บทที่ 160 สัญญาณเตือนภัยทางอากาศ

วันรุ่งขึ้น ฉีอวิ๋นถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยทางอากาศอันแสบแก้วหู

เขาผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง สมองยังไม่ปลอดโปร่งดี แต่หัวใจก็เริ่มเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน

ไม่มีเวลาคิดอะไรมาก เขารีบคว้าเสื้อคลุมแล้ววิ่งออกไปนอกห้อง

ทันทีที่เปิดประตูออก ก็เห็นเฉินเหว่ยกำลังเคาะประตูห้องอยู่ตรงโถงทางเดิน เรียกให้เผิงเฟยกับคนอื่น ๆ รีบออกมา

เมื่อได้ยินเสียงตอบรับจากด้านใน เขาก็รีบตะโกนว่า “เร็วเข้า ลงไปข้างล่าง! ไปหลบที่ลานจอดรถใต้ดิน!”