บทที่ 94 เปิดภาพ

ทั้งสามคนเดินออกมาจากร้าน ฉือฟงเห็นรถบีเอ็มดับเบิลยู ซีรีส์ 5 ของฉีอวิ้น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ล้อเล่นว่า "โอ้โห ดูท่าทีเดือนนี้ทำเงินได้ไม่น้อยเลยนะ"

ฉีอวิ้นหัวเราะลั่น "ผมก็แค่เก็บของเก่าขายหาเงินเล็กน้อย จะไปเทียบกับคุณฉือที่เป็นเจ้าของธุรกิจได้ไง"

ฉือฟงเหลือบตามองเขา "ขับรถนายไปเถอะ รถฉันน้ำมันหมดแล้ว"

ฉีอวิ้นยักไหล่ตอบ "ได้เลยครับ คุณฉือเปิดปากแล้ว ผมกล้าจะไม่เชื่อฟังได้ไง"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถจอดหยุดนิ่งหน้าบ้านเล็กๆ ที่คุ้นเคย

คนที่ฉือฟงพูดถึงก็คือคุณปู่เฉิน

เขานำสองคนเดินเข้าไปในบ้านอย่างคุ้นเคย เห็นภายในบ้านมีต้นไม้ร่มรื่น บรรยากาศเงียบสงบสงัด

บนโต๊ะหินกลางลานวางชุดน้ำชาโบราณไอเทมหนึ่ง ข้างๆ บนเก้าอี้ไม้ไผ่มีชายชราคนหนึ่งกำลังหลับตาพักผ่อน ท่าทางผ่อนคลายสบายๆ

ฉือฟงเดินเข้าไปหาด้วยความเคารพ เรียกว่า "คุณปู่เฉินครับ รบกวนเวลาพักผ่อนของท่านแล้วครับ"

คุณปู่เฉินค่อยๆ ลืมตาขึ้น สายตาเลื่อนผ่านทั้งสามคน แล้วหยุดอยู่ที่ม้วนภาพในมือของฉีอวิ้น

"เอามาให้ฉันดูหน่อยสิ"

ฉีอวิ้นไม่กล้าชักช้า รีบยื่นม้วนภาพด้วยมือทั้งสองอย่างรีบร้อน

คุณปู่เฉินรับม้วนภาพไว้ ค่อยๆ กางออกด้วยท่าทางชำนาญ สายตาของท่านแค่เหลือบดูภาพไม่กี่ตา ก็รีบผ่านไป

แล้วหันมาศึกษากระดาษซวนแทน

ทั้งสามคนยืนอยู่ข้างๆ ไม่กล้าหายใจเสียงดัง กลัวจะรบกวนท่าน

ผ่านไปนานพอสมควร คุณปู่เฉินจึงม้วนภาพเก็บเรียบร้อย ลุกขึ้นยืนหันมาบอกทั้งสามคนว่า "เป็นภาพซ้อนภาพจริง พวกเธอรอที่นี่ก่อนนะ"

พูดจบท่านก็เดินเข้าไปในห้องโถงด้านตะวันออกเอง ปิดประตูห้องไว้

ฉือฟงหันมาอธิบายกับฉีอวิ้นว่า "งานฝีมือการแยกภาพซ้อนนี้เปลืองแรงกายแรงใจมาก คุณปู่เฉินต้องการสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบ"

ฉีอวิ้นพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจ

ทั้งสามคนนั่งลงข้างโต๊ะหิน ฉือฟงหยิบกาน้ำชาขึ้นมา ริมน้ำชาให้ฉีอวิ้นกับจงจุ้ยคนละแก้ว พูดเสียงเบาว่า "ดื่มน้ำก่อนนะ คาดว่าต้องรอสักพัก"

"ตอนนี้งานฝีมือการแยกภาพซ้อนหาดูได้ยากมากแล้ว ทางภาคเหนือของเรา คาดว่ามีคนที่มีฝีมือนี้เหลืออยู่แค่สองสามคนเท่านั้น"

"อืม" ฉีอวิ้นตอบรับเสียงเดียว แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่ถ้วยน้ำชาในมือ รู้สึกว่าถ้วยนี้ดูจะพิเศษไปหน่อย

เนื้อละเอียดนุ่มนวล สัมผัสแล้วให้ความรู้สึกอบอุ่นชุ่มชื้น ตัวถ้วยวาดภาพไผ่สีเทาอ่อนไม่กี่กิ่ง ดูเหมือนของจริง

