ตอนที่ 82 เพลงเด็กสองเพลง (2)

ท่วงทำนองสดใสร่าเริงที่ดังออกมาจากปากของกู้ซิงอี้ ทำเอาตาของซูหลิงกับหลิวตานเป็นประกายขึ้นมาพร้อมกัน

พวกเธอต่างเงี่ยหูฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ

"เจ้าเสือสองตัว เจ้าเสือสองตัว วิ่งเร็วไว วิ่งเร็วไว

ตัวหนึ่งไม่มีหู อีกตัวไม่มีหาง

แปลกจริงเชียว! แปลกจริงเชียว!"

เนื้อเพลงเรียบง่าย ทำนองติดหู เสี่ยวไน่ไน่ฟังแค่รอบเดียว ก็โยกหัวร้องตามกู้ซิงอี้ได้ทันที

ซูหลิงกับหลิวตานก็รู้สึกเหมือนได้เจอขุมทรัพย์ล้ำค่า

ทำนองเข้าใจง่ายไม่ซับซ้อนกับเนื้อเพลงท่อนซ้ำแบบนี้ เหมาะให้เด็ก ๆ หัดร้องเป็นที่สุด ต้องร้องตามกันได้อย่างสบาย ๆ แน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น พอได้ยินเพลงนี้ ในหัวของพวกเธอก็เริ่มเห็นภาพท่าเต้นประกอบผุดขึ้นมาแล้ว

พอกู้ซิงอี้กับเสี่ยวไน่ไน่ร้องประสานเสียงกันจบ สองพ่อลูกก็แปะมือฉลองกันอย่างรู้ใจ

ซูหลิงกับหลิวตานก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือให้

กู้ซิงอี้เกาหัว เพลงเด็กไร้เดียงสาแบบนี้หลุดออกมาจากปากผู้ชายตัวโตอย่างเขา แถมยังอยู่ต่อหน้าคุณครูทั้งสองคน มันดูขัดหูขัดตาไม่น้อย โชคดีที่มีเสี่ยวไน่ไน่ช่วยร้องคลออยู่ข้าง ๆ ไม่อย่างนั้นคงกระอักกระอ่วนพิลึก!

พอร้องจบ กู้ซิงอี้ก็ยื่นกระดาษโน้ตเพลงในมือส่งให้ซูหลิง

ซูหลิงรับกระดาษโน้ตเพลงที่กู้ซิงอี้ยื่นมาให้อีกแผ่น รอยยิ้มบนใบหน้าเบิกบานจนปิดไม่มิด

"ยอดไปเลยค่ะ! คุณกู้ เพลงนี้วิเศษมากจริง ๆ! เหมาะกับเด็กวัยนี้เอาไว้หัดร้องที่สุดเลยค่ะ"

หลิวตานเองก็พยักหน้าเห็นพ้อง

"เพลงง่าย ๆ แบบนี้เหมาะกับเด็กที่สุดแล้วค่ะ พอกลับไปพวกเราแค่คิดท่าเต้นกับท่ามือประกอบง่าย ๆ เด็ก ๆ ต้องเข้าใจแล้วทำตามได้อย่างสบาย ๆ แน่นอน!"

"ช่วยพวกคุณได้ก็ดีแล้วครับ!"

กู้ซิงอี้ยิ้มกว้าง เขาเริ่มจินตนาการเห็นภาพเด็ก ๆ ตัวน้อยน่ารักกลุ่มใหญ่ร้องเพลงเสือสองตัวในงานปฐมนิเทศออกแล้ว!

ซูหลิงเก็บกระดาษโน้ตเพลงอย่างทะนุถนอม จากนั้นหลิวตานก็ยื่นกระดาษในมือของเธอให้กู้ซิงอี้บ้าง แววตาฉายความคาดหวังออกมาอย่างปิดไม่มิด

กู้ซิงอี้ถึงกับเหวอไปเลย!

เอาอีกแล้วเรอะ!

