บทที่ 154 ความตื่นเต้นในแววตาของเฉินเหว่ย

สภาพถนนฝั่งตูวานั้นย่ำแย่จริง ๆ ระยะทางรวมราวหนึ่งร้อยกิโลเมตร แต่กว่าครึ่งเต็มไปด้วยหลุมบ่อ ทำให้ฉีอวิ๋นและคนอื่น ๆ ต้องใช้เวลานานกว่าสามชั่วโมงกว่าจะเดินทางถึงจุดหมาย

หลังลงจากรถ เมนเดเลเยฟมองหมู่บ้านร้างตรงหน้า ซึ่งไม่รู้ว่าถูกทิ้งร้างมานานกี่ปีแล้ว ก่อนจะถามอย่างสงสัยว่า “แน่ใจนะว่าพิกัดไม่ผิด?”

ฉีอวิ๋นพยักหน้า แล้วชี้ไปยังซากบ้านพักสองชั้นหลังหนึ่งที่อยู่ด้านหน้า “สถานที่ที่เขาบอก น่าจะอยู่ตรงนั้น”

พูดจบ เขาก็ก้าวเท้าเตรียมเดินไปข้างหน้า ทว่าเฉินเว่ยที่อยู่ข้าง ๆ กลับยื่นมือมาห้ามเขาไว้เสียก่อน

“มีอะไรเหรอ พี่เว่ย?” ฉีอวิ๋นถามอย่างสงสัย