บทที่ 91 โอนกรรมสิทธิ์บ้าน

【ข้อมูลวันนี้ 1 (สีแดง): ร้าน 'อิงฟงโหลว' บนถนนโบราณวัตถุเพิ่งรับซื้อภาพวาด《ภูเขานก》ของยุนโชวผิงเมื่อวานนี้ ใต้ภาพวาดนี้ซ่อนภาพ《กลอนห้าคำตัวหนา》ของจางรุ่ยถูไว้ มีมูลค่ามากกว่า 400,000 หยวน】

【ข้อมูลวันนี้ 2 (สีแดง): เสิ่นหวานถิงถูกชายกล้ามหน้าท้อง (นักต้มตุ๋น) ที่รู้จักบนแทนแทนหลอกเอาเงินไป 200,000 หยวน กำลังวางแผนให้คุณโอนกรรมสิทธิ์บ้านที่เหลือให้เธอ พร้อมทั้งขอเงินอีกก้อนหนึ่ง】

วันรุ่งขึ้น เวลาเก้าโมงเช้า เหลาหวังที่สลบไสลไปทั้งคืนค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา

เสี่ยวหวงเหมาเห็นพ่อตื่นแล้ว ดวงตาก็เอ่อน้ำตาขึ้นมาทันที เสียงสั่นเครือร้องเรียกว่า "พ่อครับ ในที่สุดพ่อก็ตื่น!"

เซี่ยเจ๊ได้ยินเสียงก็รีบเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจและตื่นเต้น "เหลาหวัง คุณรู้สึกยังไง มีที่ไหนไม่สบายไหม"

เหลาหวังขยับปากเล็กน้อย เสียงอ่อนแรงพูดว่า "ฉัน...ฉันไม่เป็นไร แค่รู้สึกเหนื่อยหน่อย"

ฉีหยุนอยากจะเอาเรื่องเขาไว้สองสามคำ แต่เห็นสภาพแบบนี้ก็กลืนคำพูดกลับเข้าไป

เขาหันกลับออกไปซื้อของกินมาจากโรงอาหารโรงพยาบาล แล้วพูดกับเหลาหวังว่า "ลุงหวังครับ พักฟื้นให้ดีๆ นะ อย่าเพิ่งรีบออกจากโรงพยาบาล"

เหลาหวังพยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความขอบคุณ แต่ปากก็ยังดื้อด้านเหมือนเดิม "ฉันรู้แล้ว พวกนายไม่ต้องมาเฝ้ากันหมดหรอก กลับไปเถอะ ให้อาเซี่ยอยู่ดูแลฉันคนเดียวก็พอ"

ฉีหยุนพยักหน้า ไม่พูดอะไรเพิ่ม เขาก็มีธุระต้องไปจริงๆ จึงหันไปพูดกับเซี่ยเจ๊ว่า "พี่เซี่ยครับ ถ้ามีอะไรโทรหาผมนะ อย่ากลัวว่าจะเป็นการรบกวน เราเป็นครอบครัวเดียวกัน"

เซี่ยเจ๊ตาแดงๆ พยักหน้าแรงๆ "วางใจได้ ฉันจะดูแลเหลาหวังให้ดี"

ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ฉีหยุนขับรถกลับบ้านก่อน จ้าวชิงกับน้องหนูเห็นเขากลับมาก็รีบวิ่งเข้ามาต้อนรับทันที

"พี่ชิงคะ ไม่เป็นไรนะคะ คุณอยู่โรงพยาบาลทั้งคืนเลย ต้องเหนื่อยแย่เลย"

ฉีหยุนถอดเสื้อนอก บีบยิ้มออกมาเล็กน้อย ปลอบใจว่า "ผมไม่เป็นไร ที่โรงพยาบาลก็หาที่หลับหลงได้ ผู้ใหญ่คนนั้นอาการคงที่แล้ว ไม่มีอันตรายแล้วครับ"

น้องหนูเด้งดึ๋งวิ่งเข้ามา ดึงมือของฉีหยุน เงยหน้าเล็กๆ ขึ้นมาด้วยแววตาไร้เดียงสาพูดว่า "พ่อคะ หนูกังวลพ่อมากเลย เมื่อคืนพ่อไม่อยู่บ้าน"

