ตอนที่ 78 ล็อคผล

หร่านเสี่ยวเสี่ยวกลายเป็นเป้าสายตาของคนทั้งฮอลล์ในพริบตา ในใจของเธอก่นด่าอิ่นผิงไปแล้วนับร้อยนับพันรอบ

ถ้าเพลงทั้งสองไม่ได้ห่างชั้นกันขนาดนี้ เธอยังพอจะแถไถเอาตัวรอดไปได้บ้าง แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับการผลักเธอขึ้นไปย่างบนกองไฟชัด ๆ

เธอชะงักลังเลไปชั่วขณะ ในใจสับสนและตีกันอย่างหนัก

ก้าวนี้ถ้าเดินพลาด สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าคงเป็นภาพลักษณ์ที่พังทลายกับกระแสตีกลับสารพัด เธอจึงรีบชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียในหัวอย่างรวดเร็ว

คนดูต่างพากันกลั้นหายใจ บรรยากาศในงานเงียบกริบจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนเลยว่า เรื่องราวจะเดินทางมาถึงจุดนี้ได้

ผิดกับผู้ชมในห้องไลฟ์สดที่ไม่ได้ไว้หน้าใครทั้งนั้น ต่างพากันรัวคอมเมนต์จนหน้าจอแทบไหม้

"????"

"เชี่ย! อะไรวะเนี่ย? คะแนนของเซวียเสี่ยวเชียน กูยังพอเข้าใจได้ว่าให้เพราะความสัมพันธ์ส่วนตัว! แต่หวังปิงนี่มันยังไงกันแน่? ตาบอดเหรอ? ไม่สิ! หูหนวกหรือไง? ฟังไม่ออกเหรอว่าอันไหนดีอันไหนห่วย? สภาพนี้เนี่ยนะนักร้องตัวท็อปรุ่นเก๋า?"

"ล็อกผลชัด ๆ! จัดฉากนี่หว่า! แม่งเอ๊ย!"

"กรรมการสมองกลับไปแล้วเหรอ? หรือคิดว่าคนดูเขาโง่กันหมด?"

"คะแนนนี้มันมีกลิ่นทะแม่ง ๆ เห็น ๆ เลยนะ!"

"รอดูก่อนสิ! อย่าเพิ่งใจร้อน! ยังเหลืออีกหนึ่งเสียงไม่ใช่เหรอ? ถ้าเสมอกัน คะแนนฝั่งผู้ชมยังไงก็ต้องเป็นของเซี่ยซีเหยาอยู่แล้ว ยังมีลุ้นอยู่น่า!"

"กูว่าส่งกูขึ้นไปเป็นกรรมการยังตัดสินได้ดีกว่านี้อีก! ถ้าเซี่ยซีเหยาตกรอบขึ้นมาจริง ๆ ล่ะก็ กูจะแปลงร่างเป็นเกรียนคีย์บอร์ดขั้นเทพถล่มให้ยับเลยคอยดู! เชี่ยเอ๊ย! กูกำลังรอเพลงต่อ ๆ ไปของซิงเหยามาต่อชีวิตอยู่นะเว้ย!"

ไม่ใช่แค่ชาวเน็ตที่เดือดพล่าน กู้ซิงอี้ที่อยู่หน้าจอทีวีก็หรี่ตาลงเช่นกัน ตอนนี้เขาไม่ได้สนใจคะแนนอะไรนั่นแล้ว ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังดูออกว่ามีนอกมีใน สิ่งเดียวที่เขาเป็นห่วงตอนนี้มีแค่เซี่ยซีเหยาเท่านั้น

จังหวะนั้นกล้องแพลนไปที่ทั้งสองคนบนเวทีพอดี เฉิงตี๋เบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ส่วนทางด้านเซี่ยซีเหยา พอกู้ซิงอี้เห็นว่าเธอไม่ได้ดูเสียใจหรือผิดหวังกับคะแนนที่กรรมการตัดสินให้ เขาก็ค่อยโล่งอกขึ้นมาได้บ้าง

อันที่จริงในใจเซี่ยซีเหยายังคงรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่ที่รู้สึกอย่างนั้นเป็นเพราะเธอคิดว่าเพลง "ทะเลดอกไม้" ของกู้ซิงอี้นั้นยอดเยี่ยมมากจริง ๆ จนรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังทำให้เพลงนี้ต้องมัวหมอง

ขณะเดียวกัน ในห้องควบคุมการถ่ายทอดสดหลังเวที ผู้กำกับรายการอย่างเหรินเชากลับโมโหจนทุบโต๊ะดังปัง ๆ

"พวกมันหมายความว่ายังไงกัน? กล้าดียังไงถึงทำแบบนี้?"

