บทที่ 243 ตำนานโหลวหลาน

บนทางด่วน จงรุ่ยเป็นคนขับรถ เฉินเว่ยกับต้วนผิงอวี่นั่งอยู่แถวสุดท้ายโดยไม่พูดอะไรสักคำ ส่วนฉีอวิ๋นกำลังพูดคุยกับชายวัย 30 กว่าปีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

ชายคนนี้ชื่อจานหงโป เป็นนักศึกษาปริญญาเอกภายใต้การดูแลของเว่ยเสวียหมิง เขาสวมแว่นกรอบสีดำ ดูสุภาพเรียบร้อย และพูดจาเกรงอกเกรงใจมาก

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเข้าใจวัฒนธรรมของ 36 อาณาจักรแห่งดินแดนตะวันตกอย่างลึกซึ้งดังที่เว่ยเสวียหมิงบอกไว้ ระหว่างทางเขาเล่าประวัติศาสตร์เกี่ยวกับอาณาจักรโหลวหลานโบราณให้ฉีอวิ๋นฟังมากมาย

เวลา 18:00 น. หลังเดินทางไกลนาน 10 ชั่วโมง ในที่สุดคณะของพวกเขาก็มาถึงตัวอำเภอรั่วเชียง

ในฐานะอำเภอที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ พื้นที่ของอำเภอแห่งนี้ใหญ่เท่ากับ 2 มณฑลเจ้อเจียงรวมกัน แต่กลับมีประชากรเพียงไม่กี่หมื่นคนเท่านั้น ถึงขั้นแทบไม่เห็นเงาผู้คนบนถนนอันว่างเปล่า