บทที่ 161 5.4 ล้าน

เมืองเล็กโควาโดดูเหมือนจะไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ นอกจากทหารกลุ่มก่อนหน้านี้แล้ว ฉีอวิ๋นกลับไม่เห็นคนอื่นในเมืองเลย

เขาขับรถมุ่งหน้าต่อไปตลอดทาง สุดท้ายก็พบโบสถ์หลังนั้นตรงใจกลางเมือง

สภาพภายนอกของโบสถ์ทรุดโทรมอย่างยิ่ง ปูนผนังหลุดร่อน เผยให้เห็นอิฐหินที่ด่างพร้อย กระจกหน้าต่างส่วนใหญ่ก็แตกเสียหาย ถูกตอกปิดอย่างลวก ๆ ด้วยแผ่นไม้ ดูท่าว่าน่าจะถูกทิ้งร้างมานานมากแล้ว

หลังจอดรถเรียบร้อย ฉีอวิ๋นหยิบชะแลงขึ้นมาหนึ่งอัน ก่อนหันไปบอกเฉินเว่ยว่า “พี่เว่ย รอผมอยู่ในรถนะ”

เฉินเว่ยกำลังสังเกตความเคลื่อนไหวรอบด้านอย่างระแวดระวังมาตลอด พอได้ยินคำพูดของฉีอวิ๋น เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าตอบว่า “หากมีอะไรเกิดขึ้นก็ตะโกนดัง ๆ”