บทที่ 96 เมนเดเลเยฟมาสั่งสินค้าอีกครั้ง

กลับมาในรถ ฉีอวิ้นมองดูเวลา เกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว

"ผู้หญิงคนนั้นน่าจะตื่นแล้วมั้ง?"

คิดถึงตรงนี้ เขาจึงโทรหาหวังเฟย

เสียงโทรศัพท์ดังดื๊ดๆ อยู่หลายครั้งจึงมีคนรับสาย

"ครั้งหน้าถ้าคุณโทรมาหาฉันเช้าแบบนี้อีก ระวังฉันไม่สุภาพกับคุณนะ!" เสียงของหวังเฟยดังมาจากปลายสาย แฝงไปด้วยความโมโหเล็กน้อย

ฉีอวิ้นอ้าปากค้างในใจ ผู้หญิงคนนี้อารมณ์ตื่นนอนไม่ดีเลยนะ

เขาแกล้งไอเบาๆ เพื่อบรรเทาความอึดอัด แล้วก็เข้าเรื่องทันที "อยากขอความช่วยเหลือหน่อย"

"ฮึ บอกมาสิ" หวังเฟยตอบด้วยน้ำเสียงหยิ่งๆ

"ในงานประมูลฉางอันมีชิ้นงานชื่อ 'ขวดดมยานสูบเคลือบลงยาตัวทองแดงสมัยสาธารณรัฐจีน' ใช่มั้ย ฉันอยากให้คุณช่วยซื้อมันมาให้ฉันหน่อย"

อีกฟากหนึ่งของโทรศัพท์ หวังเฟยลุกขึ้นนั่งบนเตียง กัดฟันแน่น แล้วส่งเสียงเย็นชาอีกครั้ง "ฮึ คุณหาคนมาช่วยเก่งจริงๆ นะ ให้คุณไปงานประมูลกับฉันก็ไม่ไป กลับยังอยากให้ฉันช่วยซื้อของกลับมาให้อีก"

"ไม่มีทาง!"

ฉีอวิ้นไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะปฏิเสธอย่างเด็ดขาดขนาดนี้ ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

หวังเฟยเห็นเขาไม่พูดอะไร ความโกรธในใจก็ลดลงไปบ้าง น้ำเสียงดีขึ้นแม้จะยังไม่ยอมผ่อนปรน

"ตอนนี้สมัครยังทันอยู่ ถ้าคุณยินดีไป ก็ส่งบัตรประชาชนมา ฉันจะช่วยจัดการเอกสารให้"

"แต่ถ้าคุณอยากให้ฉันช่วยซื้อมาให้ เป็นไปไม่ได้!"

ฉีอวิ้นจุดบุหรี่ สูบสองสามครั้ง เห็นว่าเอาชนะผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ จึงค่อยๆ พูดว่า "ก็ได้ งั้นฉันไปกับคุณแล้วกัน"

ถ้าไม่ไป ขวดดมยานสูบในกระเป๋าที่สุดก็ขายได้แค่ 100,000 หยวน แต่ถ้าได้เป็นคู่ กลับขายได้ถึง 600,000 หยวน

ใครก็ไม่ทำให้เดือดร้อน แต่ทำให้เดือดร้อนกับเงินไม่ได้ เขาจึงยอมประนีประนอม

"โอ้โฮ ฟังดูไม่เต็มใจเลยนะ? ไปกับฉันทำให้คุณเสียหน้ามากเหรอ?" หวังเฟยถากถางอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแดกดัน "ส่งบัตรประชาชนมา!" แล้วก็วางสาย

ฉีอวิ้นมองหน้าจอที่ดับไปอึ้งไปชั่วขณะ ตั้งใจแน่วแน่ว่าต่อไปนี้จะไม่มีทางโทรหาเธอตอนเช้าอีกเด็ดขาด

หลังจากสูบบุหรี่หมดแท่ง เขาสตาร์ทรถเตรียมกลับบ้าน ตอนนั้นจงรุ่ยส่งข้อความมาบอกว่าเลือกบ้านเสร็จแล้วให้เขาไปดู เขาจึงขับรถตามตำแหน่งที่อีกฝ่ายส่งมา

ไม่นานนัก ฉีอวิ้นมาถึงสถานที่ที่จงรุ่ยบอก

ที่นี่ไม่ไกลจากหวั่นเคอหัวฝู เป็นบ้านสร้างเองในตรอกซอก สองชั้น ผนังภายนอกไม่ได้ปูกระเบื้อง แต่ฉาบปูนสีขาว ดูดีทีเดียว

ต้นไม้ริมถนนใบหนาเขียวชอุ่ม หน้าประตูเป็นลานซีเมนต์เล็กๆ วางกระถางต้นไม้เขียวๆ เกลื่อนกลาด

ฉีอวิ้นเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู จงรุ่ยก็วิ่งเต้าๆ มารับ เอาใจใส่ถามด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย "หัวหน้า คุณดูว่าที่นี่เป็นไงครับ?"

นี่คือภารกิจแรกที่ฉีอวิ้นมอบหมายให้เขา เขาเกรงว่าตัวเองจะทำไม่ดี ทำให้หัวหน้าไม่พอใจ

ฉีอวิ้นมองดูรอบๆ พยักหน้าเล็กน้อย "เข้าไปดูข้างในกัน ค่าเช่าถามแล้วหรือยัง?"

