บทที่ 86 รายได้เข้าบัญชี 200,000 หยวน

สองชั่วโมงต่อมา เมื่อฉีหยุนเหนื่อยล้าจนหมดแรงแล้ว จอบพับที่ถืออยู่ในมือก็ส่งความรู้สึกแปลกๆ กลับมา

เขาดีใจในใจ การเคลื่อนไหวของมือจึงระมัดระวังมากขึ้น

ค่อยๆ ขุดดินรอบข้างออก รูปร่างของโอ่งดินเริ่มปรากฏชัดขึ้นต่อหน้าต่อตา

ฉีหยุนกดอารมณ์ตื่นเต้นในใจไว้ แล้วค่อยๆ ขุดโอ่งดินออกจากดิน

ผิวโอ่งดินเต็มไปด้วยโคลน มองไม่เห็นสภาพเดิมแล้ว เขาอยากยืนยันธนบัตรเงินในโอ่งจนใจคัดมากจนไม่สนใจล้างโคลนที่แห้งติดอยู่บนโอ่ง

พร้อมกับเสียง "ปะทะ" เบาๆ ฝาถูกเปิดออก เมื่อมองเข้าไปข้างใน ธนบัตรเงินหนึ่งมัดวางเรียงรอยอยู่ข้างใน

ฉีหยุนเอื้อมมือเข้าไปในโอ่ง ค่อยๆ หยิบธนบัตรออกมาอย่างระมัดระวัง ตรวจสอบรอบหนึ่ง ยืนยันว่าไม่เสียหาย จึงใส่ลงในถุงซิปที่เตรียมไว้ล่วงหน้า

หลังจากนั้นก็หันมองไปที่โอ่งดินใบนั้น คิดในใจว่าของนี่คงเป็นของโบราณด้วยสินะ

ก็เอาไปด้วยเลยสิ!

เขารีบกลบหลุมที่ขุดออกมาทั้งหมด แล้วหิ้วโอ่งดินขึ้นรถอย่างรวดเร็ว

รถติดเครื่อง พุ่งตรงไปยังใจกลางเมือง

ชั่วโมงต่อมา ฉีหยุนมาถึงร้านของสื่อเฟิงที่ถนนโบราณวัตถุ

สื่อเฟิงเห็นเขาถือโอ่งเต็มไปด้วยโคลนในมือ จึงถามด้วยสีหน้าสงสัย "ของนี่เก็บมาจากไหน?"

ฉีหยุนยิ้มกว้าง "รับซื้อของเก่ามา มีน้ำไหม? เอาถังน้ำมาให้ผมล้างหน่อย"

แม้สื่อเฟิงจะไม่เข้าใจ แต่ก็เดินไปหยิบน้ำมาจากในห้องหนึ่งถัง

เมื่อโคลนถูกชะล้างออกหมดแล้ว สื่อเฟิงชี้ไปที่โอ่งดินแล้วพูดเล่นว่า "คุณรับซื้อโอ่งผักดองกลับมาทำไม?"

ฉีหยุนหน้าอึ้ง พูดติดๆ ขัดๆ "เอากลับบ้านไปดองผัก" พูดไปด้วยสะบัดหยดน้ำบนมือด้วยความรำคาญ แล้วตามสื่อเฟิงเดินเข้าไปในร้าน

สื่อเฟิงเทชาร้อนให้ถ้วยหนึ่ง ยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่นแล้วเอ่ยปากว่า "มาที่นี่โดยเฉพาะ คงไม่ใช่มาล้างโอ่งผักดองใช่ไหม?"

ฉีหยุนยกถ้วยชาขึ้นดื่มหนึ่งอึก ก็ไม่อ้อมค้อม หยิบธนบัตรเงินมัดนั้นออกจากอกตรงๆ แล้วววางไว้บนโต๊ะ

สายตาของสื่อเฟิงถูกธนบัตรดึงดูดทันที รอยยิ้มที่กำลังล้อเล่นอยู่หายไปในทันใด เปลี่ยนเป็นความประหลาดใจเต็มหน้า

เขาเอื้อมมือออกไป ค่อยๆ หยิบธนบัตรขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ตาเบิกกลมโต จ้องมองอย่างละเอียด ดูไปด้วยแล้วยังใช้นิ้วลูบไล้เนื้อสัมผัสของธนบัตรเบาๆ อีกด้วย

"คุณเอามาจากไหน?" เสียงของสื่อเฟิงสั่นเล็กน้อย แฝงความตกตะลึงที่ปกปิดไม่ได้ "นี่มันธนบัตรเงินของโรงรับจำนำมณฑลซานซีสมัยสาธารณรัฐจีนนะ แถมยังเก็บรักษาไว้ได้ดีมาก ยังเป็นชุดสมบูรณ์อีกด้วย!"

