บทที่ 90 จากนี้ไปเราก็เป็นเพื่อนกันแล้ว

ฉีอวิ้นฟังแล้วให้ความสนใจไปที่ประเด็น "เม็ดอันกงนิวหวงหวานนั่นใช้ไปแค่ครึ่งเดียว" มากกว่าเรื่องการขาย

เขาขมวดค้ิวทันที ถามด้วยความสงสัย "ทำไมถึงใช้แค่ครึ่งเดียวล่ะ ให้เพื่อนผมกินอีกครึ่งไปด้วยไม่ได้เหรอ"

หมอถอนหายใจเบาๆ อธิบายอย่างอดทน "อันกงนิวหวงหวานนี่แม้จะเป็นยาดีที่หายาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ายิ่งใช้มากยิ่งดี สภาพร่างกายของเพื่อนคุณตอนนี้ การกินครึ่งเม็ดเป็นการตัดสินใจจากอาการป่วยและความทนทานของร่างกายในขณะนั้น ถ้าใช้อีกครึ่งที่เหลือไปโดยไม่คิด อาจจะทำให้ร่างกายเกิดอาการแพ้ กลับเป็นอุปสรรคต่อการฟื้นตัวของเขาแทน"

ฉีอวิ้นฟังคำอธิบายโดยละเอียดของหมอแล้วก็พยักหน้าเบาๆ ใจยังวิตกกังวลอยู่บ้าง แต่ก็เข้าใจว่าเขาต่างหากที่เป็นมืออาชีพจริงๆ จึงไม่ยืนกรานอีก

"ผมเข้าใจแล้วครับ ทุกอย่างตามคุณหมอจัดการไปเลย ผมแค่หวังว่าเขาจะปลอดภัยไม่เป็นอะไร"

หมอก็พยักหน้าเช่นกัน "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ วางใจได้ครับ ทุกการตัดสินใจที่เราทำล้วนคิดจากมุมของผู้ป่วยทั้งสิ้น"

ทันใดนั้นหมอเปลี่ยนเรื่อง ถามว่า "อันกงนิวหวงหวานครึ่งเม็ดที่เหลือที่เอ่ยถึงเมื่อกี้ คุณคิดจะขายไหมครับ"

ฉีอวิ้นได้ยินก็คิดในใจ อันกงนิวหวงหวานนี่แม้จะมีค่าและช่วยชีวิตคนได้ แต่อย่างที่อีกฝ่ายบอก พอเปิดออกมาแล้วฤทธิ์ยาก็จะหมดไปเร็วมาก ตัวเองก็ไม่มีวิธีเก็บรักษาที่ดี ขายให้เขาไปก็ยังดีกว่า

เขาจึงพูดขึ้นอย่างครุ่นคิด "ของนี่ก็เป็นยาอยู่ดี ผมขายให้พวกคุณ จะไม่มีความเสี่ยงทางกฎหมายอะไรใช่ไหม"

"เรื่องนี้คุณวางใจได้เลยครับ เราจะหลีกเลี่ยงความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นทั้งหมด ไม่ให้คุณต้องแบกรับความรับผิดชอบแม้แต่นิดเดียว" หมอรีบส่ายหน้าตอบ

ฉีอวิ้นฟังแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ "ถ้าอย่างนั้นก็ดี ไม่ทราบว่าโรงพยาบาลของคุณจะรับซื้อในราคาเท่าไหร่"

หมอเห็นฉีอวิ้นยอมแล้ว ใบหน้าก็แสดงความตื่นเต้นออกมา เมื่อกี้ที่ห้องทดสอบพวกเขาตรวจสอบส่วนประกอบของเม็ดยานั่นแล้ว เป็นยุคแรกสุดที่ยังมีอยู่ในโลกอย่างแน่นอน มีคุณค่าในการวิจัยสูงมาก

แม้จะเก็บระยะยาวไม่ได้ แต่ด้วยสภาพของโรงพยาบาล การเก็บรักษาไปปีสองปียังไม่มีปัญหา วิจัยเสร็จแล้วครั้งหน้ายังให้บริการบุคคลสำคัญๆ ได้อีก

