บทที่ 84 หาแม่ให้นวนนวนใหม่เหรอ?

ฉีหยุนจับมือกับอีกฝ่ายอย่างสุภาพแล้วต่างคนต่างนั่งลง

"คุณฉี เฟยเฟยบอกว่าคุณมีบิตคอยน์สองเหรียญอยากขาย สะดวกให้ฉันดูก่อนได้ไหมคะ" หลินเหยาปัดผมแล้วเอ่ยปากถาม ฉีหยุนพยักหน้า นำโน้ตบุ๊คที่พกติดตัวมาวางบนโต๊ะ เปิดหน้าต่างกระเป๋าเงินขึ้นมาแล้วหันหน้าจอให้อีกฝ่ายดู

หลินเหยาเอนตัวเข้ามาเล็กน้อย สายตาจับจ้องที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ดู หลังจากยืนยันแล้วว่าไม่มีปัญหา เธอจึงพูดต่อว่า "ไม่มีปัญหาค่ะ แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันต้องบอกไว้ก่อน ราคาที่ฉันเสนอจะต่ำกว่าราคาซื้อขายปกติเล็กน้อย"

"บิตคอยน์ 2.1 เหรียญของคุณฉี ฉันให้ได้ 125 หมื่นหยวน นี่ก็เป็นราคาซื้อขายนอกตลาดปกติแล้วค่ะ"

ฉีหยุนมองหวังเฟยอย่างรวดเร็ว เนื่องจากเป็นเพื่อนของเธอ คงไม่ได้มาหลอกตัวเอง

เขาจึงตอบตรง ๆ ว่า "ได้ครับ แต่จะซื้อขายกันยังไง? ตอนนี้ผมใช้บัญชีส่วนตัว เงินหนึ่งร้อยกว่าหมื่นเข้ามา บัตรของผมจะไม่ถูกอายัดใช่ไหมครับ?"

ยังไม่ทันที่หลินเหยาจะตอบ หวังเฟยข้างกายก็ยิ้มเอ่ยปากว่า "พี่ฉีไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอก ถ้าเชื่อใจฉันได้ ฉันจะหาคนช่วยจัดการให้ สามวันเงินจะเข้าบัญชี"

ฉีหยุนพยักหน้า แม้ว่าหนึ่งร้อยกว่าหมื่นหยวนไม่ใช่เงินจำนวนน้อย แต่จากการสัมผัสหลายครั้ง เขารู้สึกว่าหวังเฟยเป็นคนที่ค่อนข้างน่าเชื่อถือได้ และด้วยความที่เธอใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายขนาดนั้น คงไม่มาโกงเงินของตัวเองหรอก

ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเองยังรู้ว่าหลาวหลี่โถวอยู่ที่ไหนด้วย

เขาจึงไม่ได้กังวลมากนัก รีบยิ้มกล่าวขอบคุณทันที "ได้ครับ งั้นก็ขอรบกวนคุณแล้วนะ เสร็จเรื่องนี้ผมเลี้ยงข้าวเอง"

หวังเฟยได้ยินดังนั้น ก็ยื่นปากออกมา "คราวก่อนคุณบอกว่าจะเลี้ยงข้าวฉัน ตอนนี้ยังไม่ได้เลี้ยงเลย"

ฉีหยุนหัวเราะเฮฮา ใบหน้าแสดงความอึดอัดเล็กน้อย "รอเสร็จเรื่องนี้ ผมจะเลี้ยงคุณมื้อใหญ่เลย ที่ไหนก็ได้ตามใจคุณเลยครับ!"

หวังเฟยกลั้นหัวเราะ ดวงตาสวยงามเป็นประกายเล็กน้อย "นี่คุณพูดเองนะ ถึงเวลาห้ามกลับคำนะ"

เห็นเธอทำหน้าแบบนี้ ฉีหยุนก็รู้สึกไม่ค่อยดีในใจทันที ผู้หญิงคนนี้คงจะตั้งใจกินเงินตัวเองอีกก้อนโตแน่ ๆ

หลังจากทำธุรกรรมเสร็จแล้ว ฉีหยุนก็กล่าวลาจากไป พาลูกสาวไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ต

พอถึงตอนเย็น โต๊ะอาหารก็วางเต็มไปด้วยอาหารมื้อค่ำมากมาย นอกจากเค้กแล้ว ฉีหยุนยังเจตนาซื้อไวน์แดงมาสองขวดด้วย

เมื่อเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็มายังบ้านฝั่งตรงข้าม เคาะประตูบ้านจ้าวชิง

ไม่นานนัก ประตูค่อย ๆ เปิดออก จ้าวชิงปรากฏตัวที่หน้าประตู

วันนี้เธอใส่ชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ผมมัดสบาย ๆ ไว้ที่หลังศีรษะ ใบหน้ามีรอยยิ้มที่อ่อนโยน ทั้งคนเปล่งประกายบรรยากาศสงบนิ่งและสง่างาม

"พี่ฉีเหรอคะ?"

