ตอนที่ 83 ช่วงเวลาอันอบอุ่น

พอกลับมาถึงบ้าน กู้ซิงอี้มองเซี่ยซีเหยาอุ้มไน่ไน่ไปนั่งลงบนโซฟา ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่เขารู้สึกว่าเธอดูมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าเมื่อสองสามวันก่อนนิดหน่อย

แถมใบหน้างดงามยังดูเปล่งปลั่งขาวผ่องขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

กู้ซิงอี้จำได้ลาง ๆ ว่าตอนที่เพิ่งข้ามมิติมาโลกนี้แล้วลืมตาขึ้นมา ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าเล็ก ๆ ของสองแม่ลูก ตอนนั้นทั้งคู่ยังดูซีดเซียวและไร้ที่พึ่งพิงขนาดนั้นอยู่เลย

ภาพความทรงจำที่ตัดสลับกับความเป็นจริงตรงหน้าทำให้กู้ซิงอี้เหม่อไปชั่วขณะ

เซี่ยซีเหยาเหลือบตาคู่สวยมองกู้ซิงอี้ เห็นเขายืนทื่อเป็นท่อนไม้อยู่ตรงนั้น จ้องเธอกับเสี่ยวไน่ไน่ตาไม่กะพริบ

เจ้าคนซื่อบื้อนี่!

เซี่ยซีเหยาตวัดค้อนเขาด้วยความเขินปนเคือง ส่งสายตาเตือนว่าเล่อเล่อกับพี่อวิ๋นยังอยู่ตรงนี้นะ!

กู้ซิงอี้โดนเสน่ห์เย้ายวนจากสายตาคู่นั้นสะกิดจนดึงสติกลับมาได้ เขาแตะจมูกแก้เก้อพลางเอ่ยถาม

"อีกสองวันก็รอบชิงชนะเลิศของซิงเกอฮุ่ยแล้วไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงปลีกตัวกลับมาช่วงนี้ได้ล่ะ"

เซี่ยซีเหยายังไม่ทันได้อ้าปาก เถาเล่อเล่อก็ชิงโพล่งขึ้นมาเสียงดังอย่างตื่นเต้น

"กู้ซิงอี้ มองปราดเดียวก็รู้ว่านายไม่ได้ใส่ใจพี่ซีเหยาของพวกเราเลย! รอบชิงชนะเลิศน่ะอีกตั้งหนึ่งสัปดาห์ต่างหาก! พอพี่ซีเหยาได้พักปุ๊บก็รีบบึ่งรถกลับมาไม่หยุดพักเลยนะ!"

"เล่อเล่อ! ฉันเปล่าสักหน่อย! ฉันคิดถึงไน่ไน่ต่างหาก!"

เซี่ยซีเหยาได้ยินเถาเล่อเล่อพูดเช่นนั้น ใบหน้าก็พลันซับสีเลือดฝาด รีบเอ่ยแก้ตัวทันควัน

เถาเล่อเล่อกะพริบตาปริบ ๆ มองเซี่ยซีเหยา สายตาฟ้องชัดเจนว่า ฉันก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าพี่คิดถึงเขา! นี่มันร้อนตัวชัด ๆ!

คราวนี้ ใบหน้าของเซี่ยซีเหยายิ่งแดงก่ำหนักกว่าเดิม

"หนึ่งสัปดาห์เหรอครับ"

กู้ซิงอี้เกาหัว เขาไม่ได้ดูต่อจริง ๆ นั่นแหละ เพราะทันทีที่การลงคะแนนรอบใหม่สิ้นสุดลง เขาก็ได้รับสายจากโรงเรียนอนุบาล เลยไม่มีกะจิตกะใจดูรายการต่อ

"อืม..."

เซี่ยซีเหยาส่งเสียงในลำคอเบา ๆ ถือว่าตอบรับกู้ซิงอี้แล้ว

กู้ซิงอี้พยักหน้ารับ รู้ความพอที่จะไม่ถามต่อว่าเธอจะอยู่บ้านกี่วัน ขืนถามเซ้าซี้คงดูเสียมารยาทเกินไป แถมเผลอ ๆ เซี่ยซีเหยาอาจจะเชือดเขาเอาได้!

"กู้ซิงอี้ พวกเราส่งซีเหยาคืนให้นายแล้วนะ งั้นพวกเราขอตัวก่อนล่ะ อุตส่าห์ได้กลับมาทั้งที ฉันกับเล่อเล่อว่าจะแวะไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาลสักหน่อย"

จังหวะนั้นพี่อวิ๋นก็เดินเข้ามา มองกู้ซิงอี้แล้วเอ่ยขึ้น

"ครับผม! พี่อวิ๋น เดี๋ยวผมกับซีเหยาลงไปส่งนะครับ!"

