ตอนที่ 81 เพลงเด็กสองเพลง

พอได้ยินกู้ซิงอี้พูดแบบนั้น

แววตาของซูหลิงกับหลิวตานก็ทอประกายยินดี พวกเธอรู้อยู่แล้วว่าเสี่ยวไน่ไน่ร้องเพลงเพราะมาก ไม่นึกเลยว่าความชอบของเด็กน้อยจะเป็นการร้องเพลงเหมือนกัน

เด็กที่มีพรสวรรค์ตรงกับใจรักแบบนี้ ย่อมส่งเสริมได้ง่ายที่สุด

"ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้ไน่ไน่ร้องเพลงให้คุณครูฟังหน่อยได้ไหมคะ"

ซูหลิงย่อตัวลงมองเสี่ยวไน่ไน่พลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"อื้อ!" เสี่ยวไน่ไน่คุยเล่นกับคุณครูทั้งสองอยู่พักหนึ่งจนเริ่มคุ้นเคยแล้ว พอได้ยินว่าคุณครูอยากฟังเธอร้องเพลง จึงรีบพยักหน้าหงึกหงักอย่างกระตือรือร้น

เธอชอบร้องเพลงอยู่แล้วนี่นา!

ทั้งปะป๊าทั้งหม่ามี้ ตอนร้องเพลงดูดีกันทั้งคู่ หนูก็อยากดูดีเหมือนปะป๊ากับหม่ามี้บ้าง!

จากนั้นต่อหน้าสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสาม ไน่ไน่ก็เปล่งเสียงเจื้อยแจ้วใสกังวาน ร้องเพลง "เพลงกระต่ายน้อยสีขาว" ที่กู้ซิงอี้สอนเธอ

ผู้ใหญ่ทั้งสามต่างโยกตัวตามจังหวะอย่างพร้อมเพรียง พลางช่วยกันตบมือให้จังหวะไน่ไน่ไปด้วย

ไน่ไน่ร้องได้เพราะมาก ยิ่งไปกว่านั้น เพลงเด็กเพลงใหม่เอี่ยมนี้ยังทำให้ซูหลิงกับหลิวตานตาเป็นประกาย

ในฐานะครูโรงเรียนอนุบาล เซนส์ในการประเมินเพลงเด็กของพวกเธอนับว่าเฉียบคมอยู่แล้ว

ถ้าจะบอกว่าเพลง "ระเบิดความกล้า" ที่ไน่ไน่เคยร้องลงอินเทอร์เน็ตยังไม่ค่อยเหมาะกับเด็กวัยสามขวบ เพลง "เพลงกระต่ายน้อยสีขาว" เพลงนี้ก็ติดหูและจำง่ายสำหรับเด็ก ๆ อย่างไม่ต้องสงสัย

ตัวเพลงสั้นมาก ไม่ทันไรไน่ไน่ก็ร้องจบแล้ว

ทั้งสามคนปรบมือให้กับการแสดงของไน่ไน่พร้อมกัน เด็กน้อยดีใจจนดวงตากลมโตหยีลงกลายเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

ตอนนี้เธอชักจะชอบโรงเรียนอนุบาลขึ้นมามากกว่าเดิมแล้วสิ!

ครูซูกับครูหลิวเป็นคนที่อบอุ่นมากจริง ๆ!

จากนั้น ซูหลิงกับหลิวตานก็คุยกับกู้ซิงอี้ต่ออีกครู่หนึ่ง พวกเธอแนะนำปรัชญาการศึกษาและหลักสูตรการสอนของโรงเรียนอนุบาลเจียงฮวาให้ฟัง ฝ่ายกู้ซิงอี้ก็ตั้งใจฟังพลางพยักหน้ารับเป็นระยะ

พอพูดคุยกันเสร็จ หลิวตานก็หยิบแบบบันทึกการเยี่ยมบ้านออกมาให้กู้ซิงอี้กรอกข้อมูล เมื่อเรียบร้อยแล้วจึงเก็บเข้ากระเป๋า

การเยี่ยมบ้านครั้งนี้ควรจะเสร็จสิ้นลงแล้ว แต่หลังจากเก็บแบบบันทึกเรียบร้อย ทั้งซูหลิงและหลิวตานกลับยังไม่มีทีท่าว่าจะลุกไปไหน ซ้ำยังหันมามองกู้ซิงอี้ด้วยสีหน้าลำบากใจ

กู้ซิงอี้เกาหัวแกรก ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ พวกเธอถึงทำหน้าแบบนั้น

ในที่สุดหลิวตานก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

"คุณกู้คะ คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ วันที่หนึ่งกันยายนนี้ก็จะเปิดเทอมแล้วใช่ไหมคะ ทางโรงเรียนของเราจะจัดกิจกรรมปฐมนิเทศต้อนรับนักเรียนใหม่ขึ้น ทั้งผู้ปกครองและเด็กที่เข้าเรียนใหม่ทุกคนจะต้องเข้าร่วมด้วย ทางครูใหญ่เลยกำหนดให้คุณครูประจำชั้นแต่ละห้องเตรียมเพลงเด็กไว้สองเพลง เพื่อนำมาสอนเด็ก ๆ ร้องและเต้นในงานค่ะ

