บทที่ 88 เหยียบจักรเย็บผ้าจนควันออก

ตอนค่ำ หลังจากที่เด็กน้อยหลับไปแล้ว ฉีอวิ๋นก็แอบเข้าไปในห้องตรงข้ามอีกครั้ง

หลังจากเมฆฝนพอหอมหวาน ทั้งสองนอนอยู่บนเตียง

"ย้ายมาอยู่ด้วยกันไหม?" ฉีอวิ๋นเสนอ

เจ้าชิงพิงอยู่ในอ้อมแขนของเขา ใบหน้าเขินอาย ส่ายหน้า "อีกสักพักนึงค่อยว่ากัน ยังไม่รู้เลยว่านวนนวนจะยอมรับฉันไหม"

ฉีอวิ๋นยิ้มกว้าง "เธออยากจะติดอยู่กับเธอทุกวันเลยสิ"

"ก็ยัง...ขอรอก่อนนะ ฉันยังเตรียมตัวไม่พร้อม"

"ได้ ผมจะพยายามซื้อบ้านหลังใหญ่ในอีกไม่นาน พอดีเราจะได้ย้ายบ้านใหม่ไปอยู่ด้วยกัน" เห็นเธอพูดแบบนี้ ฉีอวิ๋นก็ไม่ได้ยืนกราน

เจ้าชิงได้ยินแบบนี้ ความอบอุ่นก็พลุ่งขึ้นในหัวใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองเข้าตาฉีอวิ๋น ในดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและการพึ่งพา

"จริงๆ แล้วฉันรู้สึกว่าบ้านตรงข้ามก็ดีอยู่แล้ว ตอนนี้ราคาบ้านแม้จะลดลงไปมากแล้ว แต่การซื้อบ้านสักหลังก็ยังต้องใช้เงินไม่น้อยเลยนะ"

ฉีอวิ๋นรู้ว่าอีกฝ่ายกลัวว่าตัวเองจะกดดันมากเกินไป ทันใดนั้นหัวใจเขาก็อบอุ่น

เขาลูบผมของเจ้าชิงเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "วางใจเถอะ ผมจะทำให้เธอมีชีวิตที่ดี"

เจ้าชิงพยักหน้าเบาๆ แล้วซบหน้าลงบนอกของเขา

"อืม ฉันเชื่อเธอ"

ฉีอวิ๋นหัวเราะ "ฮ่าๆ" ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นแล้วเตรียมจะเจาะเข้าไปอีกครั้ง

เจ้าชิงรีบขัดขวาง หน้าแดงก่ำ "ไม่ได้ เจ็บ!"

【ข่าวสารวันนี้ 1 (สีแดง): ลานจอดรถข้างกองกำกับตำรวจจราจรเขตใหม่ มีรถชุดหนึ่งที่ไม่มีคนมาอ้างสิทธิ์มานาน และเกินกำหนดระยะเวลายึดตามกฎหมายแล้ว จะจัดการประมูลแบบออฟไลน์ในวันนี้

ในนั้นมีรถบีเอ็มดับเบิลยู 5 ซีรีส์คันหนึ่ง ในกระโปรงท้ายซ่อนบัตรเติมน้ำมันซิโนเปคหนึ่งร้อยใบ มูลค่าใบละหนึ่งพันหยวน】

【ข่าวสารวันนี้ 2 (สีแดง): ในฝ้าเพดานห้องน้ำของห้อง 301 อาคาร 2 วันเคอหัวฝู ซ่อนทองคำแท่งหนึ่งร้อยกรัมอยู่สองแท่ง】

เช้าวันต่อมา ฉีอวิ๋นเบิกตากว้างจ้องมองหน้าจอแสงตรงหน้า

วันเคอหัวฝู อาคาร 2 ห้อง 301 นี่ไม่ใช่บ้านของตัวเองเหรอ?

ตัวเองอยู่ที่นี่มานานแล้วด้วย แต่กลับยังมีสมบัติซ่อนอยู่อีกเหรอ?

เขารีบหยิบม้านั่งมาที่ห้องน้ำ เตรียมจะเปิดฝ้าเพดานดู แต่กลับพบว่าอึดอัดว่าเอื้อมไม่ถึง...

จึงรีบสวมเสื้อนอกออกไป วิ่งไปที่ฝ่ายจัดการทรัพย์สินยืมบันไดมา

คีบแผ่นฝ้าเพดานออกมาอย่างระมัดระวัง ก็เห็นถุงซิปล็อกอยู่จริงๆ

ฉีอวิ๋นรีบยื่นมือหยิบออกมา เปิดถุงซิปล็อก ทองคำแท่งสีเหลืองอร่ามสองแท่งก็ปรากฏตรงหน้า

เหมือนกับที่ได้มาจากชิวหยวนซาน พ่อของชิวเจียเหาครั้งที่แล้วเลย ล้วนแต่เป็นทองคำแท่งมาตรฐานที่ธนาคารขาย

ราคาทองวันนี้ขึ้นไปถึง 681 หยวนต่อกรัมแล้ว ทองคำแท่งสองร้อยกรัมสองแท่งนี้ขายได้สิบสามหมื่นหกพันหยวน!

หลังจากย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านที่ประมูลยึดหลังนี้ ฉีอวิ๋นตั้งใจสังเกตข้อมูลของเจ้าของเดิมเป็นพิเศษ ตามข้อมูลที่เปิดเผยบนเว็บไซต์ตำรวจ หมอนั่นทำเรื่องไม่เล็กเลย ถ้าไม่เหยียบจักรเย็บผ้าจนควันออก คงจะออกมาได้ยากแน่

ดังนั้นทองคำแท่งสองแท่งนี้ ก็ต้องให้ตัวเองช่วยใช้จ่ายให้แล้ว

ฉีอวิ๋นเก็บทองคำแท่งทั้งสองไว้เรียบร้อย จากนั้นก็ไปคืนบันไดที่ฝ่ายจัดการทรัพย์สิน

เมื่อวานโอนเงินให้เหล่าเฟิงไปห้าแสนหยวน ในบัตรเหลืออีกสิบสองหมื่นหยวน บวกกับขายทองวันนี้ได้อีกสิบสามหมื่นหยวน รวมแล้วยี่สิบห้าหมื่นหยวน

ถ้าบีเอ็มดับเบิลยู 5 ซีรีส์ที่ประมูลนั้นราคาเหมาะสม เขาตั้งใจจะประมูลเอาไว้เลย

พอดีตัวเองขาดรถใช้งานอยู่พอดี แค่ไม่รู้ว่ายี่สิบห้าหมื่นนี้จะพอไหม...

ขณะที่ฉีอวิ๋นกำลังคิดอยู่ มือถือก็ได้รับข้อความเข้ามา "ธนาคารก่อสร้างบัญชี 9231 ได้รับเงินโอนจากเว่ยหยงจำนวนสิบสามหมื่นหยวน ยอดคงเหลือสามสิบแปดจุดสี่สองหมื่นหยวน"

"ฮัลโหล?"

ฉีอวิ๋นกำลังงงอยู่ เว่ยหยงก็โทรเข้ามาพอดี

"ฮัลโหล แกเก่า สตรอว์เบอร์รี่ขายหมดแล้ว ส่วนของแกโอนเข้าบัตรธนาคารให้แล้ว"

"เร็วจัง? แกโอนให้ผมเยอะไปหน่อยมั้ย?" ฉีอวิ๋นถามด้วยความสงสัย

วันนั้นเขาคำนวณคร่าวๆ สตรอว์เบอร์รี่สองชุดนั้นกำไรน่าจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งแสนหนึ่งพันหยวน นี่ยังไม่รวมค่าขนส่งและค่าเก็บรักษาด้วย

ตัวเองจ่ายเงินค่าสินค้าไปเจ็ดหมื่นหยวน ตอนนี้ได้รับสิบสามหมื่นหยวน เท่ากับกำไรสุทธิหกหมื่นหยวน

เว่ยหยงหัวเราะ "ฮ่าๆ" "ไม่เยอะหรอก แกเก็บไว้สบายใจเถอะ"

ฉีอวิ๋นยิ้มส่ายหน้า ก็ไม่ได้ยืนกรานอีก

"เอาล่ะ เรื่องร้านค้านั่น ผมปรึกษากับเมียแล้ว จะทำตามที่แกพูด เปิดสองห้อง!" เว่ยหยงพูดต่อ

"ได้เลย แล้วแกจะเริ่มตกแต่งเมื่อไหร่?"

เว่ยหยงคิดสักครู่ แล้วพูดว่า "ยิ่งเร็วยิ่งดี ผมว่าจะเริ่มวันนี้เลย ผมจะไปหาแกเอากุญแจได้มั้ย?"

"ได้ แกมาสักครู่ก็แล้วกัน" ฉีอวิ๋นตอบตกลงทันที

วางสายแล้ว ฉีอวิ๋นกลับบ้าน ตรวจดูเวลาการประมูลทางฝ่ายตำรวจจราจรวันนี้ คือบ่ายสี่โมง แต่ยังต้องไปทำเอกสารต่างๆ ในการเข้าร่วมการประมูล

เวลาจำกัด เขารีบเข้าไปในครัวเริ่มทำอาหารเช้า จัดการเรียบร้อยแล้วก็เคาะประตูห้องตรงข้าม

เจ้าชิงยังคงสวมชุดนอนผ้าไหมตัวเมื่อคืน รูปร่างอันสง่างามเผยให้เห็นแบบลางๆ

เธอขยี้ตา ดูเหมือนยังไม่ตื่นเต็มที่

"แต่งตัวเร็วเข้า ไปกินข้าวกัน"

"อืม" เจ้าชิงตอบอย่างเขินอาย

รอจนเจ้าชิงเปลี่ยนเสื้อผ้ามาถึงโต๊ะอาหาร ฉีอวิ๋นจัดอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว โจ๊กข้าวฟ่างร้อนๆ ไข่ดาวสีเหลืองทองหอมกรุ่น และแฮมที่เจ้าตัวเล็กชอบกินที่สุด

นวนนวนดื่มโจ๊กในชาม พลางมองเจ้าชิงอย่างยิ้มแย้ม ทำให้เธอรู้สึกอายเล็กน้อย

ฉีอวิ๋นเห็นแบบนั้นก็ตบหัวเจ้าตัวเล็ก "กินข้าวของเธอเร็วเข้า"

กินโจ๊กไปสองชามอย่างรวดเร็ว ฉีอวิ๋นหยิบกุญแจสองดอกวางบนโต๊ะ พูดกับเจ้าชิงว่า "ผมมีธุระต้องออกไปสักครู่ สักครั้งจะมีเพื่อนมา เธอส่งกุญแจสองดอกนี้ให้เขาที"

เจ้าชิงพยักหน้า "ได้ค่ะ ขับรถระวังนะคะ"

ฉีอวิ๋นขับกอล์ฟออกจากหมู่บ้าน ค้นหาร้านทองใกล้ๆ บนแผนที่ แล้วก็ขับรถไปทันที

เนื่องจากทองคำแท่งทั้งสองมีใบรับรองครบ เจ้าของร้านทองจึงตรวจสอบคร่าวๆ เท่านั้น ก็โอนเงินมาให้

รวมทั้งหมดหนึ่งแสนสามหมื่นหกพันสองร้อยหยวน

ได้เงินแล้ว ฉีอวิ๋นก็รีบขับรถไปที่กองกำกับตำรวจจราจรโดยไม่หยุดพัก ทำเอกสารสำหรับการประมูล

แสดงสำเนาบัตรประชาชนและบัตรธนาคาร ส่งเอกสารสมัครพร้อมค่าธรรมเนียม จ่ายเงินประกันสิบหมื่นหยวน ก็สามารถเข้าร่วมประมูลทุกรายการได้

จัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เวลาเช้าก็ผ่านไปแล้ว

ฉีอวิ๋นหาร้านอาหารใกล้ๆ กินอาหารกลางวันแบบง่ายๆ กลับมานั่งรอในรถรอการประมูลช่วงบ่าย

ระหว่างนั้นเจ้าชิงยังส่งรูปถ่ายมาให้ เป็นไม้กระถางสองต้นที่เธอซื้อใหม่

ฉีอวิ๋นรู้สึกอบอุ่นในใจ หลังจากผ่านไปหลายปี เขารู้สึกถึงความอบอุ่นของบ้านอีกครั้ง

บ่ายสี่โมง การประมูลเริ่มขึ้น

เดิมเขาคิดว่าจะมีคนมาเยอะ แต่คนในงานไม่เกินสิบคน และจากคำพูดของพวกเขาก็ได้ยินว่าส่วนใหญ่เป็นพ่อค้ารถมือสองมาหาของถูก

ฉีอวิ๋นมีเป้าหมายชัดเจน ถือตารางข้อมูลรถไว้ เดินตรงไปหารถบีเอ็มดับเบิลยู 5 ซีรีส์สีดำคันนั้น

รถคันนี้ดูจากภายนอก นอกจากรอยขีดข่วนเล็กน้อย ก็ไม่มีปัญหาอะไรอื่น ดูจากสีรถและการตกแต่งภายใน ดูเหมือนจะใหม่ประมาณแปดส่วน

สามหมื่นกิโลเมตร ราคาเริ่มต้นยี่สิบแปดหมื่นหยวน ราคานี้เพียงพอที่จะทำให้พ่อค้ารถมือสองพวกนั้นถอยหลัง

ไม่คาดคิด เมื่อถึงคิวประมูลรถคันนี้ นอกจากฉีอวิ๋นแล้วไม่มีใครยื่นราคาเลย

เขายินดีแอบๆ ในที่สุดก็ได้รถบีเอ็มดับเบิลยู 5 ซีรีส์คันนี้สำเร็จ

การประมูลสิ้นสุดลง หลังจากจ่ายเงินส่วนที่เหลือ เขาถือเอกสารคำพิพากษามุ่งหน้าไปที่สำนักงานขนส่งโอนกรรมสิทธิ์และจดทะเบียน

มองดูฝูงชนแน่นขนัดในห้องโถง วันนี้อาจจะไม่ทันได้คิวเสียด้วยซ้ำ