ฉีหยุนรู้สึกอบอุ่นในอก ก้มตัวลงอุ้มน้องหนูขึ้นมา จูบที่แก้มนุ่มๆ ของเธอ "พ่อกลับมาเป็นปกติแล้วไงล่ะ"

จ้าวชิงเตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว แขวนเสื้อนอกให้เรียบร้อยแล้วเรียกฉีหยุนมานั่งกินข้าว

พึ่งดึกดื่นมาทั้งคืน ฉีหยุนก็ไม่ค่อยมีอาหาร กินข้าวต้มไปชามหนึ่งก็เข้าห้องน้ำอาบน้ำ แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าก็จะออกไปข้างนอกอีก

จ้าวชิงดึงแขนเขาไว้ด้วยความไม่วางใจ พูดด้วยน้ำเสียงกังวลว่า "พี่ชิงคะ มีธุระอะไรรอพักผ่อนก่อนค่อยไปทำเถอะค่ะ"

ฉีหยุนหยุดย่างเท้า หันกลับมาจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ พูดเสียงนุ่มนวลว่า "ผมไม่เป็นไรหรอก วางใจได้"

การกระทำนี้ทำให้ใบหน้าของจ้าวชิงแดงก่ำทันที สายตาวุ่นวายไม่รู้จะมองไปที่ไหน

น้องหนูข้างๆ ยิ่งเอามือปิดหน้า หันหลังกลับไปหัวเราะคิกๆ

"เอาล่ะ ผมไปแล้วนะ"

ออกจากบ้านแล้ว ฉีหยุนขับรถมาที่บริษัทนายหน้าซื้อขายบ้านมือสองที่ปากซอยหมู่บ้าน

พนักงานในร้านเห็นเขาเข้ามา ทันทีก็มีผู้หญิงสาวสวมชุดสูทเดินเข้ามาต้อนรับ ใบหน้ายิ้มแย้มอย่างกระตือรือร้น "สวัสดีค่ะคุณ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ"

ฉีหยุนนั่งลงบนโซฟาข้างๆ พูดชัดเจนเลยว่า "ผมอยากหาคนกลาง ช่วยไปจัดการเรื่องโอนกรรมสิทธิ์ให้หน่อยครับ"

ตอนที่เอาสิทธิ์ในการดูแลหนูหนูกลับคืนมา เขาสัญญาไว้ว่าจะโอนกรรมสิทธิ์ร้อยละ 50 ที่เหลือของบ้านหลังเดิมให้กับเสิ่นหวานถิง

แต่เขาไม่ได้ตั้งใจจะเจออีกฝ่ายอีก ตั้งใจจะมอบให้คนกลางไปจัดการตรงๆ เลย เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายคิดอะไรแปลกๆ อีก

นายหน้าได้ยินว่าไม่ใช่ธุรกิจซื้อขายบ้าน ดวงตาก็วาบด้วยความผิดหวังทันที แต่ใบหน้ายังพยายามรักษารอยยิ้มไว้ "ได้ค่ะ ทางเรารับงานแทนดำเนินการด้วย รบกวนคุณเล่าสถานการณ์โดยละเอียดให้ฟังหน่อยนะคะ"

ยี่สิบนาทีต่อมา ฉีหยุนเซ็นหนังสือมอบอำนาจสองฉบับเสร็จแล้ว พร้อมกับให้เอกสารที่เกี่ยวข้องและช่องทางติดต่อของเสิ่นหวานถิงกับอีกฝ่าย

"ค่ะคุณ เราจะดำเนินการโดยเร็วที่สุด จัดการเสร็จแล้วจะแจ้งผลให้ทราบค่ะ"

ฉีหยุนพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม จ่ายเงินเสร็จก็เดินออกไปตรงๆ

กลับไปในรถ เขาอยากจะไปถนนโบราณวัตถุ แต่ตอนนี้เว่ยหย่งโทรเข้ามา

"เฮ้ย เหลาฉี ฉันอยู่แถวนี้ตกแต่งร้านอยู่ มีผู้หญิงสองคนอ้างว่าเป็นเจ้าของมาหา ไม่ให้เราทำงาน บอกว่าไม่ให้เช่าแล้ว!"