ฉือฟงเห็นอาการเขา จึงยิ้มพูดว่า "ฉีน้องเห็นแล้วใช่ไหมว่าถ้วยนี้ไม่ธรรมดา นี่เป็นของล้ำค่าสมัยราชวงศ์หมิง แม้จะไม่ได้ผลิตจากเตาหลวง แต่ราคาก็แพงมาก"

"ชุดน้ำชานี้เป็นของที่ผมช่วยคุณปู่เฉินหามา ถ้วยหนึ่งใบ 80,000 หยวน"

พอพูดจบ ฉีอวิ้นยังถือสาได้ แต่จงจุ้ยที่อยู่ข้างๆ กลับรีบหดมือที่ยื่นออกไปครึ่งทางกลับมา

ถ้วยน้ำชา 80,000 หยวน เขาไม่กล้าใช้หรอก ถ้าเผลอทำแตกซะที จะเอาอะไรไปชดใช้

"แล้วกระถางที่มุมกำแพงนั่นก็เป็นของสมัยหมิงเหมือนกัน"

หลังจากฉือฟงแนะนำไปหนึ่งรอบ ฉีอวิ้นก็มีมุมมองที่ชัดเจนขึ้นเกี่ยวกับความสามารถของคุณปู่เฉิน บ้านหลังนี้เต็มไปด้วยของล้ำค่ามากมาย นับประสาอะไรกับของสะสมที่แท้จริงเล่า

ทั้งสามคนคุยกันไปเรื่อยเปื่อย หนึ่งชั่วโมงกว่าผ่านไป คุณปู่เฉินก็เปิดประตูห้องโถงเดินออกมา

เห็นใบหน้าท่านดูอ่อนล้าเล็กน้อย หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อออกละเอียด ไม่ยากที่จะจินตนาการว่างานเมื่อกี้เปลืองแรงของท่านไปมากแค่ไหน

ทั้งสามคนเห็นอย่างนั้น รีบลุกขึ้นยืน สายตาพร้อมใจกันจ้องไปที่มือของคุณปู่เฉิน ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

คุณปู่เฉินเดินเข้ามาใกล้อย่างช้าๆ ค่อยๆ วางกระดาษซวนในมือลงบนโต๊ะหิน แล้วกางออกทีละน้อย

ที่ปรากฏเข้ามาในสายตา คือผลงาน "กลอนห้าคำอักษรลายมือวิ่ง" ของจางจุ้ยตู่ ลายพู่กันแข็งแกร่งทรงพลัง ระหว่างบรรทัดไหลเวียนไปด้วยเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์

ฉีอวิ้นไม่ได้แปลกใจอะไรมากนัก ตั้งแต่แรกก็รู้อยู่แล้ว

แต่ฉือฟงกลับตกตะลึงไปทั้งหน้า ก้มตัวลงเข้าไปดูอย่างใกล้ชิด ปากพึมพำอยู่ "ไม่คิดเลยว่าจะเป็นลายมือของจางจุ้ยตู่"

เขายืดตัวขึ้น หันมามองฉีอวิ้น สายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "เฉิน นายรู้มาตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม?"

ฉีอวิ้นค่อยๆ ส่ายหน้า ยิ้มขมๆ อธิบาย "ผมจะไปรู้ได้จากไหนล่ะ ผมก็แค่ซื้อมา แล้วลูบดูกระดาษรู้สึกว่าไม่ค่อยถูก ถึงได้เกิดความสงสัย"

แต่ข้ออ้างเลวๆ นี้ชัดเจนว่าหลอกฉือฟงไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ได้ถามต่อ เพราะทุกคนก็มีความลับของตัวเองอยู่

ฉีอวิ้นหันตัวไปหาคุณปู่เฉิน ประนมมือขอบคุณอย่างนอบน้อม "ขอบพระคุณคุณปู่เฉินครับ!"

คุณปู่เฉินโบกมือเบาๆ ไม่ใส่ใจ "ฉันก็หลายปีแล้วที่ไม่ได้เห็นงานฝีมือแบบนี้ วันนี้ได้เห็นอีกครั้ง ก็นับว่าเป็นเรื่องดี"

พูดจบท่านก็ก้มหน้าลงศึกษากระดาษซวนหลายแผ่นนั้นต่อ สำหรับผลงานของจางจุ้ยตู่กลับไม่ได้ใส่ใจมากนัก

ฉีอวิ้นรีบฉวยโอกาสดึงฉือฟงไปด้านข้าง ถามเสียงเบา "คุณว่าผมควรให้เงินคุณปู่เฉินเท่าไหร่ดี?"