"ไม่ต้องหรอก! ซีเหยาอุตส่าห์ได้กลับมา ให้อยู่พักผ่อนที่บ้านเยอะ ๆ เถอะ พวกเราไปกันเองได้"

พี่อวิ๋นพูดพลางจูงมือเล่อเล่อเดินตรงไปที่ประตู

แต่เซี่ยซีเหยาก็ยังอุ้มไน่ไน่ลุกขึ้นเดินไปส่งพวกพี่อวิ๋นถึงชั้นล่างอยู่ดี ส่วนกู้ซิงอี้ไม่ได้ตามไปด้วย เพราะถูกสั่งคำขาดให้อยู่ทำมื้อเที่ยงรอที่บ้าน

ระหว่างทาง เถาเล่อเล่อหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูวิดีโอที่เพิ่งถ่ายไว้อย่างอารมณ์ดี พี่อวิ๋นกับเซี่ยซีเหยาเองก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความอยากรู้

พอย้อนดูท่าทางของกู้ซิงอี้เมื่อครู่ พวกเธอก็ยังอดหัวเราะกันไม่ได้

แม้แต่เซี่ยซีเหยาเอง ก็น้อยครั้งจะได้เห็นกู้ซิงอี้ทำตัวเด็กและไร้เดียงสาขนาดนี้!

ตอนนั้นเอง พี่อวิ๋นก็เอ่ยขึ้นมาว่า "ซีเหยา วิดีโอนี้อัปโหลดลงได้ไหม ตั้งแต่เธอคัมแบ็กมา เวยปั๋วของเธอเพิ่งอัปเดตไปแค่สองโพสต์เองนะ ตอนนี้มีวัตถุดิบดี ๆ แบบนี้ ถ้าอัปให้แฟนคลับได้เห็นชีวิตประจำวันตอนอยู่บ้านของเธอคงจะดีมากเลย! แถมยังช่วยเปลี่ยนมุมมองที่พวกเขามีต่อกู้ซิงอี้ได้อย่างสิ้นเชิงด้วย"

นับตั้งแต่เหตุการณ์คราวก่อนจบลง แม้ภาพลักษณ์ในโลกออนไลน์ของกู้ซิงอี้จะดีขึ้นไม่น้อย แต่คนทั่วไปก็ยังคงติดภาพว่าเขาลึกลับ แต่งเพลงเก่ง และเคยมีประวัติด่างพร้อย

ชาวเน็ตไม่รู้เลยว่าตัวจริงในชีวิตประจำวันของกู้ซิงอี้เป็นคนแบบไหน ความคิดเห็นที่แฟนคลับของเซี่ยซีเหยาเข้ามาพิมพ์ไว้ใต้โพสต์เวยปั๋วของเธอ ส่วนใหญ่ถ้าไม่ถามไถ่เรื่องเพลงใหม่กับอัลบั้ม ก็ถามเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ของเธอกับกู้ซิงอี้ว่ายังดีอยู่หรือเปล่า

บัญชีเวยปั๋วของเซี่ยซีเหยามีพี่อวิ๋นคอยดูแลจัดการมาโดยตลอด เธอจึงค่อนข้างไวต่อเรื่องพวกนี้เป็นพิเศษ

ได้ยินที่พี่อวิ๋นพูด เซี่ยซีเหยานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ

"คงต้องถามความเห็นของเขาก่อนค่ะ ถ้าเขาไม่เต็มใจ ก็ไม่ลงดีกว่า"

เถาเล่อเล่อได้ยินดังนั้นจึงเก็บโทรศัพท์มือถือเข้าที่ เธอชักจะไม่ค่อยเข้าใจแล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างพี่ซีเหยากับกู้ซิงอี้ในตอนนี้มันเป็นยังไงกันแน่

ตามหลักแล้วก็แต่งงานอยู่กินกันมาตั้งนาน เรื่องแค่นี้พี่ยังต้องถามความเห็นของกู้ซิงอี้อีกเหรอเนี่ย

ในความคิดของเถาเล่อเล่อ สามีภรรยาควรจะสนิทใจเป็นคนคนเดียวกัน ไม่ใช่ต้องคอยระแวดระวังไปหมดแบบที่เซี่ยซีเหยาเป็น

แต่สิ่งที่เถาเล่อเล่อไม่รู้ก็คือ เซี่ยซีเหยาในตอนนี้เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนถือว่าดีขึ้นมากแล้ว อย่างน้อยตอนนี้เธอก็เริ่มมีอารมณ์งอนเล็ก ๆ น้อย ๆ และหลายครั้งก็กล้าแสดงความคิดเห็นรวมถึงตัดสินใจอะไรด้วยตัวเองแล้ว

ตอนที่เซี่ยซีเหยากลับเข้ามาในบ้าน กู้ซิงอี้กำลังง่วนอยู่ในครัว

กลิ่นกับข้าวหอมกรุ่นลอยจากในครัวออกมาถึงห้องนั่งเล่น เซี่ยซีเหยาวางไน่ไน่ลงบนโซฟา แล้วเดินไปยืนพิงกรอบประตูครัว ทอดสายตามองแผ่นหลังของเขาเงียบๆ