ดังนั้นผู้อำนวยการจึงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ ขณะนี้กำลังเดินทางมาเอง

"โรงพยาบาลของเราก็รู้ว่าอันกงนิวหวงหวานมีค่า โดยเฉพาะยุคแรกๆ ยิ่งหายากไปใหญ่ ราคาที่เราเสนอจะพยายามให้คุณพอใจที่สุด"

พูดจบเสียงเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากทางเดิน ชายสูงอายุผมหงอกสวมชุดธรรมดาเดินรีบเข้ามา

พอเข้าถึงห้องทำงาน หมอก็รีบลุกขึ้นแนะนำ "ท่านนี่คือผู้อำนวยการของเรา"

ผู้อำนวยการมองตรงมาที่ฉีอวิ้น ใบหน้าแสดงรอยยิ้มอบอุ่น ยื่นมือออกมาเอง "คุณสวัสดีครับ ผมนามสกุลอวี่ ชื่ออวี่เป่าซาน"

ฉีอวิ้นพยักหน้าเล็กน้อย ยื่นมือจับกับอีกฝ่าย "ผู้อำนวยการอวี่สวัสดีครับ ผมชื่อฉีอวิ้น"

อวี่เป่าซานตบไหล่เขาเบาๆ สั่งให้นั่งลง

หมอหนุ่มคนนั้นอ่านอากาศได้ดี ถอยออกไปแล้วปิดประตู

อวี่เป่าซานหันมามองฉีอวิ้น เอ่ยตรงๆ "คุณฉี ผมก็ไม่อ้อมค้อม เราเปิดประตูหน้าต่างพูดกันตรงๆ ดีกว่า อันกงนิวหวงหวานครึ่งเม็ดนั้นสำคัญมากกับโรงพยาบาลของเรา ไม่ว่าจะเป็นมุมของการวิจัยทางการแพทย์หรือการขยายการใช้ทางคลินิก มันก็มีความหมายอย่างยิ่ง ดังนั้นหวังว่าคุณจะขายให้โรงพยาบาลของเรา"

ฉีอวิ้นพยักหน้าเบาๆ ตอบด้วยสีหน้าสงบ "ผู้อำนวยการอวี่ครับ ผมเข้าใจความหมายของคุณ ถ้าช่วยโรงพยาบาลท่านได้ ผมก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง"

อวี่เป่าซานเห็นฉีอวิ้นตกลง รอยยิ้มบนใบหน้าก็เข้มขึ้น เขาก็จวนจะถึงวัยเกษียณแล้ว ถ้าใช้อันกงนิวหวงหวานครึ่งเม็ดนี้ได้ดี บางทีเขาอาจก้าวหน้าอีกขั้น โยกย้ายเข้าสำนักงานสาธารณสุขก็ได้

"ฮ่าฮ่าฮ่า ดีเลย ถ้าคุณฉีเข้าใจประโยชน์ส่วนรวมขนาดนี้ งั้นเราคุยเรื่องราคากันตรงๆ เลยดีกว่า โรงพยาบาลของเรายินดีซื้ออันกงนิวหวงหวานครึ่งเม็ดนี้ในราคาสามสิบหมื่นหยวน ไม่ทราบว่าคุณฉีคิดว่าอย่างไร"

ฉีอวิ้นได้ยินราคานี้ใจก็เคลื่อนไหวเล็กน้อย นี่เป็นตัวเลขที่ล่อใจอย่างแท้จริง

นี่ยังเป็นแค่ราคาครึ่งเม็ดเท่านั้น ถ้าเป็นเม็ดเต็มที่เก็บได้นาน ราคาคงทะลุเจ็ดหลักแน่ๆ

เขาคิดสักครู่ แล้วพยักหน้ายิ้มๆ ตอบตกลง "ถ้าผู้อำนวยการอวี่เปิดปากแล้ว ก็ทำตามที่ท่านบอกครับ"

อวี่เป่าซานเห็นฉีอวิ้นตกลงง่ายๆ ขนาดนี้ รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งเข้มขึ้น ดวงตาแวววาวด้วยความพอใจที่มองแทบไม่เห็น

