บทที่ 93 เป็นจิ้งจอกแก่กันทั้งนั้น เล่นอะไรกันหรอก

ชื่อฟังพอพูดถึงอิ่งเฟิงโลว ยิ้มบนใบหน้าจางลงทันที คิ้วขมวดเล็กน้อย "ทำไมถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ"

ฉีหยุนยิ้มๆ อธิบายว่า "ไม่มีอะไร แค่เห็นของชิ้นหนึ่งในร้านเขา อยากจะถามว่าคุณสนิทกับเขาไหม จะได้ช่วยออกหน้าคุยให้หน่อย"

ชื่อฟังได้ยินดังนั้น ถอนหายใจเบาๆ "พูดตรงๆ นะ ผมกับเจ้าของร้านอิ่งเฟิงโลวคนนั้นสบตากันไม่ค่อยได้เท่าไหร่"

"สมัยก่อนเพื่อแย่งของดีที่หายาก สองคนนี้ทั้งแข่งกันแบบเปิดเผยทั้งแบบลับๆ ไม่น้อยเลย ต่อมาในเรื่องธุรกิจก็มีการแข่งขันกัน ความสัมพันธ์ก็ยิ่งตึงเครียด ตอนนี้ก็แค่เจอกันพยักหน้าทักทาย ไม่ได้สนิทสนมอะไร"

ฉีหยุนฟังแล้วก็พยักหน้า เดิมทีตั้งใจจะให้ชื่อฟังออกหน้า แต่เห็นทีนี้ก็ล้มเลิกเสียดีกว่า

เขาหันมาถามว่า "คุณชื่อรู้จักจิตรกรสมัยราชวงศ์ชิงชื่อหยุนโชวผิงไหม"

ชื่อฟังขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เคยได้ยินชื่อมาบ้าง ของที่คุณจะซื้อเป็นผลงานของเขาเหรอ"

"ถูกต้อง ก็คือภาพ《นกภูเขา》ของเขานั่นแหละ คุณคิดว่าราคาเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสม"

"ภาพนกภูเขาเหรอ" ชื่อฟังเกาหัว "ผมไม่เคยได้ยินมา น่าจะไม่ค่อยมีชื่อเสียงนะ"

ฉีหยุนพยักหน้าเล็กน้อย "ก็น่าจะไม่ค่อยมีชื่อเสียงสักเท่าไหร่"

ชื่อฟังคิดอีกครู่ แล้วให้คำแนะนำว่า "แม้ว่าผมไม่ได้เห็นของจริง แต่คาดเดาว่าน่าจะเป็นผลงานที่วาดตามอารมณ์ ของแบบนี้ไม่มีค่ามากนัก"

"ประมาณสามหมื่นถึงสี่หมื่นหยวนก็พอ"

"เข้าใจแล้ว" ได้คำตอบแล้ว ฉีหยุนขอบคุณแล้ววางถ้วยชาลง บอกลา "งั้นผมไปดูเองก็แล้วกัน"

เห็นฉีหยุนลุกขึ้นจะไป ชื่อฟังเตือนอีกประโยคหนึ่ง "ไอ้หนูนั่นมันเจ้าเล่ห์มาก คุณระวังให้ดีนะ"

"ฮ่าๆ ไม่เป็นไร" ฉีหยุนตอบรับคำหนึ่ง ก้าวเดินจากไป ให้จงรุ่ยรออยู่ที่ร้านชื่อฟัง

เขาเดินข้ามถนนมายังร้านฝั่งตรงข้าม

ภายในร้านตกแต่งอย่างสง่างาม ของเก่าต่างๆ จัดวางเรียงรายอยู่บนชั้นวางอย่างเป็นระเบียบ

เจ้าของร้านเหลียวกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไถซือโบราณ ถือแว่นขยายอยู่ในมือ เพ่งมองเครื่องเคลือบขนาดเล็กอย่างละเอียด

สังเกตเห็นมีคนเข้าร้าน เขายกหน้าขึ้น สายตามองไปที่ฉีหยุน ใบหน้าเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่เป็นมืออาชีพ "คุณลูกค้า ยินดีต้อนรับครับ อยากดูอะไรครับ"

"ฮ่าๆ ผมดูไปเรื่อยก็แล้วกัน" ฉีหยุนยิ้มตอบ สายตาเหลือบไปรอบร้าน

เจ้าของร้านเหลียวก็ไม่แปลกใจอะไร ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม

ผ่านไปสักพัก ฉีหยุนดูภาพเขียนที่วางไว้ข้างนอกไปหมดแล้ว แต่ก็ไม่เจอของที่ตัวเองต้องการ

เขาจึงลองเปิดปากถามดู "คุณเจ้าของครับ ไม่ทราบว่าที่นี่มีภาพเขียนของหยุนโชวผิงไหมครับ"

เจ้าของร้านเหลียวได้ยินดังนั้น แว่นขยายในมือหยุดชะงักเล็กน้อย เงยหน้ามองฉีหยุน ในดวงตาแวววาวแสงที่ไม่ค่อยสังเกตเห็นได้

แล้วก็กลับมาทำท่าทางกระตือรือร้นเหมือนเดิม หัวเราะเบาๆ ว่า "โอ้โห คุณลูกค้ามีตาดีจริงๆ ภาพเขียนของหยุนโชวผิงหายากมาก แต่บังเอิญจริงๆ ที่นี่มีอยู่แผ่นหนึ่งพอดี รอสักครู่นะครับ"

เขาพูดพลางลุกขึ้นยืน วางเครื่องเคลือบในมือลงบนชั้นวางอย่างระมัดระวัง จากนั้นหยิบม้วนภาพออกมาจากเคาน์เตอร์ใต้ตัว

เมื่อม้วนภาพค่อยๆ กางออก ภาพทิวทัศน์แผ่นหนึ่งปรากฏอยู่ตรงหน้า ภาพเขียนนั้นมีลายเส้นละเอียด เขียนทิวทัศน์อย่างมีชีวิตชีวา ดูมีเสน่ห์พอสมควร มีลายเซ็นของหยุนโชวผิงอยู่ด้านล่าง

นี่แหละที่ฉีหยุนตามหา ภาพ《นกภูเขา》นั่นเอง

เขาเข้าไปใกล้ แกล้งทำเป็นดูอย่างละเอียดสักพัก จึงเงยหน้าขึ้นถาม "คุณเจ้าของครับ ภาพนี้ขายเท่าไหร่ครับ"

ในดวงตาเจ้าของร้านเหลียวแวววาวแสงเจ้าเล่ห์ ไอ้เบาๆ หน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "คุณลูกค้าเป็นคนมีตาดีจริงๆ ภาพ《นกภูเขา》นี้ ผมเก็บมาได้ยากมากเลยนะ

ถ้าคุณจริงใจต้องการ ผมขอเสนอราคาที่แท้จริงให้ สองแสนหยวน คุณว่าไงครับ"

เขาพูดไปด้วย มองการเปลี่ยนแปลงสีหน้าของฉีหยุนอย่างไม่เห็นเป็นเห็นแก่ไปด้วย การตั้งราคาสองแสนเป็นแค่การทดลองดูเท่านั้น

ภาพนี้เขาเพิ่งรับมาเมื่อวานนี้ รวมแล้วใช้เงินไปแค่หนึ่งหมื่นแปดพันเท่านั้น

ฉีหยุนฟังแล้วขมวดคิ้ว นี่มันคิดจะเอาตัวเองเป็นไอ้โง่ชำแหละจริงๆ

"บอกราคาจริงๆ มาเลยครับ ราคานี้คุยกันไม่ได้"

เจ้าของร้านเหลียวไอ้เบาๆ ก็ไม่ได้อึดอัดอะไร ยิ้มๆ พูดว่า "งั้นคุณลูกค้าตั้งราคาเองมาฟังหน่อยสิครับ"

ฉีหยุนคิดแล้วตอบ "เอาศูนย์สิบหลักออก สองหมื่นหยวน"

เจ้าของร้านเหลียวพอได้ยินราคาที่ฉีหยุนเสนอ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งทื่อทันที ในดวงตาแวววาวความไม่พอใจ "คุณลูกค้า คุณต่อราคาหนักเกินไปแล้วนะครับ สองหมื่นหยวน นี่มันไม่ถึงเศษเสี้ยวต้นทุนของผมเลย"

ฉีหยุนในใจหัวเราะเย็นชา ต่างก็เป็นจิ้งจอกแก่กันทั้งนั้น มาเล่นเกมอะไรกันหรอกเนี่ย

ใบหน้าเขายังคงไม่แสดงอาการ ยักไหล่พูดว่า "ภาพนี้ผมเห็นแค่ราคานี้เท่านั้น"

