บทที่ 85 ร่างกายนี่ใกล้พังจริงๆ

จ้าวชิงพยักหน้าเบาๆ ปล่อยให้ฉีหยุนพยุงเธอเดินไปที่ประตูฝั่งตรงข้าม ตัวเธอเอนพิงน้ำหนักไปกับเขาทั้งหมด

ฉีหยุนตั้งใจจะอุ้มเธอไปเลยทีเดียว แต่รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะสม พอเดินมาถึงหน้าบ้านของจ้าวชิงได้ด้วยความยากลำบาก เขาก็เอามือข้างหนึ่งหยิบกุญแจจากมือของจ้าวชิงแล้วเปิดประตู

แสงในบ้านสลัวมัว พยุงจ้าวชิงเดินเข้าไปข้างใน แล้วค่อยๆ พาเธอนั่งลงบนโซฟา

"เสี่ยวชิง นั่งพักก่อนนะ ผมไปรินน้ำให้ ถ้ารู้ว่าคุณดื่มไม่เป็น ผมก็ไม่ให้คุณดื่มแล้ว" ฉีหยุนพูดเสียงแผ่วเบา

จ้าวชิงพยักหน้าเล็กน้อย สายตาไม่เคลียร์ ปากพึมพำว่า "พี่ฉี ฉันไม่ได้เมา ฉันยังดื่มได้อีก..."

ฉีหยุนไม่สนใจเธอ หันหลังเดินเข้าไปในครัว ไม่นานก็ถือแก้วน้ำอุ่นๆ ออกมา

"มา ดื่มน้ำสักหน่อย" เขาพยุงจ้าวชิงแล้วป้อนให้เธอดื่มสองสามอึก จากนั้นก็วางแก้วน้ำลง เตรียมจะหันกลับไป "งั้นเสี่ยวชิง คุณพักผ่อนดีๆ นะ ผมกลับก่อน"

ไม่นึกว่าเขาเพิ่งก้าวออกไปได้สองก้าว มือเนียนนุ่มอุ่นๆ ก็จับแขนเขาไว้แน่น

ทันใดนั้น ร่างกายร้อนผ่าวก็เอนพิงมาแนบแน่นที่หลัง

"พี่ฉี อย่าไป... กอดฉันหน่อย" เสียงนั้นแฝงไปด้วยอาการเมา นุ่มนวลและไม่ชัดเจน ราวกับขนนกเบาๆ แตะไปที่จิตใจของฉีหยุน

ร่างกายของเขาแข็งทื่อในทันที กลิ่นหอมๆ ลอยมาโชยจมูก ในใจต่อสู้กันอย่างหนัก

ท้ายที่สุด เขาค่อยๆ หันกลับมา แล้วยกแขนขึ้นกอดจ้าวชิงเข้าในอ้อมแขน

วินาทีต่อมา ริมฝีปากแดงสดก็จูบเข้ามา

ความรู้สึกอุ่นชื้นลื่นไหลนั้นลามไปทั่วร่างกายราวกับกระแสไฟฟ้า ทำให้สมองของฉีหยุนว่างเปล่า หายใจเร่งขึ้นตามไปด้วย

เขาอดใจไม่ไหวที่จะตอบสนองอย่างเร่าร้อน ร่างกายในอ้อมแขนร้อนผ่าวราวกับไฟ

ราวกับฟืนแห้งเจอกับไฟลุก ความหลงใหลถูกจุดขึ้นในทันที...

วันรุ่งขึ้น ฉีหยุนหยิบน้ำแข็งขวดหนึ่งจากตู้เย็นแล้วกระดกดื่มสองอึกใหญ่ๆ จึงค่อยฟื้นคืนสติได้

หน้าจอแสงสว่างโผล่ขึ้นมาตรงหน้า

【ข้อมูลวันนี้ 1 (สีแดง): จงเหรุยที่เพิ่งออกจากคุกได้ไม่นาน เพราะหางานไม่ได้และไม่มีเงินติดตัว จึงเร่ร่อนอยู่ในร้านเน็ตมาหลายวันแล้ว】

【ข้อมูลวันนี้ 2 (สีแดง): ใต้ต้นโพธิ์ที่สนามของโรงเรียนร้างในตำบลโทบรุค มีโองน้ำฝังอยู่ซึ่งเก็บรักษาธนบัตรเงินของโรงแลกเปลี่ยนเงินจากมณฑลซานซีในยุคสาธารณรัฐจีนไว้ 17 ใบ มูลค่าสะสมครบชุดเกินกว่า 200,000 หยวน】

จงเหรุย? ชื่อนี้ฟังดูคุ้นๆ นะ

ฉีหยุนคิดย้อนกลับไปอย่างละเอียด จำได้ทันทีว่าเมื่อสองสามวันก่อนเคยเจอข้อมูลเกี่ยวกับคนคนนี้ ถึงแม้ข้อมูลนั้นจะไม่ได้ใช้ แต่เขาก็บันทึกไว้อย่างระมัดระวัง

"นักบัญชี? เพิ่งออกจากคุก?"