ฉีหยุนมองปฏิกิริยาของสื่อเฟิงอย่างนิ่งสงบ มุมปากยกเล็กน้อย ยิ้มลึกลับ "ผมบอกแล้วไง รับซื้อของเก่ามา ผมไม่ค่อยเข้าใจของพวกนี้ เลยคิดว่าคุณเป็นผู้เชี่ยวชาญ เอามาให้ช่วยตรวจดู"

สื่อเฟิงเหลือบมองเขาหนึ่งที เอาธนบัตรวางราบบนโต๊ะ แล้วเปิดลิ้นชักหยิบแว่นขยายกำลังสูงออกมา ก้มใกล้ธนบัตรอีกครั้ง จ้องสังเกตรายละเอียดทุกจุดอย่างไม่กะพริบตา

พอผ่านไปสักพักใหญ่ เขาจึงลุกตัวตรง หายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดช้าๆ ว่า "ธนบัตรเหล่านี้สิบต่อแปดเป็นของแท้ ดูแค่เนื้อสัมผัสของกระดาษ กับความละเอียดของการพิมพ์ คนธรรมดาจะปลอมแปลงไม่ได้หรอก แถมยังเป็นธนบัตรโรงรับจำนำสมัยสาธารณรัฐจีนที่เป็นชุด หายากมากๆ เลย"

ฉีหยุนดีใจในใจ แต่ภายนอกยังคงทำท่าเฉยๆ "อ้อ? สนใจเหรอ?"

"คุณพูดไร้สาระอะไร ของนี่เป็นของมีค่า ขายออกง่ายกว่าเครื่องเคลือบดินอีก"

ฉีหยุนพยักหน้าเล็กน้อย หน้าตายิ้มไม่ปริ "งั้นตั้งราคาสิ"

สื่อเฟิงขมวดคิ้วคิดสักครู่ จากนั้นยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ หน้าตาเปลี่ยนกลับมาเป็นพ่อค้าอย่างเดิมอีกครั้ง

"150,000"

ฉีหยุนเอื้อมมือเคาะโต๊ะเบาๆ "ต่ำไป"

สื่อเฟิงจ้องมองเขาอย่างจับตา "งั้นคุณบอกตัวเลขมาสิ"

"คุณก็พูดเองว่าของนี่ขายดี เห็นแก่ถังน้ำเมื่อกี้ อย่างน้อยก็ยี่สิบแสน"

สื่อเฟิงได้ยินดังนั้น หน้าตาบูดบึ้งราวกับขมขื่น กำลังจะพูดอะไร ก็ถูกฉีหยุนขัดขึ้นอีกครั้ง

"อย่าแกล้งทำสิ ยี่สิบแสนกำไรคุณก็ไม่น้อยแล้ว พูดตรงๆ เลย เพื่อที่จะได้ธนบัตรมัดนี้มา ผมก็ได้จ่ายราคาสูงไปแล้ว"

สื่อเฟิงได้ยินคำพูดของฉีหยุน หน้าบูดของเขายิ่งชัดเจนขึ้นไปอีก

เขาถอนหายใจอย่างท้อใจ พูดว่า "พี่ชาย คุณโหดจริงๆ นะ ยี่สิบแสน ราคานี้ไม่ถูกเลยนะ ผมยังต้องติดต่อผู้ซื้ออีก ยุ่งยากไม่น้อยเลย"

ฉีหยุนหัวเราะเย็น "งั้นผมหาคนอื่นดูก่อนละกัน ไม่ต้องมายุ่งยากกับคุณ"

สื่อเฟิงได้ยินดังนั้นก็ตกใจทันที เนื้อติดปากแล้วจะคายออกได้ยังไง

รีบตบขาทันที พูดอย่างเร่งด่วนว่า "ได้ๆๆ โหดจริง ยี่สิบแสนก็ยี่สิบแสน!"