เขาตวาดถามผู้ช่วยข้างกาย อีกฝ่ายได้แต่ยิ้มเจื่อนไม่กล้าพูดอะไร เพราะตัวเองก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน!

แววตาของเหรินเชาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ นี่มันจงใจมาทุบหม้อข้าวเขาชัด ๆ!

รายการเกิดความผิดปกติร้ายแรงขนาดนี้ขึ้น ตัวเขาที่เป็นผู้กำกับจะไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ? คนดูที่ไหนจะไปเชื่อ! มีแต่จะคิดว่าทีมงานรายการแอบล็อกผลตุกติกกันเองน่ะสิ!

ถึงตอนนั้น ผู้กำกับอย่างเขาจะไม่โดนรุมด่าจนเละเป็นขี้หมาเลยหรือไง?

เหรินเชายิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เขาจะต้องลากคอคนบงการเบื้องหลังออกมาให้ได้! กล้ามาก่อเรื่องในรายการของเขาเนี่ยนะ! ไปกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหนกัน!

แต่ในเวลานี้ เขาทำได้เพียงฝากความหวังไว้ที่หร่านเสี่ยวเสี่ยวเท่านั้น

คำว่าทุกสายตาจับจ้องเป็นจุดเดียว มันคือช่วงเวลานี้นี่เอง!

หร่านเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกเลือนรางราวกับได้ย้อนเวลากลับไปยุคที่เธอรุ่งโรจน์ที่สุด ตอนนั้นทั้งบนและล่างเวทีต่างก็มองเธอด้วยสายตาแบบนี้

เมื่อเห็นภาพนี้ หัวใจเธอก็เต้นรัวด้วยความตื่นเต้น และได้คำตอบในใจขึ้นมาทันที

ถ้าอาศัยเรื่องนี้ทำให้ตัวเองกลับมาดังเปรี้ยงได้อีกครั้ง ถึงจะเป็นกระแสด้านลบ แต่มันก็คือกระแสอยู่ดีไม่ใช่เหรอ!

ยังไงเสีย ถ้าเรื่องแตกขึ้นมาทีหลัง เธอก็โยนความผิดทั้งหมดไปให้อิ่นผิงได้ แถมคนที่ทำก็ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวสักหน่อย! เซวียเสี่ยวเชียนกับหวังปิงก็โหวตให้เหมือนกันไม่ใช่หรือไง!

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หร่านเสี่ยวเสี่ยวก็ขยับยิ้มมุมปากเล็กน้อย น้ำเสียงไม่ได้ดังนัก แต่กลับดังก้องในความรู้สึกของผู้คน

"ขอโทษด้วยนะคะเซี่ยซีเหยา ฉันชอบเพลงของเฉิงตี๋มากกว่าค่ะ เพราะฉะนั้น คะแนนเสียงนี้ของฉัน ขอมอบให้กับเฉิงตี๋ค่ะ"

"เชี่ยเอ๊ย!"

เหรินเชาในห้องควบคุม พอได้ยินคำพูดของหร่านเสี่ยวเสี่ยวก็แทบหน้ามืดตามัว แก้วน้ำในมือถูกเขาขว้างลงพื้นเสียงดังเพล้ง น้ำสาดกระจายเต็มพื้น

ผู้ช่วยข้างกายตกใจจนตัวสั่นงันงก บรรยากาศทั่วทั้งห้องควบคุมเงียบกริบจนน่ากลัว

พิธีกรสาวอย่างเฉินเสวี่ยเอ๋อร์เองก็ถึงกับยืนอึ้งไปเหมือนกัน เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะดำเนินรายการต่อไปอย่างไรดี ในเมื่อคะแนนชี้ขาดไปแล้ว การโหวตของผู้ชมหลังจากนี้จะยังมีความหมายอะไรอยู่อีก?

