บทที่ 89 ครึ่งเม็ดอันกงเหนียวหวงหวาน

ฉีหยุนไม่อยากเสียเวลารอ จึงจ่ายไป 300 หยวนให้คนกลาง ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จัดการเรื่องโอนรถเสร็จเรียบร้อย

พอค่ำลง เขาก็ขับรถบีเอ็มดับเบิลยู 5 ซีรีส์มาจอดที่ช่องจอดรถหลังตึก ส่วนรถกอล์ฟคันเก่านั้นเรียกคนขับแทนมาขับกลับไปแล้วตั้งแต่เช้า

หลังจอดรถเรียบร้อยแล้ว ฉีหยุนเปิดกระโปรงท้ายเพื่อหาบัตรเติมน้ำมันที่ข้อมูลลับบอกไว้

ในกระโปรงท้ายไม่มีของเบ็ดเตล็ดอะไร มองไปว่างเปล่า เขายกฝาครอบออกเห็นยางอะไหล่ด้านล่าง ค้นไปค้นมา สุดท้ายก็คลำเจอถุงพลาสติกในยางอะไหล่

ข้างในบรรจุบัตรเติมน้ำมันมูลค่า 1,000 หยวนไว้พอดี 100 ใบ

ฉีหยุนปิดกระโปรงท้าย เอาถุงพลาสติกวางไว้บนเบาะผู้โดยสารข้างหน้า ล็อกรถแล้วกลับบ้าน

ในบ้าน จ้าวชิงเตรียมอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว ท่าทางดูเหมือนภรรยาผู้อ่อนหวานอย่างเห็นได้ชัด

เห็นฉีหยุนเข้าประตู เธอรีบเดินมาต้อนรับ "คุณฉีพี่กลับมาแล้ว ล้างมือแล้วมากินข้าวกันเถอะ"

ฉีหยุนยิ้มให้เธอ มองโต๊ะอาหารที่จัดเต็มอุดมสมบูรณ์ ความอบอุ่นพลุ่งขึ้นในอก "ลำบากเธอแล้วนะ"

จ้าวชิงส่ายหน้าเบาๆ ช่วยเขาแขวนเสื้อนอก

พอเขาล้างมือออกมาจากห้องน้ำ ชามซุปก็ตักเสิร์ฟพร้อมวางอยู่บนโต๊ะแล้ว "คุณฉีพี่ เที่ยงวันนี้ฉันไปตลาดซื้อกระดูกวัวสด ลองชิมซุปนี่ดูสิว่าอร่อยไหม" จ้าวชิงนั่งแนบชิดข้างเขา พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

ฉีหยุนหยิบชามซุปขึ้นมา จิบไปหนึ่งคำ รสชาติสดหวานแผ่กระจายในปาก "อืม อร่อยจริงๆ ฝีมือทำครัวของเธอเก่งขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ"

ใบหน้าจ้าวชิงแดงระเรื่อ ยิ้มแล้วพูดว่า "ถ้าคุณชอบก็ดีแล้ว อ้อ เช้าวันนี้เพื่อนคุณเอากุญแจไปแล้ว เขายังเอาของฝากมาให้ด้วย"

ฉีหยุนพยักหน้า "อืม ดี"

พูดอยู่นั่นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของเขาก็ดังขึ้น หยิบโทรศัพท์มือถือมาดู กลับพบว่าเป็นเซี่ยวหวงเหมาที่ไม่ได้เจอกันมาหลายวันโทรมา

ฉีหยุนรับสาย ยิ้มถามไปว่า "เป็นอะไรหรือ"

"พี่...พี่ฉี พ่อผม...พ่อผมป่วย" ทางปลายสายนั้น เสียงของเซี่ยวหวงเหมาแทบจะร้องไห้ พูดจาติดๆ ขัดๆ

ฉีหยุนหัวใจเต้นตุบ รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป รีบไล่ถามต่อ "เกิดอะไรขึ้น"

"เมื่อกี้...เมื่อกี้เขาอยู่ในร้านของพี่เสี่ย จู่ๆ ก็...ก็เป็นลมล้ม เรียกยังไงก็ไม่ตื่น ตอนนี้อยู่ในโรงพยาบาลกำลังช่วยชีวิต" เซี่ยวหวงเหมาตอบ

ฉีหยุนไม่รอกินข้าว ลุกขึ้นทันที สีหน้าจริงจัง "อยู่โรงพยาบาลไหน ผมไปเดี๋ยวนี้"

เซี่ยวหวงเหมาบอกชื่อโรงพยาบาลด้วยเสียงสะอึกสะอื้น น้ำเสียงสั่นเครืออย่างหนัก "พี่ฉี ผมกลัวจริงๆ..."