ช่วงไหล่ของเขาดูกว้างและหนาขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก รูปร่างก็ไม่ผอมซูบเหมือนเมื่อก่อน ทั่วทั้งตัวเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตอันสดใสของคนหนุ่ม

แต่เมื่อเทียบกับสิ่งเหล่านี้แล้ว สิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุดกลับเป็นนิสัยของเขา

เขากลายเป็นคนใจเย็น สุขุมขึ้น และดีต่อสองแม่ลูกอย่างถึงที่สุด โดยเฉพาะความใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน ทำให้เธอเผลอจมดิ่งไปกับความอ่อนโยนของเขาโดยไม่รู้ตัว

ผู้ชายคนนี้คือสมบัติล้ำค่าของเธอ

พอกู้ซิงอี้หันกลับมา ก็เห็นเซี่ยซีเหยากำลังยืนมองเขาตาละห้อย ดวงตารูปผลซิ่งที่ทอประกายใสดั่งสายน้ำฤดูใบไม้ร่วงสะท้อนความอ่อนโยนราวกับจะละลายเขาได้ทั้งตัว

เขาเกาหัวแกรกๆ จู่ๆ ก็รู้สึกเขินขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็ยังสบตากับเธอตรงๆ

"มีอะไรเหรอครับ"

เมื่อเห็นท่าทางเซ่อซ่าของกู้ซิงอี้ เซี่ยซีเหยาก็หลุดหัวเราะออกมา รอยยิ้มของเธอผลิบานสดใสดั่งดอกท้อ ทำเอากู้ซิงอี้ยิ่งมองจนเหม่อค้างไปกว่าเดิม

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่พี่อวิ๋นถามมาว่า จะขอเอาคลิปตอนที่คุณร้องเพลงเด็กเมื่อกี้ไปโพสต์ลงเวยปั๋วได้ไหม"

กู้ซิงอี้เบิกตากว้างขึ้นมาทันควัน แม้แต่มือที่ถือทัพพีอยู่ก็ยังสั่นระริก

"หา? เขา... ถ่ายคลิปไว้ด้วยเหรอครับเนี่ย?!"

เซี่ยซีเหยาเม้มปากยิ้มพลางพยักหน้า

"เล่อเล่อเป็นคนถ่ายน่ะค่ะ พี่อวิ๋นบอกว่าเอาไปลงเวยปั๋วแล้วจะช่วยเสริมภาพลักษณ์ให้คุณได้"

"???"

กู้ซิงอี้ทำหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม นี่มันทำลายภาพลักษณ์หรือเสริมภาพลักษณ์กันแน่เนี่ย?

เซี่ยซีเหยาเห็นท่าทางของกู้ซิงอี้ก็รู้ว่าเขาคงไม่ค่อยเต็มใจนัก จึงพูดเสริมขึ้นมาว่า

"ยังไม่ได้อัปโหลดหรอกค่ะ ฉันคิดว่าต้องมาถามความเห็นของคุณก่อน ถ้าไม่ได้ก็ไม่ลงหรอกค่ะ!"

กู้ซิงอี้เห็นท่าทางของเซี่ยซีเหยาจึงโพล่งถามขึ้นมาว่า "แล้วคุณอยากให้ลงไหมล่ะครับ"

เซี่ยซีเหยาชะงักไปนิดหนึ่ง เธอมองกู้ซิงอี้ที่กำลังทำหน้าตาจริงจัง รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งหวานละมุนขึ้น ก่อนจะพยักหน้า

"อื้อ! ฉันอยากให้ลงค่ะ!"

"คุณอยากให้ลงก็ไม่มีประโยชน์หรอกครับ! ต้องไปถามพวกครูซูก่อนสิ! ฮ่าๆ!"

กู้ซิงอี้หัวเราะร่วนเหมือนแกล้งคนสำเร็จ เพลงสองเพลงนั้นเขายกให้พวกครูซูไปแล้ว ในเมื่อยกให้เขาไปแล้ว ก็ต้องขอความเห็นจากทางนั้นก่อนสิ!

พอโดนกู้ซิงอี้แกล้งเข้าแบบนี้ เซี่ยซีเหยาอึ้งไปครู่หนึ่ง แววตารูปผลซิ่งก็วาบผ่านด้วยความเขินปนเคือง แม้แต่น้ำเสียงก็ดังขึ้นมาทันที!

"กู้ซิงอี้!"

ภายในห้องครัวเล็กๆ พลันมีเสียงหยอกล้อหัวเราะร่าของคนทั้งสองดังออกมาในพริบตา

เสี่ยวไน่ไน่ที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่บนโซฟามองไปยังห้องครัวด้วยความสงสัย

คราวนี้แปลกจังแฮะ เหมือนว่าหม่าม้ากำลังตีปะป๊าอยู่เลย?

จากนั้นไน่ไน่ก็ได้ยินเสียงปะป๊าร้องลั่นออกมาจากในครัว

"อ๊า! พอแล้วครับอย่าเพิ่งแกล้ง! กับข้าวไหม้แล้วเนี่ย!"