บทที่ 95 จับแล้วสบายใจไหม

"นี่คือ《บทกวีห้าคำตัวอักษรแบบสมุดเดินทาง》ของจางรุ่ยตูเหรอ" สายตาของหวังเฟยตกลงที่งานประดิษฐ์ตัวอักษรบนโต๊ะ น้ำเสียงของเธอแสดงความประหลาดใจออกมาโดยไม่รู้ตัว

ฉีอวิ้นพยักหน้า มุมปากยกเล็กน้อย "เป็นไง งานชิ้นนี้เข้าตาคุณพ่อลี่เฒ่าไหม"

"นี่ไม่ใช่แค่เข้าตาหรอก พ่อฉันเห็นแล้วต้องดีใจจนหาทิศไม่เจอแน่"

หวังเฟยแค่มองไม่กี่ครั้งก็รีบเก็บใส่กระบอกอย่างรวดเร็ว ยิ้มพลางชมว่า "ช่วงนี้ฉันหางานของจางรุ่ยตูมาตลอดแต่ไม่เจอสักที ยังไงก็พี่ชี่เก่งกว่า"

ฉีอวิ้นโบกมือ "เอาน่า ผมก็แค่โชคดีเท่านั้นเอง ถ้าคุณพ่อลี่เฒ่าชอบใจ ก็ถือว่าไม่เสียเวลาคิดหามา"

หวังเฟยวางกระบอกภาพไว้ข้างหนึ่ง จากนั้นหยิบกาน้ำชาเทใส่ถ้วยให้ฉีอวิ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี "แล้วพี่ชี่จะขายงานประดิษฐ์ตัวอักษรชิ้นนี้ให้ฉันราคาเท่าไหร่"

ฉีอวิ้นหยิบถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ ไม่รีบร้อนตอบ "ดูในส่วนที่เราเป็นเพื่อนกัน ให้ผม 400,000 หยวนก็พอ"

หวังเฟยสะดุ้งเล็กน้อย แล้วคิ้วและตาผ่อนคลาย ยิ้มออกมา "400,000 หยวน พี่ชี่ไม่ขาดทุนใช่ไหม"

"แม้ฉันจะไม่เชี่ยวชาญเรื่องงานประดิษฐ์ภาพและตัวอักษร แต่ก็รู้ว่างานของจางรุ่ยตูหายากแค่ไหน ถ้างานชิ้นนี้เอาขึ้นประมูล อย่างน้อยก็ต้อง 500,000-600,000 หยวนใช่ไหม"

ฉีอวิ้นวางถ้วยชาลง สีหน้าสงบ "ถือว่าตอบแทนบุญคุณของคุณแล้วกัน"

แต่หวังเฟยได้ยินแล้วกลับงอปากเล็กน้อย แสร้งทำเป็นตำหนิ "เมื่อกี้ยังบอกว่าเป็นเพื่อนกัน พอหันหลังกลับกลายเป็นตอบแทนบุญคุณฉันซะแล้ว"

"ได้ๆๆ เป็นเพื่อนกัน ให้ 400,000 หยวนก็พอ" ฉีอวิ้นยิ้มอย่างหมดหนทาง

"งั้นก็ได้" หวังเฟยไม่ยืนกรานต่อ หัวเราะเสียดๆ หยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าออกมา รีบโอนเงิน 400,000 หยวนเข้าบัญชีของฉีอวิ้น

หลังจากเก็บโทรศัพท์แล้ว เธอใช้มือข้างหนึ่งค้ำคาง ดวงตาคู่สดใสจ้องมองตรงมา "เรียกพี่ชี่ชวนไปกินข้าวมาหลายครั้งแล้ว พี่ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวเลย วันนี้ฉันเลี้ยงพอใช่ไหม"

ฉีอวิ้นแสดงความอึดอัดเล็กน้อยบนใบหน้า ช่วงนี้เขาก็ยุ่งจริงๆ คิดไปสักครู่ นึกได้ว่าช่วงบ่ายก็ไม่มีเรื่องสำคัญอะไร