"อย่าตื่นตระหนก ไม่เป็นไรหรอก ผมไปเดี๋ยวนี้" ฉีหยุนปลอบใจประโยคหนึ่งแล้วก็วางสาย

"น้องชิง ผมต้องออกไปหน่อย มีผู้ใหญ่คนหนึ่งป่วย" เขาพูดไปด้วยเดินไปที่ประตูเริ่มสวมเสื้อนอก

จ้าวชิงได้ยินแล้ว สีหน้าก็เปี่ยมไปด้วยความกังวล เดินเร็วมาข้างกายฉีหยุน ช่วยเขาเรียบปกเสื้อ พูดด้วยท่าทีเอาใจใส่ "คุณฉีพี่ งั้นระหว่างทางขับช้าๆ นะ ระวังความปลอดภัย ต้องให้ฉันไปด้วยไหม"

ฉีหยุนหยุดมือที่กำลังทำอยู่ มองจ้าวชิง ความอบอุ่นพลุ่งขึ้นในหัวใจ ส่ายหน้าพูดว่า "ไม่ต้องหรอก เธออยู่บ้านดูแลนวนนวนก็พอ"

พูดจบก็จะออกประตู เท้าข้างหนึ่งเพิ่งก้าวออกไป เขาก็เหมือนนึกอะไรได้ สีหน้าเผยให้เห็นความลังเลใจ

ในที่สุดก็ถอนหายใจ กลับเข้ามาในบ้าน เปิดตู้เซฟเอาเม็ดอันกงเหนียวหวงหวานหนึ่งเม็ดออกมาเก็บไว้

เหลาหวางเคยดูแลเขาอย่างดีมาก ช่วงที่เขาตกต่ำที่สุด แม้แต่ค่าเช่าก็จ่ายไม่ขึ้น เหลาหวางก็ไม่ได้ไล่เขาออกไป กลับยังอุปถัมภ์ชีวิตความเป็นอยู่ของเขาอีกด้วย พระคุณเหล่านี้เขาจดจำไว้ในใจตลอดมา

อันกงเหนียวหวงหวานเม็ดนี้แม้จะมีค่าเป็นพันทอง แต่ถ้าเหลาหวางใช้ได้ เขาก็ยินดีให้

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉีหยุนรีบเร่งมาถึงโรงพยาบาล เห็นเซี่ยวหวงเหมากำลังนั่งยองๆ หน้าห้องฉุกเฉินสะอื้นไห้

ข้างๆ ยืนอยู่พี่เสี่ยที่ใบหน้าหมดรอยยิ้มอันเย้ายวนในอดีต ขณะนี้มุมตาเปียกน้ำตา สีหน้าเศร้าโศก

ฉีหยุนเดินเร็วมาใกล้ รีบเปิดปากถามไป "หมอพูดว่ายังไง"

เซี่ยวหวงเหมาเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยน้ำตา เสียงแทบจะร้องไห้พูดว่า "พี่ฉี หมอบอกว่าพ่อผมเป็นเลือดออกในสมองแบบกะทันหัน ตอนนี้กำลังช่วยชีวิตอยู่ข้างใน สถานการณ์ไม่ดีมาก ยังไม่รู้เลยว่าจะ..."

พูดถึงตรงนี้ เซี่ยวหวงเหมาสะอึกจนพูดไม่ออก ไหล่สั่นไม่หยุด

ฉีหยุนขมวดคิ้ว โรคแบบนี้อันตรายที่สุด โดยเฉพาะคนอายุมาก พูดได้ว่าตายได้ตลอดเวลา

พี่เสี่ยข้างๆ เปิดปากพูด "โทษฉันทั้งนั้น คืนนี้เขาดื่มเหล้า ฉันควรให้เขากลับบ้านตั้งแต่แรก"

ฉีหยุนถอนหายใจ "ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดเรื่องพวกนี้ ข้างนอกยังมีหมอคนอื่นไหม พาผมไปพบหมอเดี๋ยวนี้"

พี่เสี่ยได้ยิน รีบเช็ดน้ำตา พูดว่า "ที่ห้องทำงานโน้นมีหมออยู่ ฉันพาคุณไป"

สองคนรีบรุดมาที่ห้องทำงานหมอตรงมุม ในห้อง มีหมอหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะ เฝ้าดูข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