ฉีหยุนแอบมองเข้าไปในบ้านก่อน หลังจากยืนยันว่าไม่มีคนแล้ว จึงยิ้มพูดกับเธอว่า "ไปบ้านผมหน่อยสิ ผมทำข้าวเย็นไว้แล้ว"

จ้าวชิงคิดนิดหน่อยแล้วพยักหน้าตอบตกลง "ค่ะ"

เธอหยิบกุญแจแล้วตามฉีหยุนไปที่บ้านฝั่งตรงข้าม

พอเข้าไปในบ้าน จ้าวชิงก็สบตากับเค้กบนโต๊ะทันที

ตอนนี้นวนนวนก็กำลังถือของขวัญที่ฉีหยุนเตรียมไว้เมื่อวาน วิ่งกุ๊บกิ๊บมา เงยหน้าขึ้นพูดว่า "พี่สาวชิง สุขสันต์วันเกิดค่ะ นี่คือของขวัญวันเกิดที่พ่อให้พี่สาว!"

จ้าวชิงสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาสวยงามส่องประกายน้ำตาโดยไม่รู้ตัว

หลายปีมาแล้วที่เธออยู่คนเดียววันเกิด ไม่เคยมีใครเตรียมอะไรให้อย่างใส่ใจแบบวันนี้เลย

ความรู้สึกที่ถูกใส่ใจ ถูกเอาใจใส่แบบนี้ ทำให้ความอบอุ่นหลั่งไหลเข้ามาในหัวใจ ดวงตาของเธอแดงขึ้นโดยไม่อาจควบคุม

เธอก้มตัวลง กอดนวนนวนแน่น เสียงสั่นเครือเล็กน้อย "ขอบคุณนวนนวนนะจ๊ะ"

นวนนวนถูกกอดจนแทบหายใจไม่ออก แต่ก็ยังฉลาดพอที่จะกอดจ้าวชิงตอบ ตบหลังเธอ "พี่สาวชิงอย่าร้องไห้น่า"

จ้าวชิงโดนนวนนวนที่เหมือนคนเล็กแต่เข้าใจเรื่องแบบนี้ ก็อดหัวเราะไม่ได้แม้จะน้ำตาคลอ เธอลุกขึ้นยืน เปิดกล่องของขวัญในมือ นาฬิกาข้อมือผู้หญิงสวยงามปรากฏอยู่ตรงหน้า

วินาทีต่อมา ดวงตาชุ่มฉ่ำอีกครั้ง

เธอเงยหน้ามองฉีหยุน สายตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "พี่ฉี ขอบคุณค่ะ"

ฉีหยุนยิ้มเล็กน้อยแล้วส่ายหน้า สายตาอ่อนโยนและจริงใจ "ไม่ต้องเกรงใจอะไร คุณดูแลฉันกับนวนนวนมาตลอด เราถือว่าคุณเป็นคนในครอบครัวกันแล้ว หวังว่าคุณจะชอบนะ"

"ฉันชอบมาก"

จ้าวชิงกัดริมฝีปากเบา ๆ พยายามไม่ให้น้ำตาไหลออกมา เธอมองนาฬิกาในมืออีกครั้ง แล้วสวมใส่ที่ข้อมืออย่างระมัดระวัง

จากนั้นรวบรวมความกล้า ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว กอดฉีหยุนเบา ๆ แล้วก็รีบปล่อยทันที ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย

"พี่ฉี ขอบคุณจริง ๆ นะคะ" เสียงของเธอนุ่มนวล มีความเขินอายเล็กน้อย

ฉีหยุนตกใจนิดหน่อย ไม่คิดว่าจ้าวชิงจะทำแบบนี้ แต่ไม่นานเขาก็ฟื้นตัว ยิ้มพูดว่า "เร็วเข้า มานั่งกินข้าวกันเถอะ"

