บทที่ 295 เข้าเมือง!

เสียงปืนดังสนั่นราวกับฟ้าผ่ากึกก้องไปทั่วโกดัง!

กระสุน 1 นัดเจาะทะลุหว่างคิ้วของเลขานุการจี้อย่างแม่นยำ เศษเลือดเนื้อและมันสมองกระเซ็นออกมาในพริบตา เปรอะเต็มใบหน้าของชายผมขาว

เลขานุการจี้ไม่ทันแม้แต่จะส่งเสียงกรีดร้อง ร่างกายก็อ่อนยวบลงราวกับกระสอบขาด ก่อนจะแน่นิ่งไร้ลมหายใจไปอย่างสิ้นเชิง

คนที่ลั่นไกก็คือพี่เปียว!

เมื่อเห็นว่าไม่อาจพาตัวเลขานุการจี้กลับไปทั้งเป็น เขาจึงเลือกทำให้อีกฝ่ายหุบปากไปตลอดกาล...