ความหมายของหลิวตานชัดเจนสุด ๆ ในเมื่อเพลงเสือสองตัวก็ร้องไปแล้ว งั้นเพลงนี้ก็ร้องให้ฟังอีกสักเพลงสิคะ!

ก็ได้วะ! เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคุณครูที่จะต้องดูแลเสี่ยวไน่ไน่ไปอีกตั้งสามปี กู้ซิงอี้จึงยอมประนีประนอม

พอผ่านเพลงแรกไปแล้ว เพลงที่สองกู้ซิงอี้เลยผ่อนคลายขึ้นเยอะ ถึงขั้นเริ่มทำท่าทางประกอบไปด้วย

เพลงนี้ก็เป็นเพลงเด็กแสนเรียบง่ายเช่นกัน ในโลกเดิมเคยฮิตถล่มทลายบนโต่วอินอยู่ช่วงหนึ่ง!

ชื่อเพลงคือ "ปลูกดอกไม้ในสวน"!

กู้ซิงอี้กระแอมเคลียร์คอพลางยกสองมือขึ้น โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าประตูบ้านด้านหลังถูกคนเปิดเข้ามาจากข้างนอกพอดี

ร่างที่คุ้นตาของคนสามคนยืนอึ้งค้างอยู่ตรงหน้าประตู มัวแต่มองกู้ซิงอี้ที่กำลังเปิดการแสดงอยู่ด้านใน

"ในสวนเล็ก ๆ ขุด ขุด ขุด!

ปลูกเมล็ดพันธุ์เล็ก ๆ เบ่งบานเป็นดอกไม้เล็ก ๆ"

กู้ซิงอี้ร้องพลางทำไม้ทำมือประกอบกลางอากาศ เริ่มแรกเขาวาดมือเป็นรูปสวน จากนั้นทำท่าเหมือนกำลังหยอดเมล็ดพันธุ์ แล้วสุดท้ายก็ประกบสองมือไว้ตรงหน้าทำท่าดอกไม้บาน

คนทั้งหกคนในบ้านไม่มีใครเอ่ยปากขัด ปล่อยให้เขาดื่มด่ำไปกับการแสดงเพลงเด็กนี้ต่อไป

ตรงหน้าประตูทางด้านหลัง มีคนถึงกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเริ่มอัดวิดีโอไว้แล้ว

"ในสวนใหญ่ ๆ ขุด ขุด ขุด!

ปลูกเมล็ดพันธุ์ใหญ่ ๆ เบ่งบานเป็นดอกไม้ใหญ่ ๆ"

คราวนี้กู้ซิงอี้ทำมือวาดสวนให้ใหญ่ขึ้นอีกนิด พลางแกล้งทำตัวแบ๊ว ๆ น่ารักต่อไปอย่างไม่มียางอาย

พอร้องท่อนนี้จบ เขาก็กวาดมือทำท่าสวนที่ใหญ่ยิ่งกว่าเดิมตรงหน้า

"ในสวนที่ใหญ่เป็นพิเศษ ขุด ขุด ขุด!

ปลูกเมล็ดพันธุ์ที่ใหญ่เป็นพิเศษ เบ่งบานเป็นดอกไม้ที่ใหญ่เป็นพิเศษ!"

......

"พรืด!"

เสียงกลั้นขำไม่อยู่ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง กู้ซิงอี้ชะงักกึกทันควัน ก่อนจะค่อย ๆ หันหลังกลับไปอย่างแข็งทื่อราวกับหุ่นยนต์

ร่างของเซี่ยซีเหยา พี่อวิ๋น และเถาเล่อเล่อปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาอย่างชัดเจน

ตัวการที่ทนไม่ไหวจนหลุดขำพรืดออกมาเมื่อครู่คือเถาเล่อเล่อ ตอนนี้เธอยังคงเอามือปิดปากแอบหัวเราะคิกคัก ส่วนมืออีกข้างกำลังแอบซ่อนโทรศัพท์มือถือไว้

!!!