ทั้งสามคนนั่งลงที่โต๊ะอาหาร เริ่มทานมื้อเย็น บรรยากาศอบอุ่นมาก

เด็กน้อยตอนกินข้าว สายตามักจะวนเวียนอยู่บนใบหน้าจ้าวชิง ยังไม่ทานได้กี่คำก็บอกว่าอิ่มแล้ว

ฉีหยุนก็ไม่ได้สนใจอะไร ส่งตัวเล็กไปดูทีวีเอง

เหลือแค่สองคนดื่มกันต่อ

หลังจากดื่มไปหลายแก้ว ใบหน้าจ้าวชิงก็แดงระเรื่อขึ้นมา

ดูเหมือนเธอจะเริ่มคุยกันมากขึ้น เริ่มพูดคุยกับฉีหยุนเรื่องต่าง ๆ ในชีวิต

"พี่ฉี ตอนนี้คุณยังหนุ่มอยู่เลย คิดจะหาแม่ให้นวนนวนใหม่ไหมคะ?"

ฉีหยุนได้ยินคำพูดของจ้าวชิง ก็สะดุ้งเล็กน้อย หมุนแก้วไวน์ในมือ สายตาจมอยู่กับความคิดชั่วขณะ

เขาส่ายหน้าเบา ๆ ถอนหายใจ "เรื่องแบบนี้ต้องดูเวลาและจังหวะครับ คนเราชีวิตหนึ่ง จะไปเจอคนที่ใช่ได้ง่าย ๆ ที่ไหน แถมผมยังกังวลว่านวนนวนจะปรับตัวไม่ได้"

จ้าวชิงพยักหน้าเบา ๆ สายตาเผยให้เห็นความเข้าใจ "ฉันเข้าใจค่ะ แค่รู้สึกว่าพี่ฉีคนเดียวเลี้ยงนวนนวนลำบากเกินไป ถ้ามีใครช่วยแบ่งเบาภาระได้ก็คงจะดี"

"นวนนวนน่ารักและเข้าใจเรื่องขนาดนี้ เชื่อว่าเธอคงอยากมีบ้านที่สมบูรณ์ด้วยนะคะ"

ฉีหยุนมองไวน์แดงในแก้ว ไม่ได้พูดอะไรอีก

ผ่านไปนานพอสมควร เขาจึงจัดการอารมณ์ได้ เงยหน้าขึ้น ยิ้มถามว่า "แล้วเสี่ยวชิงล่ะครับ ยังไม่มีแฟนเหรอ?"

จ้าวชิงสะดุ้งเล็กน้อย เธอหมุนแก้วไวน์ในมือเบา ๆ ก้มหน้าลง พูดเบา ๆ ว่า "ฉันก็ไม่ได้คิดเรื่องนี้มากหรอกค่ะ ช่วงนี้งานก็ค่อนข้างยุ่ง แถมอยู่คนเดียวก็ชินแล้ว"

ฉีหยุนพยักหน้าเล็กน้อย "ตอนนี้ทุกคนก็ยุ่งกันทั้งนั้น เรื่องความรักก็พูดยากจริง ๆ แต่ผู้หญิงดี ๆ แบบคุณ แน่นอนว่าจะต้องเจอคนที่เหมาะสมครับ"

เวลาผ่านไปอย่างเงียบ ๆ เข็มนาฬิกาบนผนังหมุนไปถึงห้าทุ่ม

ไวน์แดงสองขวดบนโต๊ะก็หมดแล้ว

ฉีหยุนมองลูกสาวที่หลับสนิทอยู่บนโซฟา แล้วพูดกับจ้าวชิงว่า "ดึกแล้วนะ กลับไปพักผ่อนเถอะ"

จ้าวชิงพยักหน้าเบา ๆ ใบหน้ามีรอยยิ้มเล็กน้อย "ค่ะ พี่ฉี วันนี้ขอบคุณคุณกับนวนนวนนะคะ ที่ช่วยให้ฉันได้ผ่านวันเกิดที่มีความสุขมาก"

เธอลุกขึ้นยืน ก้าวเดินเซไปนิดหน่อย ฉีหยุนเห็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปประคองเธอ

จ้าวชิงดูเหมือนจะดื่มไม่ค่อยเป็นเหมือนกัน แค่ไวน์แดงไม่กี่แก้วก็มึนเมาไปแล้ว

"ระวังหน่อย!" ฉีหยุนพูดด้วยความห่วงใย "ไม่เอาผมส่งกลับให้ดีกว่า"