร้าจางๆ ที่เพลงก่อนหน้าของเซี่ยซีเหยาทิ้งไว้ให้เบาบางลงได้บ้าง สาวน้อยสายหวานแบบนี้ กุมหัวใจบรรดาหนุ่มๆ ชาวเน็ตได้อยู่หมัดแน่นอน

เมื่อเพลงจบลง ผู้ชมในฮอลล์ต่างปรบมือให้เกียรติเป็นอย่างดี เพียงแต่เห็นได้ชัดว่าเสียงปรบมือนี้ไม่ได้กระหึ่มเร้าใจเท่าตอนที่เซี่ยซีเหยาร้องเพลง "ทะเลดอกไม้" เลย

เพลงทำนองนี้สำหรับคนดูแล้วออกจะธรรมดาไปสักหน่อย สาเหตุหลักก็เพราะเจ้ากู้ซิงอี้ดันยกระดับรสนิยมการฟังเพลงของพวกเขาจนสูงลิบ หรือจะพูดว่ายกระดับวงการเพลงจีนขึ้นมามากกว่าหนึ่งขั้นก็คงไม่เกินจริงนัก!

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เพลงนี้คงฮิตถล่มทลายทั่วประเทศได้อย่างสบายๆ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้มันกลายเป็นแค่ของเด็กเล่นไปแล้ว!

เมื่อเข้าสู่ช่วงลงคะแนน กรรมการคนแรกที่ได้โหวตคือเกาอวี่ เขาเอ่ยวิจารณ์ทั้งสองเพลงก่อน จากนั้นก็เทคะแนนให้เซี่ยซีเหยาไปตามคาด

ถัดมาเป็นคิวของเซวียเสี่ยวเชียน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความลำบากใจ ปากก็กล่าวชมเพลงของเซี่ยซีเหยาอย่างออกนอกหน้า แต่พอถึงเวลาลงคะแนน กลับโหวตให้เฉิงตี๋ซะงั้น

ผู้ชมทุกคนต่างพากันอมยิ้มอย่างรู้ทัน นี่มันคะแนนมิตรภาพชัดๆ!

เหมือนกับรอบที่แล้ว ที่เซ่าเฟยไป๋ก็ได้รับคะแนนมิตรภาพไปหนึ่งเสียงเช่นกัน

ทว่าสถานการณ์หลังจากนั้นกลับพลิกผัน ผิดจากที่ทุกคนคิด ผิดจากที่เซวียเสี่ยวเชียนคิด และยิ่งอยู่เหนือความคาดหมายของเฉิงตี๋เข้าไปใหญ่

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า หวังปิงจะลงคะแนนให้เฉิงตี๋ด้วยเหมือนกัน

สีหน้าของเซวียเสี่ยวเชียนยิ่งมืดครึ้มลงด้วยความโกรธ ส่วนเฉิงตี๋ก็ตาโตขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

จังหวะนั้น บรรยากาศทั่วทั้งฮอลล์พลันเงียบกริบลงในพริบตา ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังกรรมการคนสุดท้ายอย่างหร่านเสี่ยวเสี่ยว!

คะแนนของเธอ กลายเป็นคะแนนชี้ขาดไปเสียแล้ว!