ประวัติแบบนี้ยังหางานไม่ได้เหรอ?

เขาขมวดคิ้ว จมอยู่ในความคิด ตอนนี้รายได้ของเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าควรจะไปจดทะเบียนธุรกิจซะแล้ว ต่อจากนี้ธุรกรรมก้อนใหญ่จะได้ไม่ต้องผ่านบัญชีส่วนตัว

มีคนมืออาชีพมาช่วยจัดการเรื่องยุ่งยากพวกนี้ จะได้ไม่ต้องปวดหัว

แน่นอน ต้องดูก่อนว่าอีกฝ่ายขอเงินเดือนไม่สูงเกินไป

ยังไงเสียประวัติของอีกฝ่ายก็มีคุณค่าสูงมากอยู่แล้ว...

ข้อมูลตัวที่สอง "ตำบลโทบรุค" ดูเหมือนจะเป็นแถวที่หลิวเม้งไปทำงานคครั้งก่อนนี่นา?

ธนบัตรมูลค่าเกินสองแสนหยวน ต้องไปเอามันมาก่อนเป็นอันดับแรก

คิดได้ถึงตรงนี้ ฉีหยุนก็เริ่มลงมือทันที จัดเตรียมอาหารเช้าให้เจ้าตัวเล็กอย่างว่องไว

"นวนนวน เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วหนูไปเล่นที่บ้านพี่สาวเสี่ยวชิงนะ ได้ไหม?"

นวนนวนขยิบตาโตกลมๆ พยักหน้ารัวๆ "ได้สิคะ ได้สิคะ!"

ฉีหยุนมองท่าทางน่ารักของลูกสาว อดใจไม่ไหวที่จะจูบแก้มน้อยๆ ของเธอซักที

หลังจากทานข้าวเสร็จ เขาสวมเสื้อโค้ทแล้วจูงลูกสาวไปเคาะประตูบ้านของจ้าวชิง

ไม่นาน ประตูก็เปิดออก จ้าวชิงปรากฏตัวที่หน้าประตู

วันนี้ผิวพรรณของเธอดูดีเป็นพิเศษ ผิวเปล่งประกายใส สายตาที่มองมาหาฉีหยุนแฝงไปด้วยความเขินอายเล็กน้อย ดูเหมือนยังไม่ได้ฟื้นตัวจากเรื่องเมื่อคืนอย่างสมบูรณ์

สีหน้าของฉีหยุนเรียบเฉย ยิ้มแล้วพูดว่า "เสี่ยวชิง ช่วยดูแลนวนนวนให้ผมหน่อย ผมมีธุระต้องออกไป"

จ้าวชิงพยักหน้าเบาๆ ใบหน้าเขียนแดงเล็กน้อย เสียงนุ่มนวลตอบว่า "อืม ไปทำธุระเถอะ" แล้วก็จูงนวนนวนเข้าไปในบ้าน

ฉีหยุนโบกมือให้ทั้งคู่ แล้วก็ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามุ่งหน้าไปยังตำบลโทบรุค

ตลอดทาง ลมหนาวพัดโชยในหูจนแสบหน้า แม้จะสวมถุงมือแล้ว นิ้วทั้งสิบก็ยังเหือดแข็งจนเกือบจะไม่รู้สึก

"ไม่ไหว พอเงินจากหวังเฟยโอนเข้ามาต้องซื้อรถซะแล้ว!"

เพิ่งขี่ออกไปได้สองช่วงตึก เขาก็นึกขึ้นมาได้ทันทีว่าจ้าวชิงมีรถใช่ไหม?

เลยรีบกลับหัวกลับไปทันที เตรียมจะขอยืมรถของเธอ

ยังไงก็ผ่านด่านไปแล้ว ไม่ต้องเกรงใจกันมากนัก

จ้าวชิงเปิดประตู เห็นฉีหยุนยืนอยู่หน้าประตูก็งงๆ "พี่ฉี ทำไมกลับมาอีกล่ะ?"