ฉีหยุนเดินเร็วเข้าไป หยิบเม็ดอันกงเหนียวหวงหวานออกจากกระเป๋า ตรงไปตรงมาถามว่า "คุณหมอ ผมเป็นเพื่อนของหวางเต๋อฟา ช่วยดูหน่อยว่ายานี้มีประโยชน์กับอาการเขาตอนนี้ไหม"

หมอหนุ่มเงยหน้าขึ้น สายตาเคลื่อนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ มองมาที่เม็ดอันกงเหนียวหวงหวานในมือของฉีหยุน ขมวดคิ้วเบาๆ

เขายื่นมือรับ เปิดกระดาษห่อด้านนอกออก สายตาก็ฉายแววตกใจทันใด สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจมองมาฉีหยุน

"นี่...นี่อันกงเหนียวหวงหวานรุ่นเก่าเหรอ"

ฉีหยุนพยักหน้า "ถูกต้อง มีประโยชน์ช่วยเขาได้ไหมครับ"

สายตาของหมอหนุ่มแวววาวด้วยความดีใจ เขาถือเม็ดอันกงเหนียวหวงหวานนั้นอย่างระมัดระวัง ราวกับของมีค่า

"อันกงเหนียวหวงหวานรุ่นเก่า ส่วนประกอบและกรรมวิธีการผลิตมีความพิเศษเฉพาะตัว สำหรับผู้ป่วยที่เป็นเลือดออกในสมองแบบกะทันหันและอยู่ในสภาวะหมดสติเหมือนเพื่อนคุณ ย่อมมีผลช่วยได้มากจริงๆ"

ดวงตาฉีหยุนลุกโชนด้วยความหวัง พูดอย่างใจร้อน "งั้นคุณหมอ เอาไปให้เขาใช้เดี๋ยวนี้เลย"

หมอลุกขึ้นตอบว่า "ได้ ไม่ต้องรีบร้อน ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้"

เสียงพูดเพิ่งตกลง เขาก็รีบเดินออกจากห้องทำงาน

ฉีหยุนทั้งสองก็กลับมาหน้าห้องฉุกเฉินรอคอยอีกครั้ง

ไม่นานนัก หมอหนุ่มคนนั้นพาพยาบาลสองคนเข้าไปในห้องช่วยชีวิต

ฉีหยุนมองเซี่ยวหวงเหมาที่อารมณ์ตกต่ำ ตบไหล่เขาปลอบใจ "ผมเอายาดีมาให้ หมอกำลังจัดการ อีกไม่นานก็จะให้พ่อเธอใช้ เขาต้องไม่เป็นไรแน่นอน"

เซี่ยวหวงเหมาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความสำนึกบุญคุณ น้ำตาเอ่อคลอในเบ้าตา "พี่ฉี ผมกลัวว่าเขาจะ..." พูดได้เท่านั้น เสียงของเซี่ยวหวงเหมาก็สะอึกอีกครั้ง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก หมอคนก่อนหน้านี้เดินออกมา

ฉีหยุนรีบเข้าไปข้างหน้าถาม "คุณหมอ สถานการณ์เป็นยังไงบ้างครับ"

"สถานการณ์คงที่ชั่วคราวแล้ว คุณตามผมมาที่ห้องทำงานหน่อย" หมอถอดหน้ากากพูด

พอพูดออกมา ทั้งสามคนก็โล่งใจ เซี่ยวหวงเหมาเกือบดีใจจนร้องไห้

ฉีหยุนตามหมอมาที่ห้องทำงาน หมอสั่งให้เขานั่ง แล้วพูดด้วยสีหน้าแปลกๆ "สะดวกถามหน่อยได้ไหมว่า ยาเม็ดนั้นคุณหามาจากไหน"

"บ้านเคยทำงานด้านแพทย์ สืบทอดมา" ฉีหยุนหาข้ออ้างมาแก้ตัวแบบสุ่มสี่สุ่มห้า

หมอพยักหน้า พูดต่อไปว่า "เม็ดอันกงเหนียวหวงหวานนั้นใช้ไปแค่ครึ่งเม็ด ยาเม็ดแบบที่ใช้วิธีพิเศษปิดผนึกแบบนี้ เมื่อเปิดออกแล้ว ก็ยากที่จะเก็บรักษาได้นานอีก"

"ดังนั้นผู้อำนวยการให้ผมมาคุยกับคุณก่อน ไม่ทราบว่าครึ่งเม็ดที่เหลือ คุณยินดีขายให้ไหม"