หลายปีที่ผ่านมา พวกเราก็สอนวนเวียนอยู่แค่สองเพลงเดิม ๆ สองเพลงนั้นนอกจากจะไม่ค่อยเพราะแล้ว ยังค่อนข้างยากสำหรับเด็ก ๆ อีก ทำให้เด็กส่วนใหญ่เรียนตามไม่ทัน พวกเราเองก็ลำบากใจและอึดอัดมากค่ะ

พอปีนี้ฉันกับครูซูรู้ว่าลูกของคุณกู้มาอยู่ห้องของพวกเราพอดี ก็เลยอยากเตรียมเพลงกับการเต้นที่แปลกใหม่กว่าเดิมน่ะค่ะ

ไม่ทราบว่าคุณกู้พอจะลองแต่งเพลงเด็กให้พวกเราสักสองเพลงได้ไหมคะ แน่นอนว่านี่เป็นแค่คำขอร้องส่วนตัวของพวกเราเท่านั้น ถ้าลำบากใจก็ไม่เป็นไรเลยนะคะ..."

หลิวตานพูดรวดเดียวจบด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนใจยิ่ง ดูออกชัดเจนว่าเธอก็แค่ลองเสี่ยงพูดดูเท่านั้น

ส่วนซูหลิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็กะพริบตาปริบ ๆ มองกู้ซิงอี้ด้วยสายตาคาดหวัง

"อย่างนี้นี่เองหรือครับ ได้แน่นอนครับ ครูหลิวไม่ต้องเกรงใจผมหรอก ยังไงก็ทำเพื่อเด็ก ๆ เหมือนกันนี่ครับ!"

พอกู้ซิงอี้ได้ยินก็ตอบตกลงอย่างยินดีทันที เขานึกว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไรเสียอีก เรื่องแค่นี้ สำหรับเขาแล้ว ง่ายนิดเดียว!

เมื่อเห็นกู้ซิงอี้ตอบตกลง ซูหลิงกับหลิวตานก็ถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน บนใบหน้ากลับมาเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มดีใจอีกครั้ง

ต้องรู้ก่อนว่าการกระทำของทั้งคู่ถือเป็นการตัดสินใจโดยพลการแท้ ๆ การเยี่ยมบ้านไม่ได้มีข้อนี้กำหนดไว้เลย และหากทางโรงเรียนรู้เข้า ก็คงไม่อนุญาตให้พวกเธอเอ่ยปากขอร้องอะไรกับผู้ปกครองแบบนี้แน่

แต่เพราะพวกเธอจนปัญญาจะหาเพลงเด็กที่ดีกว่านี้จริง ๆ จึงได้ลองถามกู้ซิงอี้ดู

ก็แหม ยังไงเสียกู้ซิงอี้ก็เคยแต่งเพลงอย่าง "ระเบิดความกล้า" ออกมาได้นี่นา

"ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณคุณกู้มากจริง ๆ นะคะ!"

ทั้งสองคนเอ่ยขอบคุณกู้ซิงอี้พร้อมกัน

"ถ้าอย่างนั้นพอคุณกู้แต่งเพลงเสร็จแล้วช่วยส่งมาทางวีแชตของพวกเราได้ไหมคะ พวกเราจะได้ลองดูว่าจะออกแบบท่าเต้นยังไงกันดี"

ก่อนหน้านี้พวกเธอแอดวีแชตกับกู้ซิงอี้ไว้แล้ว เพื่อความสะดวกในการที่กู้ซิงอี้จะคอยติดตามความเป็นอยู่ของเสี่ยวไน่ไน่ที่โรงเรียนอนุบาลได้ตลอดเวลา

แต่ที่พวกเธอคิดไม่ถึงก็คือ กู้ซิงอี้กลับโบกมือพลางบอกว่า

"ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอกครับ รอสักสองนาที เดี๋ยวผมเขียนเพลงเด็กให้สองเพลงตรงนี้เลย มาดูกันว่าใช้ได้ไหม"

พูดจบ กู้ซิงอี้ก็เดินกลับเข้าห้องนอน หยิบกระดาษโน้ตดนตรีออกมา แล้วลงมือแต่งเพลงตรงหน้าคนทั้งสองทันที

ทำนองของเพลงเด็กโดยพื้นฐานแล้วเรียบง่ายมาก แค่เพลงเด็กสองเพลง กู้ซิงอี้หลับตาเขียนลอกออกมาสองเพลงยังได้เลย!

แต่ซูหลิงกับหลิวตานกลับตกตะลึงจนตาค้าง!

อะไรคือคำว่าแค่เพลงเด็กสองเพลง! นี่คือดูถูกเพลงเด็กงั้นเหรอ?