ฉีหยุนเอามือเหยียดออกมา "เอากุญแจรถมาให้ผมหน่อย"

"เอ๋? โอ้ เดี๏ยวนะ" จ้าวชิงพูดแล้วหันกลับเข้าไป ค้นหากระเป๋าที่แขวนอยู่บนราวเสื้อหน้าประตู

"นี่ จอดอยู่ข้างหลังตึกนะ"

ฉีหยุนพยักหน้า "ได้ ไปแล้วนะ"

"ขับช้าๆ ระวังตัวด้วย!" จ้าวชิงย้ำเตือนด้วยความห่วงใย

รถของจ้าวชิงเป็นโฟล์คสวาเก้น กอล์ฟสีขาว ตัวรถขนาดเล็กกะทัดรัด

ฉีหยุนเปิดประตูรถแล้วนั่งเข้าไป กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของจ้าวชิงยังหลงเหลืออยู่ในรถ ทำให้เขาอดนึกถึงภาพต่างๆ ในสมองไม่ได้

เขารีบเขย่าหัวทันที ไล่ภาพเหล่านั้นออกไปหมด

ขับรถสบายกว่าขี่มอเตอร์ไซค์แน่นอน เปิดลมอุ่นไปก็ไม่หนาวเลยทันที

ขับตามนำทาง ครึ่งชั่วโมงต่อมารถก็จอดอยู่ข้างนอกรั้วของโรงเรียนร้างแห่งหนึ่ง

โรงเรียนนี้อยู่ติดกับถนนสายชนบท บางครั้งก็ยังมีคนและรถผ่านไปมา

ฉีหยุนซ่อนพลั่วพับที่ซื้อครั้งก่อนไว้ใต้เสื้อโค้ท ผลักประตูรถลงมาแล้วมองไปรอบๆ เมื่อมั่นใจว่าไม่มีคนจึงค่อยๆ เดินเข้าไปในโรงเรียนอย่างลับๆ ล่อๆ

สนามกีฬาปกคลุมไปด้วยวัชพืชทึบ เห็นได้ชัดว่าที่นี่ถูกทิ้งร้างมานานแล้ว

เขาก้าวเดินไปทางด้านหลังอาคารเรียน ระหว่างทางก็มองไปรอบๆ หาตำแหน่งของต้นโพธิ์เก่าแก่ที่ระบุไว้ในข้อมูล

หลังจากผ่านไปสักพัก ในที่สุดก็พบต้นโพธิ์ใหญ่หลายต้นทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ

ฉีหยุนดีใจในใจ เร่งฝีเดินไปทางนั้น

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เขาจ้องมองบริเวณรากไม้อย่างละเอียด แต่กลับไม่พบแสงสว่างที่คุ้นเคยเลย

ในใจก็คิดว่า "อาจจะฝังลึกเกินไปหรือเปล่า?"

ฉีหยุนขมวดคิ้ว ตัดสินใจว่าต้องลงมือขุดดูก่อน

เขาหยิบพลั่วพับออกจากใต้เสื้อโค้ท หาตำแหน่งที่ดูเป็นไปได้มากที่สุด แล้วเริ่มขุดอย่างแรง

ดินแข็งและแห้งมาก ทุกครั้งที่ขุดต้องใช้แรงมาก แต่เมื่อเทียบกับสองแสนหยวนแล้ว ความลำบากเหล่านี้ก็ไม่มีอะไร

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉีหยุนหอบหายใจหนัก โยนพลั่วพับไปข้างๆ หยิบบุหรี่จากกระเป๋ามาจุดแล้วดูดสูบสองปอดใหญ่ๆ

ขุดลงไปเกือบครึ่งเมตรแล้ว อย่าว่าแต่โองน้ำ แม้แต่ก้อนหินก็ไม่เห็นเลย

"ฮื่อ~ ร่างกายนี่ใกล้พังจริงๆ เมื่อคืนแค่ผ่านด่านนิดหน่อย วันนี้ก็เหนื่อยขนาดนี้แล้ว"

เขาเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก เดินไปรอบๆ ต้นโพธิ์เก่าแก่

หลังจากเลือกตำแหน่งใหม่ได้แล้ว ก็หยิบพลั่วพับบนพื้นขึ้นมาแล้วเริ่มโบกอีกครั้ง