บทที่ 135 คนเรายากแท้หยั่งถึง

ลมหนาวยามค่ำคืนบาดผิวราวคมมีด เม็ดทรายที่ปลิวมากระทบใบหน้าจนแสบระคาย

ฉีอวิ๋นจุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน แววตาไหววูบ ก่อนหันไปพูดกับหม่ายหม่ายถีว่า “ขอยืมโทรศัพท์ดาวเทียมหน่อย ฉันจะโทรบอกทางบ้านว่าไม่เป็นไรแล้ว จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”

หม่ายหม่ายถีไม่ได้คิดอะไรมาก จึงยื่นโทรศัพท์ในมือส่งให้เขา

ฉีอวิ๋นรับโทรศัพท์มาแล้วลุกขึ้น เดินออกไปไกลหน่อย พลางปลดทุกข์ พลางกดโทรออกไปยังเบอร์หนึ่ง

พอสูบบุหรี่หมดมวน เขาก็สะบัดตัว ดึงกางเกงขึ้น แล้วเดินกลับมาคืนโทรศัพท์ดาวเทียมให้หม่ายหม่ายถี