บทที่ 190 ทำไมแรงคุณถึงได้เยอะขนาดนี้

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉีอวิ๋นที่กำลังหลับสนิทพลันถูกใครบางคนผลักเบา ๆ

เขาลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ กลับเห็นเฉินเว่ยทำท่าบอกให้เงียบ แล้วชี้ไปทางด้านนอก

ฉีอวิ๋นพลันตื่นเต็มตา เขาเงี่ยหูตั้งใจฟัง นอกจากเสียงลมแผ่วเบาด้านนอกแล้ว คล้ายยังมีเสียงหิมะถูกเหยียบย่ำดังกรอบแกรบ และกำลังใกล้บ้านไม้เข้ามาเรื่อย ๆ

เขาลุกขึ้นนั่งโดยไม่รู้ตัว ก่อนหันไปมองด้านนอก แล้วจึงนึกขึ้นได้ว่าบ้านไม้ไม่มีหน้าต่าง

เฉินเว่ยชี้ไปยังฉาวอวี๋เฟยกับฮู่จื่อที่นอนอยู่ด้านใน เป็นสัญญาณให้ฉีอวิ๋นปลุกทั้งสองคน ส่วนตัวเขาเองค่อย ๆ เดินไปอยู่ข้างประตูไม้ ในมือกำมีดสั้นเอาไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง