บทที่ 87 ลงทุนหนึ่งล้านหยวน

จงรุ่ยตกใจเล็กน้อย จ้องมองชายวัยกลางคนตรงหน้าที่แก่กว่าเขาไม่กี่ปีอย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วค่อยๆ เอ่ยปากด้วยความระมัดระวัง "ต้องบอกความจริงว่า ผมเพิ่งพ้นโทษมาไม่นาน"

ฉีหยุนแสดงสีหน้าสงบนิ่ง พยักหน้าเล็กน้อย โดยไม่มีอาการตกใจหรือรังเกียจปรากฏบนใบหน้า แต่จับตามองเขาอย่างสงบเสงี่ยม

เขารู้สึกได้ถึงความระมัดระวังของอีกฝ่ายในเวลานี้ เพราะสำหรับคนที่เพิ่งพ้นโทษ เมื่อเผชิญหน้ากับโอกาสทำงานใหม่ ย่อมรู้สึกกังวลใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"ฉันรู้อยู่แล้ว" ฉีหยุนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ฉันรู้เรื่องของนายมาจากช่องทางบางอย่าง เรื่องในอดีตผ่านไปแล้ว คนเราใครๆ ก็มีเวลาทำผิดพลาด สิ่งสำคัญคือสามารถเริ่มต้นใหม่ได้

ฉันไม่สนใจอดีตของนาย ฉันสนแต่ความสามารถและทัศนคติ นายเคยทำงานบัญชีมาก่อน ทักษะของนายเป็นสิ่งที่ฉันต้องการพอดี"

ดวงตาของจงรุ่ยแวววาวด้วยความประหลาดใจ เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าฉีหยุนจะยอมรับอดีตของเขาได้อย่างเรียบง่ายขนาดนี้ และยังพูดให้กำลังใจอีกด้วย

ร่างกายที่ตึงเครียดของเขาก็ผ่อนคลายลงบ้าง แต่ยังถามด้วยความไม่แน่ใจ "พี่ฉี คุณไม่ว่าอะไรจริงๆ เหรอครับว่าผมมีประวัติ?"

ฉีหยุนยิ้มเล็กน้อย แล้วล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า "สูบไหม?"

จงรุ่ยส่ายหน้า

ฉีหยุนจุดบุหรี่ให้ตัวเองสูบ ค่อยๆ เป่าควันออกมาสักพัก แล้วจึงพูดอย่างไม่รีบร้อน "คุยกันเรื่องเงินเดือนที่นายต้องการดีกว่า"

จงรุ่ยงงงวย เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนหัวข้าไปพูดเรื่องเงินเดือนอย่างกะทันหัน

เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผากโดยไม่รู้ตัว ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่มีความกังวลปนอยู่ "ขอบอกไว้ก่อนนะครับว่า เรื่องผิดกฎหมายผมไม่ทำ ส่วนเงินเดือน ห้าพันก็ได้ สี่พันก็ไม่ว่าอะไร"

ฉีหยุนยิ้มจางๆ สะบัดเถ้าบุหรี่ "เรื่องผิดกฎหมายฉันไม่มีทางให้นายทำแน่นอน ข้อนี้นายวางใจได้ ส่วนเงินเดือน ฉันให้นายหกพัน"

"จริง จริงเหรอครับ?" จงรุ่ยเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

ฉีหยุนพยักหน้ายืนยัน "ไม่ผิด นายช่วยหาที่ทำงานให้ฉันก่อน ไม่ต้องใหญ่มาก นายก็พักอยู่ที่นั่นได้ปกติ

แล้วก็ช่วยจดทะเบียนใบอนุญาตประกอบการให้ฉันด้วย

ฉันจ่ายเงินเดือนล่วงหน้าให้นายหนึ่งเดือนก่อน หาที่เจอแล้วบอกฉัน"

จงรุ่ยตื่นเต้นจนลุกขึ้นยืนทันที โค้งคำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ขอบคุณครับเจ้านาย! ขอบคุณครับเจ้านาย!"

ฉีหยุนโบกมือให้ "เอาล่ะ หาที่เจอแล้วบอกฉัน มีเรื่องอะไรโทรติดต่อกัน" พูดจบก็จ่ายเงินค่าอาหาร แล้วหันหลังกลับออกไป

กลับมาถึงลานจอดรถ ฉีหยุนสตาร์ทรถเตรียมเดินทางกลับ ตอนนี้เองเหล่าฟงก็โทรมาทันที ให้เขาไปที่ร้านหม้อไฟสักหน่อย

ฉีหยุนรู้สึกสงสัยในใจ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก รับปากแล้วก็กลับรถมุ่งหน้าไปทางร้านหม้อไฟ

ไม่นาน รถจอดหน้าร้านหม้อไฟเรียบร้อย

เดินเข้าไปในร้าน แม้จะเป็นเวลาเที่ยง แต่ลูกค้าในร้านก็ยังมีไม่น้อยเลย คึกคักไปด้วยเสียงผู้คน

มุมหนึ่ง นอกจากเหล่าฟงแล้ว พี่เผิงก็อยู่ที่นั่นด้วย

เหล่าฟงเห็นฉีหยุนเดินเข้ามา รีบโบกมือให้เขาเดินมาหา

"มีอะไร ถึงเรียกฉันมาด่วนขนาดนี้" ฉีหยุนดึงเก้อาอี้นั่งลง สายตาเหลือบไปที่เหล่าฟงและพี่เผิงทั้งสองคน

เหล่าฟงยิ้มกว้าง แกะชามจานชุดใหม่ยื่นให้ แล้วพูดว่า "นายว่าร้านฉันเป็นยังไงบ้าง?"

"หือ? ก็ดีอยู่แล้วนี่นา" ฉีหยุนไม่เข้าใจ

พี่เผิงที่นั่งอยู่ข้างๆ หยิบตะเกียบหนีบเนื้อแกะที่จุ่มสุกแล้วใส่ชามของฉีหยุน ยิ้มพูดว่า "ร้านข้างๆ กำลังจะโอน มันเตรียมเช่าลงมา แล้วทุบผนังสองข้างให้โล่ง"

ฉีหยุนนิ่งไปครู่หนึ่ง "นั่นเป็นเรื่องดีนี่ ดีกว่าไปเปิดสาขาใหม่อีกแห่งอีก"

"อืม ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ตอนนี้มือเงินไม่พอ" เหล่าฟงพยักหน้ารับปากว่าเห็นด้วย

ฉีหยุนพอเข้าใจแล้ว หัวเราะ ในที่สุดก็รู้ว่าไอ้หมอนี่เรียกตัวเองมาทำไม

"ขาดเท่าไหร่ บอกตัวเลขมาเลย"

เหล่าฟงวางตะเกียบลง ใบหน้าเผยให้เห็นความกังวลเล็กน้อย "ขาดพอสมควร ฉันถามนายหน้าแล้ว คงกู้ธนาคารได้ประมาณสามแสนหยวน พี่เผิงบอกว่าเมื่อวานนายกับมันทำธุรกิจได้กำไรมาก เลยอยากขอยืมหนึ่งแสนหยวน ได้ไหม?"

ฉีหยุนได้ยินดังนั้น ไม่ตอบทันที แต่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงถามกลับ "ค่าเช่ารวมกับค่าปรับปรุงทั้งหมด ต้องเท่าไหร่?"

เหล่าฟงขมวดคิ้วเล็กน้อย นับนิ้วคิดอย่างจริงจัง "รับร้านข้างๆ มา ค่าโอนประมาณสามแสนหยวน ค่าเช่าปีละกว่ายี่สิบกว่าแสน

ส่วนค่าตกแต่ง ถ้าแต่งง่ายๆ บวกกับซื้อโต๊ะเก้าอี้ชามจานใหม่อะไรพวกนี้ อย่างน้อยก็ต้องสี่แสนหยวน ทุกอย่างรวมกันคงประมาณหนึ่งล้านหยวนมั้ง"

ฉีหยุนพยักหน้า วางตะเกียบลงแล้วพูดอย่างจริงจัง "ร้านหม้อไฟนายตอนนี้ธุรกิจดีขึ้นทุกวัน ฉันเอาเงินหนึ่งล้านหยวนมาให้นาย ก็ถือว่าลงหุ้นเลย

หรือว่านายก็อย่าพูดแค่หนึ่งแสนเลย ยังขาดเท่าไหร่ ฉันยืมให้นาย"

ตอนแรกอีกฝ่ายช่วยเหลือตัวเองอย่างไร ฉีหยุนยังจำอยู่แม่น เมื่อเผชิญกับคำขอของเพื่อนเก่า เขาย่อมให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่โดยไม่ลังเล

พอพูดจบ เหล่าฟงกับพี่เผิงทั้งสองก็จ้องมองเขาตะลึงงัน

ไม่ใช่ตกตะลึงกับตัวเลขหนึ่งล้านหยวน แต่ตกตะลึงกับอีกฝ่ายที่เดือนก่อนยังเป็นหนี้อยู่เลย แต่ตอนนี้กลับสามารถเอาเงินหนึ่งล้านหยวนมาให้ได้?

ฉีหยุนมองสองคนสักพัก "ทำไมล่ะ?"

ผ่านไปครู่หนึ่ง พี่เผิงก็สำลัก "นายเอาเงินหนึ่งล้านมาจากไหน?"

"เพิ่งทำธุรกิจอีกสองครั้ง ได้กำไรมาหน่อย" ฉีหยุนยิ้มลึกลับ ไม่ได้เล่าละเอียด

เหล่าฟงก็ฟื้นจากความตกตะลึง กลับมายืนยันอีกครั้ง "นายพูดจริงเหรอ?"

ฉีหยุนยิ้มกว้าง ล้อเล่นว่า "ทำไมล่ะ? รู้สึกว่าฉันไว้ใจนายไม่ได้? หรือว่าไม่อยากให้ฉันเข้าหุ้นแบ่งเงิน?"

เหล่าฟงไม่พูดอะไรอีก พยักหน้า ยกชาเย็นบนโต๊ะขึ้นมา "งั้นก็ทำกันเลย"

เห็นอีกฝ่ายตกลง ฉีหยุนก็แสดงรอยยิ้มพอใจบนใบหน้า

ร้านหม้อไฟนี้หลังจากที่เฟยเฟยช่วยประชาสัมพันธ์ครั้งก่อน ยอดลูกค้าเพิ่มขึ้นทุกวัน แถมรสชาติกับคุณภาพก็มีรับรอง เป็นโปรเจกต์ทำเงินที่ดี

ประกอบกับรู้จักเหล่าฟงมาหลายปี รู้จักนิสัยของเขาเป็นอย่างดี ไว้ใจเขามาก เลยวางใจได้ที่จะเอาเงินหนึ่งล้านหยวนนี้เข้าไป

"งั้นก็ต้องขอบคุณคุณเหล่าที่พาฉันร่วมทุนทำเงินด้วยกันแล้วนะ

ฉันโอนห้าแสนหยวนให้นายก่อน อีกห้าแสนสองสามวันนี้จะโอนให้"

เหล่าฟงพยักหน้า "ได้ งั้นฉันบ่ายนี้ไปคุยกับทางร้านข้างๆ" พูดแล้วก็หันไปมองพี่เผิง "สองแสนของนายก็อย่าคิดว่าเป็นการยืมเลย เข้าหุ้นมาเลย พวกเราสามพี่น้องทำกันไป"

พี่เผิงยิ้มสบายๆ "ได้หมด"

ออกจากร้านหม้อไฟแล้ว ฉีหยุนก็กลับบ้านตรงๆ เลย แต่คือบ้านของจ้าวชิง

เดินเข้าไปในบ้าน จ้าวชิงยิ้มแย้ม "พี่ฉี วันนี้กลับเร็วจัง ทำเรื่องเสร็จหมดแล้วเหรอคะ?"

ฉีหยุนพยักหน้า เห็นลูกสาวกำลังนอนคว่ำวาดรูปอยู่บนโต๊ะ เลยถอดเสื้อนอกเตรียมอยู่ที่นี่สักพัก

"เอ๋? ตัวคุณทำไมมีกลิ่นหม้อไฟล่ะคะ?"

ฉีหยุนยิ้มอึดอัดเล็กน้อย "อ๋อ เมื่อกีไปร้านหม้อไฟของเพื่อนคุยเรื่องบางอย่าง ก็เลยแวะกินหม้อไฟมื้อนึง

ใช่แล้ว พวกเธอกินข้าวเที่ยงหรือยัง?"

จ้าวชิงช่วยแขวนเสื้อให้ ตอบว่า "กินแล้วค่ะ เราต้มโจ๊กทะเล"

สองคนมานั่งที่โซฟา ฉีหยุนเห็นเธอเดินมีท่าทีแปลกๆ เข้าใจทันทีในใจ แสดงสีหน้าอึดอัดเล็กน้อย

จ้าวชิงก็สังเกตเห็นสายตาของเขา แก้มแดงระเรื่อเล็กน้อย หันหน้าหนีไป