เจ้าของร้านเหลียวมองฉีหยุน ในใจรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย แต่เขายังอดทนอยู่ ใบหน้าบีบออกมาเป็นรอยยิ้มแข็งทื่อ "คุณลูกค้า คุณก็รู้กฎของวงการของเก่านี้ ราคาเท่าไหร่ของก็เท่านั้น

นี่ก็เป็นภาพเขียนของหยุนโชวผิง สองหมื่นหยวนต่ำเกินไปแล้ว คุณลองพิจารณาใหม่อีกทีสิครับ เพิ่มอีกนิด ให้ผมมีกินบ้างเถอะครับ"

ฉีหยุนคิดแล้ว เปิดปากอีกครั้งว่า "เอาล่ะครับ ขอเพิ่มให้อีกสี่พันหยวน สองหมื่นสี่พันหยวน"

"ภาพนี้ไม่มีคุณค่าสะสมอะไร ผมก็แค่ซื้อมาเรียนรู้ เรียนรู้ ถ้าต้นทุนสูงเกินไปก็ไม่เอาแล้วกัน"

เจ้าของร้านเหลียวพอได้ยินว่าเพิ่มแค่สี่พันหยวน รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งแข็งทื่อ ในใจด่าว่าอีกฝ่ายต่อราคาได้ทุกข์ทรมานจริงๆ

เขาส่ายหน้าเล็กน้อย ตอบว่า "เห็นได้ชัดว่าคุณลูกค้าก็เป็นผู้รู้ งั้นผมตั้งราคาครั้งสุดท้าย สามหมื่นหยวน ไม่ได้ก็เลิกกันเลย" พูดพลางค่อยๆ ม้วนภาพเก็บเข้ามา

ฉีหยุนเห็นท่าทีของเขา คาดคะเนว่าน่าจะเป็นเส้นล่างสุดแล้ว จึงไม่ได้ขัดใจอีก เปิดปากตกลง

เจ้าของร้านเหลียวเห็นเช่นนั้น ใบหน้ากลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง แม้ว่าราคานี้จะห่างจากที่คาดหวังไว้ไม่น้อย แต่โชคดีที่ราคารับมาก็ต่ำอยู่แล้ว

ไม่ว่าจะได้กำไรมากหรือน้อย อย่างน้อยก็เปิดร้านได้แล้ว

เขาจึงรับเงินแล้ว ทันทีนั้นก็ห่อภาพใหม่ ส่งให้ฉีหยุน

ฉีหยุนก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม พยักหน้าแล้วหันหลังจากไป

กลับมาที่ร้านชื่อฟังอีกครั้ง เขาวางม้วนภาพบนเคาน์เตอร์กระจกแล้วค่อยๆ กาง

ชื่อฟังรีบเข้ามาใกล้ถามว่า "เท่าไหร่"

"สามหมื่นหยวน"

ชื่อฟังพยักหน้า ราคานี้ไม่ได้แพงอะไร

เขาจ้องมองภาพอยู่สักพัก แล้วหน้าตาสงสัย "ก็ไม่มีอะไรโดดเด่นนี่ คุณซื้อมาทำไม"

ฉีหยุนไม่ได้ตอบทันที ตรวจสอบรอบๆ กระดาษภาพอย่างละเอียดไปหมด ไม่เห็นมีเงื่อนง่ามอะไร จึงหันหน้ามาถาม "คุณรู้จักช่างแกะภาพไหม"

ชื่อฟังได้ยินดังนั้น ตัวแข็งไปชั่วครู่ แล้วจ้องตาโตมาก น้ำเสียงประหลาดใจ "คุณหมายความว่า"

ฉีหยุนยิ้มๆ พยักหน้า "ถูกต้อง ก็อย่างที่คุณคิดนั่นแหละ"

ได้รับการยืนยันแล้ว ชื่อฟังทันทีขยับร่างอ้วนของตัวเอง ผลักฉีหยุนไปข้างๆ หยิบไฟฉายแสงสว่างจ้าของตัวเองออกมาเริ่มตรวจสอบอย่างละเอียด

ดูไปถึงสิบกว่านาที ผลลัพธ์ก็ยังไม่เห็นอะไรเลย

เขาดูดริมฝีปาก หันหน้ามองฉีหยุนด้วยสีหน้าคลางแคลงใจ "คุณแน่ใจหรอ"

ฉีหยุนน้ำเสียงมั่นใจ "แน่นอน"

"งั้นก็ต้องให้ท่านนั้นออกมาช่วยแล้วล่ะ" ชื่อฟังคิดแล้วพูด