ออกจากถนนโบราณวัตถุแล้ว ในบัตรของฉีหยุนมีเงินเข้าอีก 200,000 ยอดเงินในบัตรก็มาถึง 620,000 ทันที ถ้านับรวมกับอีก 1,250,000 ที่หวังเฟยนั่น เกือบจะทะลุสองล้านแล้ว!

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาส่งอาหารไปทั้งชีวิตก็หาเงินได้ไม่ขนาดนี้

กลับขึ้นรถ ฉีหยุนหยิบโทรศัพท์ออกมากดหมายเลขที่อยู่ในข้อมูลข่าวกรอง ผลคือโทรไปสามครั้งติดก็ไม่มีใครรับ

จนถึงครั้งที่สี่ โทรศัพท์จึงถูกรับสาย

"ฮัลโหล..." เสียงจากอีกฝ่ายฟังดูอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง

ฉีหยุนสะดุ้งเล็กน้อย แล้วถามว่า "คุณคือจงเร่ยใช่ไหม?"

"ใช่ผมเอง คุณเป็นใคร"

"ได้ยินว่าคุณกำลังหางาน พบกันไหม"

"งั้นคุณมาหาผมเถอะ ตอนนี้ผมไม่มีเงินขึ้นรถ"

ฉีหยุนได้ยินดังนั้นก็รู้สึกแปลกใจ คนนี้ล่ำลำบากขนาดนี้เลยเหรอ? แต่ก็ตอบว่า "ได้ คุณอยู่ที่ไหน?"

"ร้านเน็ตกันยายน"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉีหยุนเจอชายหนุ่มหนวดยุ่งเหยิงที่มุมร้านเน็ต

เขาดูเหมือนอายุสามสิบต้นๆ ผมยุ่งเหยิง ดวงตาไร้ชีวิตชีวา เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

"คุณคือจงเร่ยใช่ไหม?"

ชายหนุ่มลุกจากเก้าอี้ ขยี้ตา "ครับ"

ฉีหยุนมองเขาจากบนลงล่าง ถอนหายใจ "หิวไหม? ไปกินอะไรกันไหม?"

จงเร่ยพยักหน้าไม่รอช้า

ทั้งสองมาถึงร้านอาหารฮาลาลข้างถนน ตอนนี้พอดีช่วงมื้อเที่ยง ข้าวปิลาฟหอมกรุ่นเพิ่งหุงเสร็จ

จงเร่ยมือหนึ่งคว้าเนื้อย่าง อีกมือหนึ่งตักข้าวใส่ปากไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าเขาหิวจริงๆ

"คุณอยู่แต่ในร้านเน็ตทุกวันเลยเหรอ?" ฉีหยุนขมวดคิ้วถาม

"ผมไม่มีที่พัก หางานไม่ได้ กลางคืนทำงานแยกพัสดุขนส่งด่วน กลางวันนอนในร้านเน็ต" จงเร่ยตอบพร่ำเพื่อปากยังเคี้ยวอยู่

ฉีหยุนฟังคำพูดของเขา ก็รู้สึกซาบซึ้งในใจ ชีวิตที่ใช้แบบนี้ยังแย่กว่าตัวเองตอนก่อนเสียอีก

มองท่าทีที่เขาสดวกอาหารเข้าปาก จึงสั่งเนื้อย่างเพิ่มให้อีกหลายไม้

"กินให้อิ่มก่อน กินเสร็จค้อยมาคุยเรื่องงานกัน"

จงเร่ยมองเขาด้วยความขอบคุณ ก้มหน้ากินต่ออย่างเอร็ดอร่อย

ไม่นานนัก ท้องของเขาก็อิ่มแล้ว คนทั้งคนก็มีพลังมากขึ้นบ้าง

"ขอบคุณครับ" จงเร่ยเช็ดปากแล้วพูด

ฉีหยุนโบกมือ "ผมชื่อฉีหยุน ได้ยินว่าคุณเคยทำงานบัญชีใช่ไหม? ผมตั้งใจจะให้งานคุณทำชิ้นหนึ่ง"