แถมพวกเธอยังรู้ว่ากู้ซิงอี้แต่งเพลงเก่งมาก แต่ก็ไม่คิดว่าจะเก่งกาจถึงขั้นนี้!

ไม่พูดพร่ำทำเพลง แต่งเพลงสด ๆ ตรงนี้เลยเนี่ยนะ?

คนคนนี้เป็นสิ่งมีชีวิตฐานคาร์บอนบนบลูสตาร์จริง ๆ หรือ คงไม่ใช่แขกลึกลับที่มาจากต่างดาวหรอกนะ?

สิ่งที่ซูหลิงกับหลิวตานไม่รู้เลยก็คือ ความคิดของพวกเธอในตอนนี้ใกล้เคียงกับความจริงเอามาก ๆ!

ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะเอิกเกริกสะเทือนโลกจนเกินไป กู้ซิงอี้สามารถไล่ตบสั่งสอนคนในวงการแต่งเพลงทั้งวงการให้ราบคาบได้ในเวลาไม่กี่นาทีด้วยซ้ำ!

โดยเฉพาะอู๋ฝานที่ชอบวางก้ามว่าเป็นเจ้าพ่อแห่งวงการเพลงคนนั้น ถ้ากู้ซิงอี้คิดจะประลองกับเขาจริง ๆ คงกดลงไปกองกับพื้นแล้วซัดจนเละได้สบาย ๆ!

เวลาผ่านไปเพียงแค่สิบนาทีสั้น ๆ เท่านั้น

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของซูหลิงและหลิวตาน กู้ซิงอี้ก็วางปากกาลง แล้วยื่นกระดาษโน้ตเพลงพร้อมเนื้อร้องส่งให้พวกเธอ

"สะ...เสร็จแล้วเหรอคะ?"

ซูหลิงตกใจจนพูดติดอ่าง

กู้ซิงอี้พยักหน้ารับหน้าตาเฉยราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

"เสร็จแล้วสิครับ พวกคุณลองดูเนื้อเพลงก่อน ไม่เข้าใจตรงไหนค่อยถามผม"

ซูหลิงกับหลิวตานสบตากัน ก่อนจะก้มมองเนื้อร้องและโน้ตเพลงในมือ เรื่องตัวโน้ตพวกเธออ่านไม่ค่อยเข้าใจนัก ได้แต่มองดูผ่าน ๆ แต่เนื้อเพลงนั้นยังพออ่านรู้เรื่อง

เนื้อเพลงของทั้งสองเพลงเรียบง่ายมาก กวาดสายตาปราดเดียวก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง

ซูหลิงเงยหน้าขึ้น ชูกระดาษในมือพลางเอ่ยอย่างเกรงใจว่า "เอ่อ...คือว่า ฉันดูโน้ตไม่ค่อยเป็น คุณช่วยร้องให้ฉันฟังรอบหนึ่งได้ไหมคะ?"

หลิวตานก็เงยหน้ามองกู้ซิงอี้เช่นกัน เธอเองก็อยากรู้ว่าเพลงที่ดูแสนเรียบง่ายสองเพลงนี้ เวลาร้องออกมาแล้วจะเป็นอย่างไร

คราวนี้เป็นฝ่ายกู้ซิงอี้ที่เริ่มรู้สึกเคอะเขินขึ้นมาบ้าง ถ้าให้เขาสอนเสี่ยวไน่ไน่ร้องเพลงเด็กกันตามลำพังสองคนยังพอทำใจร้องได้ แต่พอต้องมาร้องต่อหน้าคุณครูสาวสวยถึงสองคน เขากลับรู้สึกกระดากอายจนแทบร้องไม่ออกจริง ๆ

แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องร้องอยู่ดี กู้ซิงอี้ลูบจมูกแก้เก้อ แล้วรับกระดาษแผ่นนั้นมาจากมือของซูหลิง

"งั้นผมร้องแล้วนะครับ ถ้าร้องไม่ดียังไงก็ขออภัยด้วย เพลงเด็กแบบนี้ ผู้ใหญ่อย่างผมมาร้องอาจจะไม่ได้อารมณ์เท่าไหร่"

ซูหลิงรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ เธอเป็นแฟนคลับของกู้ซิงอี้นะ รู้ดีอยู่แล้วว่าเขาร้องเพลงเพราะขนาดไหน!

"ไม่เป็นไรเลยค่ะ ไม่เป็นไรเลย! คุณกู้ พวกเราเองก็ร้องเพลงเด็กกันบ่อย ๆ เหมือนกันค่ะ!"

กู้ซิงอี้พยักหน้า จากนั้นจึงวางกระดาษในมือลง กระแอมเบา ๆ เพื่อเคลียร์ลำคอ แล้วเริ่มร้องเพลงที่อยู่ในมือของซูหลิงด้วยท่วงทำนองสดใสร่าเริง

เพลงนี้มีชื่อว่า "เสือสองตัว"