บทที่ 92 เพื่อนสนิทที่เดินคนละทาง

ฉีหยุนหันหลังกลับมา สีหน้าเผยให้เห็นความทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย "พี่ครับ ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ทำธุรกิจสิ่งสำคัญที่สุดก็คือเรื่องความน่าเชื่อถือ สัญญาก็เซ็นกันไปแล้ว จะมาเปลี่ยนใจได้ยังไง"

"ใช่ ใช่ คุณพูดถูก แต่พวกฉันก็จำใจไม่ได้จริงๆ บอกตามตรงกับคุณนะ ถ้าเอาร้านนี้คืนไม่ได้ สามีฉันจะหย่ากับฉัน น้องชาย ช่วยฉันทีเถอะ..." จางตันเฟิงพูดไปน้ำตาก็คลอเบ้าจริงๆ ด้วย

ที่สามารถบังคับให้ผู้หญิงดุร้ายคนนี้กลายเป็นแบบนี้ได้ ฉีหยุนเชื่อว่าเธอต้องแบกรับความกดดันมหาศาลแน่

"ขอโทษครับพี่ ผมอยากช่วยจริงๆ แต่ขอให้ยกโทษที่ผมทำอะไรไม่ได้" เขาส่ายหน้าช้าๆ

จางตันเฟิงเห็นว่าทัศนคติตัวเองต่ำต้อยขนาดนี้แล้ว อีกฝ่ายยังไม่ยอมผ่อนปรน ทันทีนั้นก็เผยนิสัยแท้ออกมา

วินาทีถัดมา น้ำตาที่หางตาของเธอหายไป สีหน้าเปลี่ยนจากยิ้มแย้มเป็นโกรธเกรี้ยว ทั้งสองมือทาบเอว จ้องมองฉีหยุนตะโกนอย่างดุร้าย "พูดดีๆ กับนายแล้วนายไม่ฟังใช่มั้ย! วันนี้ฉันจะบอกไว้เลย ร้านฉันต้องเอาคืนให้ได้!"

ฉีหยุนมองการเปลี่ยนหน้าในพริบตาของจางตันเฟิง ในใจคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว สีหน้ายังคงแขวนรอยยิ้มสงบเสงี่ยม

"จงรุ่ย! มานี่!" เขาไม่สนใจความโกรธของจางตันเฟิง พูดเบาๆ "นี่ทนายความของผม ถ้ามีปัญหาอะไร คุยกับเขาเอาเองนะครับ"

จงรุ่ยวิ่งเหยาะๆ เข้ามา สีหน้าเคร่งขรึมมองไปยังผู้หญิงสองคนที่เอาแต่ใจฝ่ายตรงข้าม

ขณะนี้เขาสวมแว่นกรอบดำ มือถือกระเป๋าเอกสาร พูดแล้วก็ดูมีลักษณะทนายความจริงๆ พอสมควร

"คุณผู้หญิงทั้งสอง คุณกับลูกความของผม คุณฉีหยุน เคยเซ็นสัญญาเช่าที่ถูกต้องตามกฎหมายกัน ตามที่ระบุในสัญญา ถ้าคุณบอกเลิกสัญญาฝ่ายเดียว จะต้องจ่ายค่าเสียหายให้ลูกความของผมเป็นสามเท่าของค่าเช่ารายปี"

"คุณจางตันเฟิงจำนวน 420,000 หยวน คุณนี่จำนวน 390,000 หยวน" จงรุ่ยพูดไปก็ทำท่าเปิดดูสัญญาอย่างจริงจัง

จางตันเฟิงเห็นว่าอีกฝ่ายเอาทนายความมาด้วย ทันทีที่อำนาจก็อ่อนลงไปหลายส่วน แต่ปากก็ยังแข็งอยู่ "อยากได้ดี! เงินไม่มีสักบาทเดียว! ร้านฉันก็ต้องเอาคืนให้ได้!"

จงรุ่ยผลักแว่นขึ้น พูดอย่างจริงจัง "ถ้าคุณปฏิเสธไม่ยอมปฏิบัติตามข้อตกลง เราจะยื่นฟ้องต่อศาล อายัดบัญชีธนาคารของคุณ ถ้าเงินฝากของคุณไม่พอชดเชยความเสียหายให้กับลูกความของผม อาจจะต้องยึดอาคารพาณิชย์ไปขายทอดตลาดด้วย"

แม้จงรุ่ยจะพูดตามใจชอบ แต่มองจากท่าทางจริงจังของเขา ก็ข่มขู่ผู้หญิงดุร้ายสองคนที่รู้แต่เล่นไพ่นกกระจอก ทำสปาได้จริงๆ

ผู้หญิงสองคนสบตากัน เห็นว่าเอาแบบแข็งไม่ได้ จึงนั่งปุบลงบนพื้นทันที เริ่มสาดส่ายกลิ้งเกลือก

พวกเธอร้องไห้ไปก็ตบพื้นไป ปากยังพูดอีกว่า "พวกเราไม่มีเงิน ดูซิว่าพวกนายจะทำยังไงกับพวกเราได้! บ้านนี่เป็นของพวกเรา อยากเก็บคืนก็เก็บคืน อยากให้เช่าก็ให้เช่า จะมาข่มเหงคนอย่างพวกนายได้ยังไง!"

จางตันเฟิงน้ำมูกน้ำตาไหลยกใหญ่ ตะโกนเสียงดัง "สามีจะหย่ากับฉัน ตอนนี้แม้แต่บ้านก็เก็บไว้ไม่ได้ ฉันมีชีวิตอยู่ไปทำไมกันนะ!"

เพื่อนสนิทของเธอก็แสดงความเห็นด้วยอยู่ข้างๆ ร้องไห้จนน้ำมูกเป็นกอบเป็นกำ น้ำตาเป็นสาด ฉากนั้นช่างครึกครื้นไปเสียจริง

ฉีหยุนมองท่าทางสาดส่ายของพวกเธอ ในใจรู้สึกทำอะไรไม่ถูกบ้าง แต่สีหน้ายังคงรักษาความสงบไว้

เขารู้ว่าผู้หญิงสองคนนี้ต้องการใช้วิธีแบบนี้บังคับให้เขายอม

แต่เขาเป็นไปไม่ได้ที่จะประนีประนอม ไม่งั้นภายหลังยังไม่รู้เลยว่าจะเจอปัญหามากมายแค่ไหน

จึงส่งสายตาไปให้จงรุ่ยทันที

จงรุ่ยเข้าใจ หยิบมือถือออกจากกระเป๋า หันไปพูดกับผู้หญิงสองคนที่ร้องไห้อยู่บนพื้นว่า "คุณผู้หญิงทั้งสอง พฤติกรรมของคุณตอนนี้มีความผิดฐานหาเรื่องยุ่งเหยิง และรบกวนความสงบเรียบร้อย ถ้าผมแจ้งความตอนนี้ คุณอาจจะต้องเผชิญกับการควบคุมตัวทางปกครอง 5 ถึง 10 วัน"

"อีกอย่าง ผมได้ยินว่าคุณมักจะเล่นไพ่นกกระจอกในห้องไพ่ของหมู่บ้านบ่อยๆ และยอดเงินก็ไม่น้อยด้วย นี่เป็นการพนันแล้ว ถ้าทั้งสองคนไม่อยากติดคุก ผมแนะนำว่าอย่ามาก่อเรื่องอีกเลย"

ควบคุมตัวทางปกครอง? ติดคุก?

คนสองคนบนพื้นได้ยินแล้วก็ตะลึงงัน เสียงร้องไห้หยุดชะงักทันที ดวงตาแลบประกายตื่นตระหนก

ริมฝีปากของจางตันเฟิงสั่นเล็กน้อย พูดติดอ่างๆ "อย่าพูดเพ้อเจ้อนะ พวกเราแค่เล่นสนุกๆ ไม่มีร้ายแรงขนาดนั้นหรอก"

จงรุ่ยยังคงรักษาสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงมั่นคงกล่าว "คุณผู้หญิง เล่นสนุกๆ หรือไม่ไม่ใช่คุณพูดแล้วจะเป็นอย่างนั้น ก่อนที่เรื่องจะแย่ลงไปกว่านี้ ผมแนะนำให้ทั้งสองคนหยุดพอควร"

สีหน้าของจางตันเฟิงซีดเผือด เธอดึงชายเสื้อของเพื่อนสนิท เสียงสั่นพูดว่า "หลิง เราอย่าทำเรื่องแล้ว ถ้าเขาแจ้งความจริงๆ เราจะเสร็จแน่"

เพื่อนสนิทของจางตันเฟิงก็ตกใจไม่น้อย เธอพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลุกขึ้นยืน ตบฝุ่นออกจากตัว

ขณะนี้ทั้งสองคนแม้จะไม่ยอมใจ ก็ต้องกลืนฟันที่หักไว้ในท้อง

หลังจากออกจากร้านค้าแล้ว เพื่อนสนิทยิ่งคิดยิ่งโกรธ กลับมาทะเลาะกับจางตันเฟิงอีก "โทษแกทั้งนั้น! ร้านฉันวางไว้ดีๆ ตอนแรกก็ไม่อยากให้เช่า แกไปบังคับให้ฉันให้เช่า!"

จางตันเฟิงก็กลั้นความโกรธไว้ท้องเต็มแล้ว ทันทีที่ตอบว่า "โทษฉันยังไง! วันนั้นตอนรับเงินแกไม่ได้พูดอย่างนี้นะ!"

"ก็โทษแกนี่! ไอ้อ้วนตัวเป็นเหมือด!"

หลังจากทะเลาะกันพักหนึ่ง เพื่อนสนิทที่รักกันยิ่งกว่าทองคำก็เดินคนละทาง

ฉีหยุนไม่ได้สนใจเรื่องวุ่นวายข้างนอก หันไปพูดกับเว่ยหย่งว่า "คาดว่าโรงพยาบาลฝั่งตรงข้ามอีกไม่กี่วันก็จะแขวนป้าย ฝั่งนายต้องเร่งความคืบหน้าแล้วนะ"

เว่ยหย่งพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า "วางใจได้ ฝั่งผมคนงานทำงานล่วงเวลากันทั้งนั้น"

ฉีหยุนเห็นว่าไม่มีเรื่องอื่น ก็ไม่ได้อยู่นาน พาจงรุ่ยออกไป

รอให้รถขับออกไปไกลแล้ว ภรรยาของเว่ยหย่งดึงแขนของเว่ยหย่ง พูดเสียงเบา "เห็นรถที่ฉีหยุนขับเมื่อกี้มั้ย บีเอ็มดับเบิลยู!"

เว่ยหย่งงงไปนิด เขายุ่งอยู่กับงานในมือตลอด ไม่ได้สังเกตจริงๆ

"นี่มีอะไรแปลกตา ตอนขายแอปเปิลครั้งก่อนฉันก็บอกแกแล้ว พี่ฉีเป็นคนมีความสามารถ ก่อนหน้านี้วางแผงส่งเดลิเวอรีเป็นแค่ช่วงนั้นโชคไม่ดี"

ภรรยาของเขาพยักหน้า สีหน้าเป็นท่าทางครุ่นคิด "แล้วนายว่าซือซือยังมีโอกาสมั้ย"

หลังจากออกจากซิงเหอหวานแล้ว ฉีหยุนก็ขับรถไปยังถนนของโบราณ

เมื่อมาถึงหน้าร้านของสือเฟิง เขาตกใจที่พบว่า 'อิงเฟิงหลู' ที่ข่าวกรองกล่าวถึงกลับอยู่ตรงฝั่งตรงข้ามเสียด้วยซ้ำ

ตามคำพูดที่ว่าคนทำงานเดียวกันเป็นศัตรูกัน ก็ไม่รู้ว่าสือเฟิงกับเจ้าของร้านฝั่งตรงข้ามความสัมพันธ์เป็นยังไง

เขาพาจงรุ่ยก้าวเข้าไปในฉิวเยว่เสวียน

วันนี้ในร้านก็ยังไม่มีลูกค้าเท่าไหร่ สือเฟิงเห็นเขาเข้ามาก็ยิ้มแย้มทันที คิดว่าเอาของดีมาอีกแล้ว

"โอ้โฮ พี่ฉี มานั่งเร็ว"

ฉีหยุนรู้ดีว่าเขาคิดอะไร ยิ้มไม่พูด

"เอ๊ะ คนนี้คือ?" สือเฟิงมองไปที่จงรุ่ยที่ดูเกร็งอยู่บ้าง

ฉีหยุนตบไหล่จงรุ่ย แนะนำว่า "ลูกน้องที่เพิ่งหามาใหม่ ต่อไปจะตามผมช่วยงาน"

สือเฟิงยิ้มพยักหน้าให้จงรุ่ย "ยินดีต้อนรับ ต่อไปตามพี่ฉีของนายทำงานให้ดีๆ จะมีอนาคตแน่นอน"

จงรุ่ยรีบตอบ "ผมจะพยายามครับ"

ฉีหยุนนั่งลงแล้ว หยิบถ้วยชาที่สือเฟิงเอามาให้ จิบเบาๆ หนึ่งอึก เอ่ยปากถาม "เอ๊ะ นายกับเจ้าของร้านอิงเฟิงหลูฝั่งตรงข้ามนั่นความสัมพันธ์เป็นยังไงบ้าง?"