บทที่ 83 ได้บิตคอยน์สองเหรียญมาแล้ว

ฉีอวิ่นไม่ยอมแพ้ เดินเดาะไปรอบ ๆ ร้านอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่พบอะไรเลย

เขาขมวดคิ้ว คิดหาถ้อยคำที่เหมาะสม แล้วหันไปถามพนักงานร้าน "พี่ครับ โน้ตบุ๊กพวกนี้เก็บมานานแล้วเหรอครับ เห็นเต็มไปด้วยฝุ่นเลย"

"เวลาไม่แน่นอนครับ บางเครื่องเก็บมาหลายเดือนแล้วด้วยซ้ำ ทำไมครับ ไม่เจออะไรที่ถูกใจเหรอ"

"ครับ ยังมีเครื่องอื่นอีกไหม"

"งั้นก็ช่วยไม่ได้แล้วล่ะครับ มีแค่นี้แหละ" พนักงานร้านยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนก้มหน้าทำงานต่อ

ฉีอวิ่นงงไปหมด คิดในใจว่าไม่น่าจะใช่นะ มาผิดที่แล้วเหรอ

เขาเดินออกไปข้างนอก เงยหน้าขึ้นตรวจสอบอีกครั้ง บนป้ายร้านเขียนชัดเจนว่า "ร้านซ่อมคอมพิวเตอร์สิ่งหลง"

ระบบมันผิดพลาดเหรอ

"พี่ครับ นี่ร้านคุณมีแค่สาขาเดียวใช่ไหม"

"ใช่ครับ" พนักงานร้านพยักหน้าอย่างงงงวย ไม่ค่อยเข้าใจ

ฮึ... นี่มันเป็นยังไงกัน...

ฉีอวิ่นขมวดคิ้วแน่น ยังไม่ยอมจากไป เพราะนั่นมันเงินกว่าหนึ่งล้านหลายแสนหยวนนะ

ขณะนั้นเอง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาจากระยะไกล เขาเดินตรงเข้าไปในร้าน วางกระเป๋าเป้ลงบนเคาน์เตอร์

"เสี่ยวฮั่น โน้ตบุ๊กเครื่องนี้แบตเตอรี่มีปัญหา เมื่อคืนผมเปลี่ยนแบตเตอรี่ใหม่แล้ว นายจัดการให้เรียบร้อยอีกที"

"รับทราบครับ เจ้านาย" พนักงานร้านตอบรับเสียงหนึ่ง เปิดซิปกระเป๋าเป้ แล้วหยิบโน้ตบุ๊กสีเงินยี่ห้อเอซุสออกมา

ฉีอวิ่นจ้องมองทันที หัวใจเกือบจะกระโดดออกจากอก แสงสว่างที่คุ้นเคยนั้นก็ปรากฏขึ้นมาในที่สุด

เขาพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง กลับเข้าไปในร้านอีกครั้ง เอ่ยปากด้วยรอยยิ้ม "โน้ตบุ๊กเครื่องนี้ดูดีนะครับ"

พนักงานร้านเงยหน้าขึ้น "ครับ เครื่องนี้เพิ่งเก็บมาเมื่อวานนี้เอง ชอบเหรอครับ"

"ครับ เครื่องนี้ราคาเท่าไหร่ครับ" ฉีอวิ่นพยายามให้น้ำเสียงตัวเองฟังดูไม่ตื่นเต้นมากเกินไป

พนักงานร้านได้ยินดังนั้น หันไปตะโกนเรียกด้านใน "เจ้านาย โน้ตบุ๊กเครื่องนี้ราคาเท่าไหร่ครับ"

"สามพันหยวน"

"ได้ครับ ผมเอา ช่วยหากระเป๋าใส่ให้ผมด้วย" ฉีอวิ่นแม้แต่ต่อราคาก็ไม่ ชักโทรศัพท์ออกมาจ่ายเงินทันที

พนักงานร้านงงไปชั่วขณะ รีบขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ต้องตรวจสอบเครื่องก่อนด้วยเหรอ

แต่เขาก็ไม่ได้หาเรื่องกับตัวเอง รีบหยิบกระเป๋าใส่โน้ตบุ๊กคุณภาพต่ำออกมาจากใต้เคาน์เตอร์

"กระเป๋าโน้ตบุ๊กใบนี้ห้าสิบ รวมทั้งหมด 3,050 หยวน"

ฉีอวิ่นสแกนจ่ายเงินทันที รับกระเป๋าโน้ตบุ๊กมาสะพายแล้วเดินออกไป

เขาใจร้อนใจร้อนที่จะกลับบ้านตรวจสอบว่าข้อมูลในฮาร์ดดิสก์ยังอยู่หรือไม่

หวังว่าอีกฝ่ายจะยังไม่ทันฟอร์แมต อย่าให้เสียเงินสามพันหยวนซื้อของไร้ประโยชน์กลับไป...