กู้ซิงอี้ถึงกับมึนตึ้บไปเลย!

พวกเธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย? แล้วนี่เขาไม่ได้ขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีไปแล้วเหรอ?

กู้ซิงอี้เงียบไปครู่หนึ่ง เขามองใบหน้าสวยไร้ที่ติของเซี่ยซีเหยาแล้วกะพริบตาปริบ ๆ

"คุณกลับมาได้ยังไงเนี่ย?"

ตอนแรกบนหน้าของเซี่ยซีเหยายังมีรอยยิ้มสดใสอยู่แท้ ๆ แต่พอได้ยินคำพูดของกู้ซิงอี้ รอยยิ้มนั้นก็พลันหุบลงทันควัน

หมอนี่หมายความว่าไงยะ? ไม่อยากให้ฉันกลับมารึไง?

อุตส่าห์กะจะทำเซอร์ไพรส์ให้สักหน่อย! ชักจะโมโหแล้วนะเนี่ย!

เธอเม้มริมฝีปากแน่น

"ที่นี่ก็บ้านฉันเหมือนกันนะ!"

พอพูดออกไป เซี่ยซีเหยาก็รู้สึกว่าฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เลยรีบพูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค

"ฉันคิดถึงไน่ไน่ต่างหากล่ะ!"

พูดจบ เซี่ยซีเหยาก็เนียนเดินเข้าไปในห้อง ด้านพี่อวิ๋นกับเถาเล่อเล่อที่เดินตามเข้ามาต่างพากันแอบขำคิกคัก

เจ้ากู้ซิงอี้เอ๊ย! สมน้ำหน้าจริง ๆ!

พวกเธอรู้ดีว่าก่อนจะกลับมา เซี่ยซีเหยาร้อนใจอยากกลับมาขนาดไหน ถึงขั้นลากพวกเธอตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เลยด้วยซ้ำ!

พอเห็นแม่กลับมา เสี่ยวไน่ไน่ก็ดีใจจนเนื้อเต้น โผเข้าสู่อ้อมกอดของเธอทันที

กู้ซิงอี้ลูบจมูกแก้เก้อ รีบลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยแนะนำ

"จริงสิ สองท่านนี้คือคุณครูจากโรงเรียนอนุบาลของไน่ไน่ ครูซูกับครูหลิว มาเยี่ยมบ้านน่ะครับ"

ซูหลิงกับหลิวตานยืนยิ้มรออยู่ตั้งนานแล้ว พวกเธอจำสาวสวยสะกดสายตาตรงหน้านี้ได้ทันที เซี่ยซีเหยา! นักร้องสาวที่กำลังเป็นกระแสร้อนแรงในโลกออนไลน์ตอนนี้! แถมยังเป็นแม่ของเสี่ยวไน่ไน่อีกด้วย!

ยิ่งไปกว่านั้น ประเด็นดราม่าเรื่องที่กู้ซิงอี้ใช้ความรุนแรงในครอบครัวก่อนหน้านี้ พวกเธอก็พอรู้เรื่องมาบ้าง แต่พอมาเห็นภาพตรงหน้าวันนี้ กู้ซิงอี้ดูเหมือนคนที่จะใช้ความรุนแรงในครอบครัวตรงไหนกันเนี่ย?

ชัดเจนเลยว่าแค่เซี่ยซีเหยาตวัดสายตามาแวบเดียว ก็คุมเขาอยู่หมัดแล้ว!

พอได้ยินที่กู้ซิงอี้แนะนำ รอยยิ้มก็กลับมาปรากฏบนใบหน้าของเซี่ยซีเหยาอีกครั้ง เธอจับมือทักทายกับซูหลิงและหลิวตานทีละคน

"สวัสดีค่ะ ลำบากคุณครูทั้งสองท่านแย่เลยนะคะ!"