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ชมในฮอลล์เริ่มส่งเสียงอื้ออึงอย่างเห็นได้ชัด กระแสด่าทอบนโลกออนไลน์ก็ยิ่งทวีความดุเดือดขึ้น คอมเมนต์หลั่งไหลจนแทบบดบังหน้าจอไลฟ์สดจนมิด

"ตลกว่ะ! แม่งหน้าด้านไร้เทียมทานจริง ๆ! ล็อกผลเห็น ๆ คิดว่าไม่มีใครทำอะไรพวกมึงได้งั้นสิ?"

"ทีมงานขยะ! รายการขยะ! กรรมการขยะ! แม่งขยะกันหมดทั้งบาง!"

"ล็อกผล! ล็อกผลชัด ๆ! ถ้าไม่ใช่เตี๊ยมกันมากูยอมกินขี้สิบโลเลย!"

"เมนต์บนอย่ามาเนียนหาของกินฟรีน่า! คนโง่ยังดูออกเลยว่าล็อกผล หึ ๆ เสียแรงที่ตามดูมาตั้งนาน!"

"โหวตคะแนนแบบนี้แม่งพูดไม่ออกเลยว่ะ! เมื่อก่อนยังเคยชอบหร่านเสี่ยวเสี่ยวอยู่แท้ ๆ นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ! ไม่คิดเลยจริง ๆ!"

"จะมารุมว่าเสี่ยวเสี่ยวของเราคนเดียวทำไม? เซวียเสี่ยวเชียนกับหวังปิงก็โหวตให้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"

"โคตรระทึกเลยบอกตรง ๆ! ให้คะแนนกันแบบนี้ หัวใจกูเหมือนนั่งรถไฟเหาะ แถมสุดท้ายแม่งตกลงมาคว่ำอีก!"

บนโลกออนไลน์เดือดเป็นไฟ มีแต่เสียงก่นด่าและข้อกังขาเต็มไปหมด

บรรยากาศในฮอลล์ก็วุ่นวายไม่แพ้กัน ผู้ชมจำนวนมากต่างพากันตะโกน "ล็อกผล" "คืนเงินค่าตั๋ว" กันระงม

บนเวที เฉินเสวี่ยเอ๋อร์ลอบถอนหายใจ ในเมื่อความเป็นจริงเป็นแบบนี้ เธอก็ทำได้เพียงประกาศผลออกไปเท่านั้น

เฉินเสวี่ยเอ๋อร์ยกไมโครโฟนขึ้น ปั้นรอยยิ้มตามหน้าที่มืออาชีพอีกครั้ง เพียงแต่รอยยิ้มนี้ดูฝืนใจอยู่บ้าง

"ตอนนี้กรรมการทั้งสี่ท่านลงคะแนนครบเรียบร้อยแล้วนะคะ ขณะนี้เฉิงตี๋..."

"เดี๋ยวก่อนครับ!"

"เดี๋ยวก่อนค่ะ!"

คำพูดของเฉินเสวี่ยเอ๋อร์ถูกขัดขึ้นมากะทันหัน ทุกคนต่างหันไปมองเซวียเสี่ยวเชียนกับเฉิงตี๋ที่โพล่งขึ้นมาพร้อมกัน

สีหน้าของเซวียเสี่ยวเชียนบึ้งตึงมืดครึ้ม ส่วนเฉิงตี๋กลับมีสีหน้าร้อนรนกระวนกระวาย

ตากล้องรู้หน้าที่ รีบตัดภาพไปยังทั้งสองคนทันที เมื่อเฉิงตี๋เห็นว่าเซวียเสี่ยวเชียนก็เอ่ยปากเหมือนกันจึงพยักหน้า ส่งสัญญาณให้กรรมการพูดก่อน

เซวียเสี่ยวเชียนยกไมโครโฟนขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

"ขอโทษด้วยครับคุณพิธีกร ขอขัดจังหวะสักครู่ คะแนนในรอบนี้มีปัญหาครับ ผมต้องขอโทษเซี่ยซีเหยา และขอโทษผู้ชมทุกคนด้วย ขอโทษจริง ๆ ครับ!"

"ก่อนหน้านี้ผมได้รับข้อความจากอิ่นผิง หัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการของอินไห่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ เขาบอกผมว่า ทั้งเฉิงตี๋และเซี่ยซีเหยาต่างก็อยู่ค่ายอินไห่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ด้วยกันทั้งคู่ หากคะแนนห่างกันมากเกินไป ขอให้ผมช่วยโหวตคะแนนตามมารยาทให้เฉิงตี๋สักหนึ่งเสียง เพื่อไม่ให้เธอแพ้น่าเกลียดจนเกินไป!"

"แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นว่าทำให้เฉิงตี๋ผ่านเข้ารอบ! ผมรู้สึกว่าตัวเองต้องรับผิดชอบ วันนี้เป็นเพราะเหตุผลจากตัวผม ที่ทำให้เซี่ยซีเหยาต้องตกรอบ! ผมขอลาออกจากตำแหน่งกรรมการรายการซิงเกอฮุ่ยครับ!"

คำพูดอันหนักแน่นทรงพลังของเซวียเสี่ยวเชียนดังก้องไปทั่วทั้งฮอลล์

ผู้ชมด้านล่างเวทีฮือฮากันยกใหญ่! ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าต้นเหตุจะไม่ใช่ทีมงานรายการ แต่เป็นอินไห่เอ็นเตอร์เทนเมนต์! และยิ่งคิดไม่ถึงว่า เซวียเสี่ยวเชียนจะใจเด็ดถึงขนาดกล้าแฉเรื่องนี้ออกมาด้วยตัวเอง!

กู้ซิงอี้ที่นั่งอยู่หน้าจอโทรทัศน์เห็นภาพอันคุ้นตานี้ก็เลิกคิ้วขึ้น

เซวียเสี่ยวเชียนคนนี้น่าสนใจดีแฮะ! นิสัยใจคอสมกับเป็นเหล่าเซวียในโลกเดิมไม่มีผิด!

ส่วนอีกด้านหนึ่ง อิ่นผิงที่เห็นฉากนี้ก็ผลักหญิงสาวแต่งหน้าจัดในอ้อมแขนออกอย่างแรง สองมือสั่นระริก ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกขวัญผวา

เขาไม่อยากจะเชื่อเลย เซวียเสี่ยวเชียนกล้าดียังไง! มันไม่กลัวโดนคนรุมด่าสาปแช่งหรือไงกัน?!

แต่ในเวลานี้เขาไม่มีแก่ใจจะไปสนใจเซวียเสี่ยวเชียนแล้ว เขารู้ดีว่าคราวนี้ตัวเองพังพินาศแน่!

หญิงสาวข้างกายเริ่มรู้แล้วว่าสถานการณ์ชักไม่สู้ดี น้ำเสียงของเธอจึงสั่นเครือเล็กน้อย

"พี่...พี่อิ่น เรื่องนี้..."

"ไสหัวไป! ทั้งหมดเป็นเพราะเธอนั่นแหละ! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเอาแต่พูดเป่าหูอยู่ข้าง ๆ ว่าเซี่ยซีเหยาแย่งโควตาของเธอไป ต้องสั่งสอนมันสักหน่อย เรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้ไหม! จบเห่แล้ว! ตอนนี้พังหมดแล้ว!"

อิ่นผิงแผดเสียงคำราม โยนความผิดทั้งหมดไปให้หญิงสาวข้างกาย

จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่อยากจะเชื่อ ผลคะแนนก็ออกมาแล้วแท้ ๆ เซวียเสี่ยวเชียนยังจะกล้าเสนอหน้าออกมารับสารภาพเองอีก!

"ไม่ได้! ฉันจะยอมนั่งรอความตายเฉย ๆ ไม่ได้!"

อิ่นผิงยังคิดจะดิ้นรนหาทางรอดอีกสักตั้ง แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ก็พลันดังลั่นขึ้นมา หน้าจอปรากฏชื่อของประธานกรรมการหยางเซี่ยน

แววตาของอิ่นผิงพลันว่างเปล่าไร้ประกายในพริบตา เขายื่นมืออันสั่นเทาไปกดรับสาย

ทันทีที่สายเชื่อมต่อ เสียงตวาดคำรามของหยางเซี่ยนก็ดังลั่นออกมาจากปลายสายทันที

"อิ่นผิง! ไสหัวมาอธิบายให้กระจ่างเดี๋ยวนี้เลยนะ!"