จึงพยักหน้าตอบตกลง "ได้ ไปกันเลย"

หวังเฟยเห็นเขาตอบตกลง ใบหน้าผลิบานด้วยรอยยิ้มทันที คิ้วและตาโค้งงอ

"ฉันพาพี่ไปที่ดีๆ อาหารที่นั่นต้นตำรับมาก รับรองว่ากินครั้งหนึ่งแล้วอยากกินอีก" เธอพูดไปด้วย รีบเก็บของติดตัวไปด้วย

ในเวลาเดียวกัน ฉีอวิ้นก็เรียกพนักงานเสิร์ฟมา หยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมจ่ายเงิน

2,000 หยวนก็ 2,000 หยวน เพราะเพิ่งได้เงินจากเธอมา 400,000 หยวนพอดี

ใครจะรู้ว่าเมื่อพนักงานเสิร์ฟเข้ามา กลับยิ้มอธิบายว่า "คุณหวังเป็นสมาชิกแพลตตินัมของร้านเรา คุณผู้ชายไม่ต้องจ่ายเงินเพิ่มอีกค่ะ"

ฉีอวิ้นตะลึง หันไปมองหวังเฟย ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย "แล้วทำไมคราวก่อนเธอยังบอกให้ผมจ่ายเงินล่ะ"

หวังเฟยยื่นลิ้นออกมา ใบหน้าแสดงรอยยิ้มซุกซน "โอ้ย คราวก่อนก็ลืมบอกพวกเธอไงล่ะ"

เธอกระพริบตา เดินไปหาฉีอวิ้น ดึงแขนของเขาเบาๆ น้ำเสียงมีกลิ่นอายเอาใจอยู่เล็กน้อย "ได้แล้วๆ พี่ชี่ อย่าคิดมากเลย เราไปกินข้าวกันเถอะ"

ฉีอวิ้นจ้องเธออย่างไม่พอใจ

ทั้งสองคนมาถึงลานจอดรถ หวังเฟยไม่ได้ขับรถของตัวเอง แต่เดินตรงขึ้นไปนั่งที่เบาะผู้โดยสารข้างหน้าของรถฉีอวิ้น

ฉีอวิ้นยกคิ้วเล็กน้อย "ทำไมไม่ขับรถของเธอเองล่ะ"

หวังเฟยรัดเข็มขัดนิรภัยเอง ก้มหน้ามาหาฉีอวิ้นยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตามีความเกี้ยวพาราสีอยู่ไม่น้อย "ฉันต้องบอกทางให้พี่ไงล่ะ"

ผู้หญิงคนนี้สักครู่เป็นสาวเซ็กซี่ มีกลิ่นอายสตรีแกร่งมาก สักครู่ก็น่ารักเหมือนสาวน้อย ทำให้ฉีอวิ้นเดาอารมณ์ไม่ถูกจริงๆ

เขาส่ายหน้าอย่างหมดทาง สตาร์ทรถออกเดินทาง

ตลอดทาง หวังเฟยกระตือรือร้น จ้อกแจ้กแนะนำว่าร้านอาหารเฉพาะราดนั้นอร่อยแค่ไหน จนฉีอวิ้นกลืนน้ำลายอดไม่ได้

กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา รถจอดอยู่ที่ปากตรอกเก่าแก่โบราณ ทางเดินปูด้วยหินสีเขียวคดเคี้ยวไปข้างหน้า

รอบๆ ไม่ใช่ตึกระฟ้า แต่เป็นอาคารแบบเก่ามาก มีกลิ่นอายเมืองเก่า

"ถึงแล้ว พี่ชี่ ข้างในนี่แหละคือร้านอาหารเฉพาะรายที่บอก" หวังเฟยชี้ที่ตรอกพูด

ทั้งสองคนเดินไปตามทางเดินปูหิน ไม่นานก็เห็นลานบ้านที่เต็มไปด้วยเอกลักษณ์อยู่ข้างหน้า ป้ายไม้ที่ปากทางเขียนคำว่า "เว่ยหยุ่นเกอ" สามตัวอักษรตัวเต็ม ข้างๆ ปากทางยังวางสิงโตหินสองตัวที่มีรูปทรงโบราณ

หวังเฟยเห็นได้ชัดว่าเป็นลูกค้าประจำที่นี่ พอเข้าไปในบริเวณลานก็มีคนนำพวกเขาไปที่ห้องส่วนตัว

ภายในห้องตกแต่งอย่างเรียบง่าย โต๊ะเก้าอี้ไม้มีเอกลักษณ์มาก บนผนังแขวนงานประดิษฐ์ภาพตัวอักษรสีดำสองสามชิ้น เพิ่มกลิ่นอายโบราณได้อีกไม่น้อย

ทั้งสองคนพึ่งนั่งลง พนักงานเสิร์ฟก็ยิ้มแย้มส่งเมนูมาให้

หวังเฟยผลักเมนูไปด้านหน้าฉีอวิ้น "พี่ชี่ ดูก่อนสิว่ามีอะไรอยากกิน เมนูเด็ดของที่นี่ฉันรู้จักหมด แนะนำให้ได้ด้วย"

ฉีอวิ้นโบกมือตามสบาย "ผมได้หมดครับ ไม่เลือก"

หวังเฟยยิ้มอย่างอ่อนโยน รับเมนูมา สั่งอาหารได้อย่างคล่องแคล่วสองสามอย่าง

หลังจากนั้นเธอลุกขึ้นยืน พูดเบาๆ กับฉีอวิ้นว่า "ขอโทษนะ ฉันไปห้องน้ำก่อน"

ฉีอวิ้นพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้ใส่ใจอะไร

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า จึงเพิ่งพบว่าในบัตรธนาคารเข้าเงินอีก 1,180,000 หยวน คิดว่าน่าจะเป็นเงินหลังหักภาษีจากบิตคอยน์สองเหรียญนั้น

บวกกับ 400,000 หยวนที่หวังเฟยโอนเข้ามาเมื่อกี้ ตอนนี้ในบัตรของเขามียอดเงิน 1,680,000 หยวนแล้ว

จึงรีบโอนเงินไปให้ลุงฟงอีก 500,000 หยวนทันที

หลังจากเก็บโทรศัพท์ เขาเทชาดื่มอย่างเบื่อหน่าย กำลังจะจิบสักหน่อย แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหวังเฟยดุด่าจากนอกห้อง

ฉีอวิ้นขมวดคิ้ว ไม่ทันคิดอะไรมาก รีบลุกขึ้นออกไปนอกห้อง

เห็นหวังเฟยกำลังยืนอยู่กลางทางเดิน คิ้วตั้งขึ้น จ้องมองชายในชุดสูทที่อยู่ตรงหน้าอย่างรังเกียจ

ชายคนนั้นสวมแบรนด์เนมอาร์มานีทั้งตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเอาใจ

"เธอเลิกตามฉันได้ไหม ฉันบอกแล้วว่ามีแฟนแล้ว" น้ำเสียงของหวังเฟยเย็นชา แสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

ชายคนนั้นไม่สนใจเลย ดูเหมือนไม่ได้เอาการปฏิเสธของหวังเฟยมาใส่ใจ ย่อหน้าเข้าไปอีก พูดว่า "เฟยเฟย อย่าโกหกฉันเลย ฉันสืบแล้ว เธอไม่มีแฟนเลย"

"ฉันชอบเธอจริงๆ ตราบใดที่เธอยอมอยู่กับฉัน ฉันซื้ออะไรก็ได้ที่เธออยากได้"

"ให้แกซื้อ ฉันไม่มีเงินเองเหรอ" หวังเฟยหัวเราะเย็ดเย็น เหลียวหัวไป เห็นฉีอวิ้นที่เพิ่งเดินออกมาพอดี