ซูหลิงกับหลิวตานรีบโบกมือปฏิเสธ

"ไม่ลำบากเลยค่ะ! นี่เป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้ว คุณกู้ต่างหากล่ะคะที่ช่วยพวกเราไว้เยอะมาก ถ้าไม่ได้เพลงเด็กสองเพลงที่เขาให้มา พวกเราคงปวดหัวแย่เลยค่ะ!"

เซี่ยซีเหยาได้ยินอย่างนั้นก็เหลือบมองกู้ซิงอี้แวบหนึ่ง ที่แท้เพลงเด็กที่เขาร้องเมื่อกี้ก็เตรียมไว้ให้โรงเรียนอนุบาลนี่เอง

แต่เดี๋ยวก่อนสิ! ทั้งเรื่องที่ไน่ไน่จะเข้าเรียนอนุบาล ทั้งเรื่องสำคัญอย่างครูมาเยี่ยมบ้าน เขากลับไม่ยอมบอกเธอสักคำ! ผู้ชายคนนี้คิดจะรวบอำนาจบริหารในบ้านไว้คนเดียวรึไงกัน!

พอต้องเจอกับสายตาไม่เป็นมิตรของเซี่ยซีเหยาอีกรอบ กู้ซิงอี้ก็กะพริบตาปริบ ๆ ในใจรู้สึกน้อยอกน้อยใจเหลือเกิน

ไหนตกลงกันแล้วว่าเป็นคุณพ่อฟูลไทม์ไง? ไหนบอกว่าเกาะภรรยากินมันสบายดีไง? ไหนบอกว่าเธอทำงานนอกบ้าน ส่วนฉันดูแลงานในบ้านไงล่ะ?

ผู้หญิงนี่กลับกลอกเชื่อไม่ได้จริง ๆ เลย!

การ "ส่งสายตาหวานซึ้ง" ให้กันของทั้งสองคนตกอยู่ในสายตาของเถาเล่อเล่อกับพี่อวิ๋นจนแทบทนดูไม่ได้ เถาเล่อเล่อถึงกับกลอกตามองบนอย่างน่ารักน่าเอ็นดู

นี่พวกเธอ! คนอื่นยังอยู่กันเต็มห้องเลยนะยะ! มาส่งสายตาวิบวับให้กันต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้ มันใช้ได้ที่ไหนกัน!

ตอนนี้ ซูหลิงกับหลิวตานเก็บแผ่นกระดาษโน้ตเพลงบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว จึงเอ่ยกับกู้ซิงอี้ด้วยรอยยิ้ม

"คุณกู้คะ การเยี่ยมบ้านวันนี้เรียบร้อยดีแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัวลาเลยนะคะ"

กู้ซิงอี้รีบเอ่ยรั้งไว้

"ครูทั้งสองท่านอยู่ทานมื้อเที่ยงที่นี่ก่อนค่อยไปดีไหมครับ?"

ซูหลิงกับหลิวตานรีบโบกมือปฏิเสธ พลางพากันก้าวเท้าเดินไปทางประตู

"ไม่เป็นไรเลยค่ะ! ไม่เป็นไรเลย! พวกเรามารบกวนเวลานานมากแล้ว ยังมีผู้ปกครองของเด็กคนอื่นรอพวกเราไปเยี่ยมบ้านอยู่อีกค่ะ คุณกู้ไม่ต้องเดินไปส่งหรอกนะคะ กลับเข้าไปเถอะค่ะ!"

พอซูหลิงและหลิวตานพูดจบ ก็เดินออกจากหมู่บ้านไป โดยมีกู้ซิงอี้กับเซี่ยซีเหยาเดินไปส่ง

การเยี่ยมบ้านครั้งนี้ถือว่าผ่านพ้นไปด้วยดีทุกฝ่าย กู้ซิงอี้เองก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในที่สุด

การเป็นคุณพ่อฟูลไทม์เนี่ย มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ!