บทที่ 210 ภูเขาที่เคยให้พึ่งพา กลับกลายเป็นภูเขาใหญ่ที่กดทับร่าง

หลังจากหลัวหยางจากไป ฉีอวิ๋นก็ยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบ จากนั้นมองจางต้าหย่งด้วยแววตาเคร่งขรึม

“เรื่องที่ฉันอยากให้นายช่วยก็คือเรื่องนี้ ฉันสงสัยว่าเหล่ากุ่ยน่าจะถูกคนของทางการลอบพาตัวไป”

จางต้าหย่งได้ยินแล้ว สีหน้าก็ชะงักไป “หมายความว่าอย่างไร”

ฉีอวิ๋นถอนหายใจ หยิบบุหรี่บนโต๊ะขึ้นมาจุด สูบแรง ๆ 2 ครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้ฉันเคยให้เหล่ากุ่ยช่วยนำของชิ้นหนึ่งไปส่งไว้ในบ้านของรองนายกเทศมนตรีโจว คาดว่าอีกฝ่ายคงตามเบาะแสบางอย่างจนเจอตัวเขา”

“ส่งของหรือ ส่งอะไร” จางต้าหย่งซักถาม