ฉีหยุนสะดุ้งเล็กน้อย คาดเดาว่าอีกฝ่ายคงได้รับข่าวเรื่องโรงพยาบาลฝั่งตรงข้ามมารับซื้อแล้ว

เขาตั้งใจจะหาเงินมาสักก้อนช่วงนี้ แล้วค่อยไปคุยกับเจ้าของบ้านนั้น ดูว่าจะซื้อร้านค้ามาได้ไหม แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีโอกาสแล้ว

"พวกเขายังอยู่ในร้านไหม" ฉีหยุนถาม

"ยังอยู่"

"งั้นบอกพวกเขาว่า ผมจะไปในอีกชั่วโมงนึง มีเรื่องอะไรรอผมไปคุยกัน"

"โอเค โอเค"

วางสายแล้ว ฉีหยุนคิดอะไรอยู่สักครู่ แล้วโทรหาจงรุ่ยพนักงานที่รับมาใหม่

โทรศัพท์ต่อได้เร็ว ฝั่งโน้นดังเสียงรถราวุ่นวาย "เฮ้ย เจ้านาย ผมกำลังออกไปหาบ้านอยู่"

"หาบ้านไม่ต้องรีบหรอก ส่งตำแหน่งมาให้ผมหน่อย ผมจะไปรับ"

จงรุ่ยงงๆ ไม่เข้าใจ แต่ก็รีบส่งตำแหน่งมาให้

วางสายแล้วเขาก็นั่งกังวลๆ อยู่ข้างถนน กลัวว่าเจ้านายจะไม่พอใจประสิทธิภาพการทำงานของตัวเอง จะไล่ตัวเองออก

แต่โชคดีที่ไม่ใช่อย่างที่คิด

หลังจากขึ้นนั่งเบาะผู้โดยสารบีเอ็มดับบลิว 5 ซีรีส์ ฉีหยุนมองเขาขึ้นมองเขาลง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ไป ตามผมไปจัดการเรื่องหน่อยก่อน"

"ครับเจ้านาย" จงรุ่ยพยักหน้า ไม่ถามอะไรเพิ่ม

รถหันหัวกลับ ครึ่งชั่วโมงต่อมาจอดหน้าร้านค้าที่ชุมชนซิงเหอหวาน

จากในร้านดังเสียงปัง ปัง ของการตกแต่ง จางตันฟงกับเพื่อนสนิทของเธอกำลังยืนอยู่หน้าร้าน

แต่สีหน้าของทั้งสองคนแย่มาก

ฉีหยุนกับจงรุ่ยลงจากรถ จางตันฟงเห็นเขาก็รีบเดินเข้ามาทันที ใบหน้าบีบยิ้มออกมาเป็นแรง

"น้องชายคะ ในที่สุดก็มาแล้ว"

น้ำเสียงฟังดูนุ่มนวล แตกต่างจากความหยิ่งผยองครั้งก่อนราวกับคนละคน

ฉีหยุนพยักหน้าให้เธอ "หืม หาผมมีเรื่องเหรอครับ"

ผู้หญิงสองคนสบตากัน แล้วจางตันฟงก็เอ่ยปากว่า "เป็นอย่างนี้นะคะ น้องชาย ร้านค้าสองห้องนี้ดิฉันไม่อยากให้เช่าแล้ว ตั้งใจจะทำธุรกิจเองค่ะ"

ฉีหยุนได้ยินดังนั้น ในใจคาดการณ์ไว้แล้ว แต่ใบหน้ากลับไม่แสดงอาการ ขมวดคิ้วเล็กน้อยพูดว่า "พี่ครับ เราเซ็นสัญญาเช่ากันไว้แล้วนะ จะไม่ให้เช่าแบบนี้ทันทีทันใด ทำให้ผมลำบากใจหน่อยนะครับ แถมคุณดูสิครับ ผมเริ่มตกแต่งไปแล้วด้วย"

พูดจบก็เดินเข้าไปในร้าน

ผู้หญิงสองคนรีบตามไปข้างหลัง จางตันฟงพูดอีกครั้งว่า "ใช่ ใช่ เรื่องนี้เราผิดจริง คุณดูอย่างนี้ได้ไหมคะ เราไม่เพียงคืนค่าเช่าให้ครบทุกบาททุกสตางค์ แต่ยังให้เงินอีก 20,000 หยวน ถือเป็นค่าชดเชยค่ะ"