ฉือฟงยิ้มส่ายหน้า "ครั้งก่อนก็บอกนายไปแล้วไง คุณปู่เฉินตอนนี้โดยทั่วไปแล้วไม่ค่อยยอมออกมือง่ายๆ หรอก เว้นแต่จะเป็นของที่ทำให้ท่านสนใจ"

"ท่านยอมออกมือ แสดงว่าไม่ได้มุ่งหวังเงิน ถ้านายมีใจ ครั้งหน้าเจอใบชาดีๆ เอามาให้ท่านซักหน่อยก็แล้วกัน"

ฉีอวิ้นพยักหน้า จดจำไว้ในใจอย่างเงียบๆ

ฉือฟงเปลี่ยนเรื่องพูด ใบหน้าเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแบบพ่อค้า "ลายมือนี่ฉันสนใจนะ ขายให้ฉันสิ?"

ถ้าเป็นของอื่น ฝ่ายตรงข้ามเปิดปากแล้ว ฉีอวิ้นคงไม่ปฏิเสธแน่

แต่ลายมือของจางจุ้ยตู่นี่ ครั้งก่อนหวังเฟยขอร้องให้ช่วยมองหาให้โดยเฉพาะ ตอนนี้เจอแล้ว ถ้าขายให้คนอื่น ดูเหมือนจะพูดไม่ผ่านเลย

เขาใคร่ครวญเล็กน้อย ก็บอกความกังวลให้ฉือฟงฟัง

ฉือฟงรู้แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ถอนหายใจ "ฮ่า ดูเหมือนฉันกับของล้ำค่าชิ้นนี้ไม่มีบุญนะ"

ฉีอวิ้นตบไหล่เขา "ฮาฮา ถอนหายใจทำไมล่ะ ข้างหน้ายังมีโอกาสอีกเยอะ"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉีอวิ้นขอบคุณคุณปู่เฉินอีกครั้ง แล้วขับรถออกไป

เขาส่งฉือฟงกลับไปที่ร้านก่อน แล้วปล่อยจงจุ้ยที่จุดที่เขาหาบ้าน จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาติดต่อหวังเฟย

"ทำไมนึกจะโทรมาหาฉัน กลัวฉันเอาเงินนายหนีเหรอ?" ฝ่ายนั้นของสาย เสียงหวังเฟยฟังดูเนือยๆ

ฉีอวิ้นไม่สนใจการล้อเล่นของเธอ เข้าเรื่องเลย "คุณไม่ใช่ต้องการลายมือของจางจุ้ยตู่เหรอ หามาให้แล้ว"

หวังเฟยได้ยินอย่างนั้น เสียงกลับเปลี่ยนเป็นมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที น้ำเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย "จริงเหรอ?"

ฉีอวิ้นหัวเราะอิอิ "ว่างจนมาล้อเล่นกับคุณเหรอ"

"เอามาให้ดูเร็ว ที่เดิมนะ ศาลาน้ำชาครั้งก่อนไง!"

"ได้"

วางสายแล้ว ฉีอวิ้นสตาร์ทรถมุ่งหน้าไปที่ศาลาน้ำชา

พอจอดรถได้ดี เห็นพอดีว่าหวังเฟยกำลังลงจากรถเบนท์ลีย์คันหนึ่ง

ฝ่ายตรงข้ามก็เห็นเขาด้วยเช่นกัน ทันทีก็ถือรองเท้าส้นสูงวิ่งเล็กๆ เข้ามาหา "พี่ฉีเอ๋ย เอามาให้ดูเร็วสิ"

ฉีอวิ้นยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ ยังไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้รีบร้อนขนาดนี้มาก่อนเลย

เขายื่นกระบอกภาพในมือออกไป หวังเฟยรับไว้ มือข้างหนึ่งถือกระบอกภาพ อีกมือหนึ่งดึงแขนเขาก็เดินเร็วเข้าสู่ศาลาน้ำชา

ฉีอวิ้นปล่อยให้เธอดึง จมูกลอยมากลิ่นหอมพิเศษ

ทั้งสองมาถึงห้องส่วนตัวห้องเดิมอีกครั้ง หวังเฟยถึงยอมปล่อยมือ รีบเปิดกระบอกภาพ ค่อยๆ หยิบกระดาษซวนข้างในออกมาอย่างระมัดระวัง