จึงเดินเร็วไปหาฉีอวิ้น โอบแขนของเขาไว้ ยกคางขึ้น บอกกับชายคนนั้นว่า "เห็นไหม นี่แฟนฉัน"

ฉีอวิ้นตะลึง เข้าใจเจตนาของหวังเฟยทันที ยื่นมือโอบเอวเธอให้ความร่วมมือ

ชายฝั่งตรงข้ามเห็นท่าทางสนิทสนมของทั้งสองคน สีหน้าเปลี่ยนไปมาทันที หึดเสียงหนึ่งแล้วหันหลังจากไป

หลังจากชายคนนั้นเดินไปแล้ว หวังเฟยปล่อยแขนที่โอบแขนฉีอวิ้นออก แต่พบว่ามือที่เอวเธอยังไม่เคลื่อนออกไป

จึงเงยหน้าขึ้น มองฉีอวิ้นด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ดวงตาแวววาวด้วยความล้อเล่น

น้ำเสียงนุ่มนวลถามว่า "จับแล้วสบายใจไหม"

"อะ โอ้...ขอโทษครับ" ฉีอวิ้นจึงสังเกตเห็นว่ามือของตัวเองยังโอบเธออยู่ รีบดึงกลับมา สีหน้าอึดอัดเล็กน้อย

หวังเฟยมองท่าทางเขอะขะของเขา เอามือปิดปากหัวเราะเสียงใสดังเหมือนกระดิ่ง

ร้านอาหารเฉพาะรายนี้รสชาติดีจริงๆ แต่ราคาก็แพงจริงๆ เหมือนกัน

ทั้งสองคนก็ไม่ได้สั่งอาหารกี่อย่าง แต่เวลาจ่ายเงินกลับเสียไปกว่า 6,000 หยวน

แม้ตอนนี้ในบัตรจะมียอดเงินอยู่บ้าง แต่มื้อนี้กินไปเงินมากขนาดนี้ ก็ยังทำให้เขาเจ็บใจอยู่ดี

ขึ้นรถแล้ว หวังเฟยจ้องเขา หัวเราะเสียดๆ "เป็นไง กินข้าวแค่มื้อเดียวก็เสียดายเงินแล้วเหรอ"

ฉีอวิ้นไม่สนใจเธอ สตาร์ทรถถาม "ไปไหน"

"ส่งฉันกลับไปที่บ้านพ่อ"

"รถที่จอดไว้ที่ร้านชาไม่เอาแล้วเหรอ" ฉีอวิ้นมองเธออย่างสงสัย

หวังเฟยโบกมือไม่สนใจ "ไว้ก่อนไม่เป็นไร ฉันยังมีรถคันอื่นขับ"

ฉีอวิ้นหัวเราะฮึก มีเงินก็ทำอะไรก็ได้จริงๆ

รถมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านที่ลุงลี่เฒ่าอาศัยอยู่ หวังเฟยนั่งที่เบาะผู้โดยสารข้างหน้าก็ไม่นิ่ง ดึงฉีอวิ้นคุยถามไปเรื่อย

ตอนลงรถ เธอก็ยังโน้มตัวมาที่หน้าต่างรถถาม "อ้อ ครั้งก่อนบอกพี่เรื่องงานประมูลที่ฉางอาน อีกสองสามวันจะเริ่มแล้ว พี่ไม่ไปจริงๆ เหรอ เราไปด้วยกันได้นะ"

ฉีอวิ้นส่ายหน้าให้เธอ "ตอนนี้ยังไม่แน่ใจ แต่น่าจะไม่ไปมากกว่า"

"ก็ได้ บ๊ายบาย" หวังเฟยตอบด้วยความผิดหวังเล็กน้อย หันตัวเดินขึ้นไปข้างบน

กลับถึงบ้านเมื่อฟ้ามืดแล้ว

ฉีอวิ้นที่ยุ่งมาทั้งวันง่วงงุนมา ทักทายลูกสาวกับจ้าวชิง จากนั้นก็เดินตรงไปที่ห้องนอนของจ้าวชิงตรงข้ามนอนหลับสนิท

ตื่นขึ้นอีกครั้ง เป็นเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว

【ข้อมูลวันนี้ 1 (สีแดง): ที่แผงขายของเบ็ดเตล็ดในบาซาร์เขตใหม่ มีขวดดมยานัตถุ์เคลือบเพ้นท์สีลงรักทองเหลืองสมัยสาธารณรัฐจีน (เจาจวินออกป้อม) กำลังขายอยู่ ราคาเพียงขวดเดียวเกิน 100,000 หยวน】

【ข้อมูลวันนี้ 2 (สีแดง): สามวันต่อจากนี้ในงานประมูลศิลปวัฒนธรรมที่จัดขึ้นที่ฉางอาน มีชิ้นงานประมูลหนึ่งชิ้นคือขวดดมยานัตถุ์เคลือบเพ้นท์สีลงรักทองเหลืองสมัยสาธารณรัฐจีน (เหวินจีกุ่ยฮั่น) เป็นคู่ราคาเกิน 600,000 หยวน】

"หืม ขวดดมยานัตถุ์ เป็นคู่กันด้วยเหรอ"

ฉีอวิ้นขยี้ตา มองดูอีกรอบอย่างละเอียด ยืนยันว่าไม่ได้เห็นผิดแล้ว เขาก็ลุกขึ้นทันทีเตรียมตัวไปบาซาร์

กลับถึงบ้าน จ้าวชิงกับตัวเล็กยังนอนอยู่ในห้องนอน ฉีอวิ้นล้างหน้าแปรงฟันเตรียมอาหารเช้า จึงแอบออกไปเงียบๆ

บาซาร์ตอนเช้าคึกคักมาก เขาจอดรถไว้นอกตลาด เดินสอดไปในฝูงชน

สองข้างเต็มไปด้วยแผงต่างๆ ขายทุกอย่าง เสียงคนดังโกลาหล เสียงตะโกนขายดังไม่ขาดสาย

ฉีอวิ้นเดินไปอย่างลำบากในฝูงชนที่แน่นขนัด ดวงตาทั้งสองข้างเหมือนไฟฉายสแกนไปที่แผงต่างๆ

ทันใดนั้น แผงที่เต็มไปด้วยขวดโหลด้านหน้าดึงดูดสายตาของเขา

เจ้าของแผงเป็นชายเผ่าอุยกูร์คนหนึ่ง ของที่เขาขายมีเอกลักษณ์มาก มีเครื่องเงินสีสันสดใส และเครื่องประดับถักมือต่างๆ

สายตาของฉีอวิ้นตรงไปที่ขวดดมยานัตถุ์เล็กๆ ข้างๆ เขามาที่แผงหมอบลง หยิบขวดดมยานัตถุ์นั้นขึ้นมาถือในมือ

ขวดดมยานัตถุ์นี้มีรูปร่างไข่ห่าน ขนาดพอดีกำมือหนึ่ง จับแล้วเรียบเหมือนหยก

บนตัวขวดวาดภาพเจาจวินออกป้อมพอดี เจาจวินสวมเสื้อผ้าหรูหรา คลุมผ้าคลุมยาว ปลิวไสวเล็กน้อยในลม ดวงตาของเธอมีความไม่เต็มใจเล็กน้อย ดูเหมือนกำลังหันมองถิ่นเกิด ดูมีชีวิตจริงมาก

ฉีอวิ้นเงยหน้ามองเจ้าของแผง เปิดปากถาม "อาดาซี อันนี้เท่าไหร่"

ชายเฒ่าเห็นมีคนถามราคา ทันทีก็วางขนมปังนังลงลุกขึ้นยืน พูดภาษาจีนไม่ค่อยคล่อง "ครับ ของนี้ดี เมื่อสองสามวันก่อนเพิ่งซื้อมาจา