"คุณฉีเป็นคนใจกว้างจริงๆ จากนี้ไปเราก็เป็นเพื่อนกันแล้ว เรื่องผู้ใหญ่ของคุณนั่น ผมได้ยินหมอเล่าให้ฟังระหว่างทางมาด้วย คุณวางใจได้ ต่อจากนี้เขาจะได้รับการรักษาที่ดีที่สุด ถ้าคุณมีเรื่องอะไรที่โรงพยาบาลของเราช่วยได้ มาหาผมได้ตลอด"

ฉีอวิ้นได้ยินก็ดีใจในใจ คนเราต่างกินข้าวห้าอย่าง ใครจะไม่ป่วยบ้าง ตราบใดที่ยังหายใจอยู่ ก็ไม่มีใครหนีโรงพยาบาลไปไหนได้

ถ้าสานสัมพันธ์กับผู้อำนวยการได้ ต่อไปข้างหน้าถ้ามีอะไรก็นับว่าเพิ่มทางเลือกไปอีกทางหนึ่ง

"งั้นผมขอขอบคุณผู้อำนวยการอวี่ก่อนแล้วกันครับ"

"ฮ่าฮ่า ไม่ต้องเกรงใจ งั้นเรื่องนี้ถือว่าตกลงกันแล้ว ผมจะจัดคนไปเตรียมเอกสารที่เกี่ยวข้อง รบกวนคุณฉีรอสักครู่"

สักพักต่อมา เซ็นสัญญาเสร็จแล้ว อวี่เป่าซานตบไหล่ฉีอวิ้น แล้วก็จากไปอย่างร่าเริง

ฉีอวิ้นก็กลับมารอต่อที่หน้าห้องฉุกเฉิน เงินของโรงพยาบาลจะโอนภายในสามวันทำการ

เสี่ยวหวงเหมาตอนนี้อารมณ์คงตัวมากขึ้นแล้ว พอเห็นฉีอวิ้นกลับมาก็เดินไปกอดเขาทันที "พี่ฉี ขอบคุณมากครับ"

ฉีอวิ้นตบหลังเขา ปลอบใจว่า "เกรงใจกันทำไมกัน พ่อหวังไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

ผ่านไปอีกไม่กี่นาที ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออกอีกครั้ง เหล่าหวังถูกเข็นออกมา

เสี่ยวหวงเหมารีบเข้าไปดู เห็นพ่อเหล่ายังสลบอยู่ ก็ถามด้วยความกังวล "คุณหมอครับ พ่อผมเป็นไงบ้างครับ"

หมอคนหนึ่งถอดหน้ากาก ใบหน้าดูเหนื่อย อธิบายว่า "สัญญาณชีพของผู้ป่วยคงที่แล้ว แต่ยังต้องสังเกตต่อในห้องไอซียู"

พูดจบก็เข็นเหล่าหวังไปที่ห้องไอซียู สามคนรีบตามไปข้างหลัง

ถึงหน้าประตูห้องไอซียู เสี่ยวหวงเหมาอยากเข้าไปด้วย แต่ถูกพยาบาลกั้นไม่ให้เข้า

ฉีอวิ้นดึงแขนเขา ปลอบใจว่า "หมอบอกว่าไม่เป็นไรแล้ว รอด้วยใจสบายๆ เดี๋ยวก็ตื่นแน่"

เสี่ยวหวงเหมาพยักหน้า ไม่ยืนกรานอีก

เจ๊ซยายังยืนอยู่หน้าประตู มองเข้าไปทางกระจกบานประตู สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใยและความรู้สึกผิด

ฉีอวิ้นถอนหายใจ เดินไปที่บันไดหนีไฟ จุดบุหรี่ สูดลึกๆ จึงคลายอารมณ์ในใจลงได้

พ่อเหล่าเดือนที่แล้วยังสบายดี ทันใจันหัวก็กลายเป็นแบบนี้

ชีวิตคนเราช่างผันผวนนักหนา...

เขาหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋า ตั้งใจจะส่งข้อความให้จ้าวชิง บอกให้พวกเธอนอนกันไปก่อน

จึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าตอนนี้ตีหนึ่งครึ่งแล้ว