กลับถึงบ้าน เปิดการ์ตูนให้ลูกสาวดูก่อน จากนั้นฉีอวิ่นก็รีบเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาตรวจสอบฮาร์ดดิสก์ทันที

"โชคดีจัง ไฟล์ยังอยู่ครบ"

ดูเหมือนเพราะเมื่อวานเจ้าของร้านเพิ่งเปลี่ยนแบตเตอรี่ให้โน้ตบุ๊กเครื่องนี้ เลยยังไม่ทันรีเซ็ต

ฉีอวิ่นเข้าไปหาความรู้เกี่ยวกับบิตคอยน์ในอินเทอร์เน็ตคร่าว ๆ ก่อน ได้ทราบว่ารหัสส่วนตัวนี้คือสตริงอักขระแบบสุ่ม โดยทั่วไปจะเก็บในรูปแบบไฟล์ข้อความ จากนั้นก็เริ่มค้นหาอย่างยาวนาน...

"คุณครูโพดะ"

"มัตสึชิมะ..."

ไอ้บ้านี่เก็บอะไรไว้ในคอมเนี่ย

หลังจากค้นหาไปเต็มสามชั่วโมง ในที่สุดเขาก็เจอสตริงที่ดูเหมือนรหัสส่วนตัวในไฟล์ txt ไฟล์หนึ่งในไดรฟ์ E

จากนั้นก็ทำตามคู่มือในเว็บ ติดตั้งซอฟต์แวร์ชื่อว่าบิทพาย แล้วใส่สตริงรหัสส่วนตัวนั้นเข้าไป

วินาทีต่อมา บนหน้าจอปรากฏตัวเลข 2.10252099 btc

ได้บิตคอยน์สองเหรียญมาแล้ว

ตามราคาบิตคอยน์ในวันนี้ มีมูลค่าเทียบเท่าเงินหยวน 1.3 ล้านหยวน

ใบหน้าของฉีอวิ่นเปี่ยมด้วยความดีใจอย่างหาที่สุดมิได้

แต่ไม่นานเขาก็สงบสติอารมณ์ลง ของได้มาแล้วจริง แต่ตัวเองดันไม่มีช่องทางขายออกไป

ถ้าขายในแพลตฟอร์มเทรดธรรมดา พอเงินเข้าบัญชีคงหนีไม่พ้นที่จะถูกจับตามอง...

ยิ่งไปกว่านั้น เดือนนี้บัญชีของเขามีธุรกรรมมากเกินไป เสี่ยงที่จะโดนคุมเข้มได้ง่าย ยังมีเรื่องการเสียภาษีอีก...

คิดไปคิดมา เขาจึงตัดสินใจถามเพื่อน ๆ รอบตัวก่อน

เผิงเกอ "บิตคอยน์เหรอ นายลงทุนอันนี้หรือไง ผมเปิดโรงงานอยู่ จะไปรู้จักคนในสายนี้ได้ยังไง"

เหลาเฟิง "ไม่รู้จัก"

เหลาอวี่ "ไม่เคยสัมผัสกับคนพวกนี้"

ซื่อเฟิง "น้องกระโดดจากวงการโบราณวัตถุไปวงการคริปโตแล้วเหรอ ผมรู้จักแต่คนในวงการโบราณวัตถุน่ะ"

ถามคนไปสิบกว่าคนติด ๆ กัน ไม่มีใครมีช่องทางเลย

จนกระทั่งหวังเฟยตอบกลับมา

"พี่ฉีมีเพื่อนทำงานด้านการเงินคนหนึ่ง เดี๋ยวฉันช่วยถามให้นะ"

ในที่สุดก็เริ่มมีเบาะแสบ้าง

ฉีอวิ่นปิดคอมพิวเตอร์ ถอนหายใจยาว ๆ

มองดูเวลา ก็ใกล้เที่ยงแล้ว เขาลุกขึ้นเดินไปที่โซฟา ลูบแก้มลูกสาว ถาม "นวลนวล เที่ยงนี้อยากกินอะไร"

เด็กหญิงตัวน้อยกระพริบตาโตสว่างวิ๊งวับ เอียงหัวคิดสักครู่ แล้วพูดเสียงใส "พ่อคะ หนูอยากกินเนื้อ แล้วก็ไข่"

ฉีอวิ่นยิ้ม จิ๊กจมูกเล็ก ๆ ของเธอ "ได้ พ่อทำให้"

เดินเข้าไปในครัว ฉีอวิ่นผูกผ้ากันเปื้อนแล้วเริ่มทำงาน ไม่นานก็ผัดเสร็จสองจานหอมฉุย

กินข้าวเสร็จ พ่อลูกก็ออกจากบ้านอีกครั้ง เตรียมไปซื้อวัตถุดิบที่ซูเปอร์มาร์เก็ต

วันนี้เป็นวันเกิดของเจ้าชิง อีกฝ่ายอยู่คนเดียว ฉีอวิ่นเลยเตรียมทำมื้อเย็นอุดมสมบูรณ์ให้

พอดีในตอนนั้นเอง หวังเฟยก็ส่งข้อความมาอีก "พี่ฉี ติดต่อคนให้แล้วนะ อีกฝ่ายต้องการเจอตัวต่อหน้าเลย ตอนนี้มีเวลาไหม"

ฉีอวิ่นคิดสักครู่ ตอบกลับไปว่า "ไม่มีปัญหา เจอกันที่ไหน"

"ที่ร้านน้ำชาครั้งก่อนเถอะ"

ฉีอวิ่นสายตาแลบวาบ ผู้หญิงคนนี้คงไม่ได้คิดจะหลอกให้เขาจ่ายค่าชาอีกนะ ครั้งก่อนน้ำชาหนึ่งกาเผาเงินเขาไปสองพันหยวน ต้องขายข้าวผัดกี่ชามกว่าจะหาเงินคืนได้

เก็บโทรศัพท์แล้ว เขาหยิบคอมพิวเตอร์ ุอกลูกสาว จากนั้นก็ออกเดินทางไปร้านน้ำชา

ห้องเดิมครั้งก่อน นอกจากหวังเฟยแล้ว ยังมีผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่สวมแว่นกรอบทองบาง ๆ มีรสนิยมโดดเด่นเป็นพิเศษ

หวังเฟยวันนี้ก็ยังคงมีรูปโฉมสวยงามเจิดจรัสเช่นเคย เห็นฉีอวิ่นเธอก็ยิ้มก่อน แล้วสายตาตกไปที่นวลนวล เต็มไปด้วยความสงสัย

"พี่ฉี นี่คือ"

ฉีอวิ่นตบหัวลูกสาวเบา ๆ ยิ้มอธิบาย "ลูกสาวผมครับ นวลนวล วันนี้ไม่มีใครช่วยดูแล เลยต้องพาตามมาด้วย"

หวังเฟยสายตาแวววาบ จากนั้นใบหน้าก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น เดินเข้ามาใกล้ ลูบแก้มเด็กน้อย "อ้าว น้องน่ารักจัง"

นวลนวลเงยหน้าขึ้น เอ่ยเสียงใส "สวัสดีค่ะคุณป้า ป้าสวยมาก"

หวังเฟยได้ยินดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะปิดปากหัวเราะ "อืม นวลนวลเก่งจัง แต่ห้ามเรียกป้านะ ต้องเรียกพี่"

เด็กหญิงตัวน้อยกระพริบตาโตกลม ๆ พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง เปลี่ยนคำเรียกทันที "พี่สวยมากค่ะ"

"กิ๊กกิ๊กกิ๊ก~" หวังเฟยหัวเราะจนโน้มตัวไปมา ไพเราะราวกับเสียงระฆัง "พี่ฉี ลูกสาวของพี่ปากหวานสุด ๆ แถมน่ารัก แม่ของเธอคงสวยมากเลยใช่ไหม"

เสียงพูดเพิ่งจะหยุด ฉีอวิ่นก็หยุดชะงักเล็กน้อย ยังไม่ทันเอ่ยปาก นวลนวลในอ้อมแขนก็ตอบไปก่อนแล้ว "พ่อกับแม่หย่ากันแล้วค่ะ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังเฟยเกือบจะแข็งทื่อทันที ในดวงตาแวววาบด้วยความรู้สึกผิด "อ้า ขอโทษนะพี่ฉี ฉันไม่รู้ว่าพวกพี่..."

ฉีอวิ่นโบกมือ สีหน้าเรียบเฉย "ไม่เป็นไรครับ เรื่องผ่านไปแล้ว คุยเรื่องจริงจังกันดีกว่า"

ตอนนั้นเอง ผู้หญิงที่นั่งเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ ก็ลุกขึ้น เธอสวมชุดสูททำงานสีครีมอ่อนอย่างประณีต การตัดเย็บแนบเนื้อเผยให้เห็นรูปร่างอันเอวบาง

เธอก้าวเดินด้วยท่าทางสง่างาม เดินเข้ามาหาฉีอวิ่น ยื่นมือขวาออกไป ยิ้มอย่างสุภาพ "คุณฉีครับ สวัสดีค่ะ ดิฉันหลินเหยา"