"ถามแล้วครับ ถามแล้วครับ!" จงรุ่ยพยักหน้าไม่หยุด เดินตามฉีอวิ้นเข้าไปข้างใน "เจ้าของบ้านบอกว่าเดือนละ 2,500 หยวน วางเงินประกันหนึ่งเดือนจ่ายสามเดือน"

"แต่ราคานี้คุยต่อได้อีกครับ ผมดูท่าทีเจ้าของบ้าน ถ้าพวกเราจริงใจเช่า ยังลดได้อีก"

ภายในบ้านแสงสว่างก็ดีเหมือนกัน สว่างโปร่งทีเดียว พื้นปูกระเบื้อง ค่อนข้างเรียบร้อย

รวมทั้งหมดสามห้อง ประมาณเจ็ดแปดสิบตารางเมตร

ชั้นสองโครงสร้างพอๆ กัน แต่ตอนนี้กองของเก่าเยอะแยะ มีใยแมงมุมเต็มไปหมด ดูแล้วไม่ได้ใช้งานมานานแล้ว

"ที่นี่ดีนะ เอาที่นี่แล้วกัน"

เห็นหัวหน้าพอใจ จงรุ่ยก็โล่งใจ ใบหน้าเปล่งรอยยิ้ม

ฉีอวิ้นเซ็นสัญญากับเจ้าของบ้าน จ่ายค่าเช่าหนึ่งปีทันที

จากนั้นโอนเงิน 1,000 หยวนให้จงรุ่ย แล้วพูดว่า "สองสามวันนี้คุณไปดำเนินการเรื่องใบอนุญาตประกอบการก่อน ขาดเอกสารอะไรโทรหาฉัน"

"เงิน 1,000 หยวนนี้ คุณกลับไปหาคนมาทำความสะอาดบ้าน แล้วก็เลือกห้องที่คุณจะอยู่เองสักห้องหนึ่ง"

จงรุ่ยตบอกด้วยความดีใจล้นหลาม "หัวหน้าครับ คุณวางใจได้เลย ผมจัดการให้แน่นอนครับ"

ฉีอวิ้นพยักหน้า กำชับสองสามประโยคแล้วเตรียมจะหันกลับไป

กลับมาในรถ เขานึกถึงบัตรเติมน้ำมันกระเป๋าเต็มไปหมดนั่น คิดครู่หนึ่งแล้วหยิบออกมานับยี่สิบใบ มูลค่ารวม 20,000 หยวน

"จงรุ่ย มานี่หน่อย!"

จงรุ่ยได้ยินเสียงเรียก รีบวิ่งเล็กๆ มา ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสงสัย "หัวหน้าครับ มีอะไรสั่งอีกเหรอครับ?"

ฉีอวิ้นส่งบัตรเติมน้ำมันยี่สิบใบนั้นให้ แล้วพูดว่า "ฉันมีบัตรเติมน้ำมันอยู่บ้าง ช่วยเอาไปขายให้หน่อย"

จงรุ่ยงงไปชั่วขณะ รับบัตรเติมน้ำมันโดยไม่รู้ตัว พยักหน้าตอบ "ครับหัวหน้า ผมจะไปดำเนินการเดี๋ยวนี้เลยครับ"

"ได้ ฉันไปก่อนนะ มีอะไรโทรหา"

"ครับ หัวหน้าเดินทางโดยสวัสดิภาพครับ"

หลังออกจากบ้านเช่า ฉีอวิ้นขับรถตรงกลับบ้าน

ในบ้าน ทำความสะอาดเรียบร้อยไร้ฝุ่น แต่ไม่เห็นร่างเงาของเจ้าชิงกับลูกสาว

ฉีอวิ้นหยิบกุญแจที่เจ้าชิงให้ไว้ก่อนหน้านี้ เปิดประตูฝั่งตรงข้าม ก็ยังไม่มีใครอยู่บ้าน

"ออกไปเหรอ?"

เขาโทรหาเจ้าชิงด้วยความสงสัย จึงรู้ว่าใกล้จะเปิดเทอมแล้ว เจ้าชิงพาตัวเล็กไปช็อปปิ้งซื้อกระเป๋านักเรียนใหม่

"คุณอยู่ไหน? ให้ฉันไปรับมั้ย?" ฉีอวิ้นถาม

เจ้าชิงคิดดูแล้วตอบ "ดีนะ งั้นฉันส่งตำแหน่งให้คุณ"

ไม่นานนัก ตำแหน่งส่งมา ก้นของฉีอวิ้นยังไม่ทันร้อนเก้าอี้ก็ต้องออกจากบ้านอีกครั้ง

มาถึงห้างสรรพสินค้าชั้นสอง พอดีเห็นเจ้าชิงพาตัวเล็กอยู่ในร้านเสื้อผ้าผู้ชายลี่หลาง

เห็นฉีอวิ้นเดินมา เจ้าชิงรีบโบกมือ "พี่ฉี มาลองเสื้อตัวนี้เร็ว"

ฉีอวิ้นงงไปชั่วขณะ นี่กำลังเลือกเสื้อให้ตัวเองเหรอ?

"เอา ฉันรู้สึกว่าแจ็คเก็ตตัวนี้เหมาะกับคุณมาก เปลี่ยนเร็วๆ ให้ฉันดูหน่อย" เจ้าชิงมองด้วยรอยยิ้มในดวงตา ส่งแจ็คเก็ตตัวหนึ่งให้

ฉีอวิ้นมองตาที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังของเจ้าชิง รับเสื้อแล้วเดินเข้าห้องลองเสื้อ

เขาใส่แจ็คเก็ต จัดปกเสื้อเล็กน้อย แล้วเดินออกมา

เจ้าชิงตาสว่างวาว มองขึ้นมองลงฉีอวิ้น ใบหน้าเปล่งรอยยิ้มพอใจ "ว้าว พี่ฉี เสื้อตัวนี้ใส่แล้วเหมาะกับคุณมากจริงๆ ดูสดใสเต็มเปี่ยม บุคลิกดูแตกต่างไปเลย"

เด็กตัวเล็กก็ตบมือด้วยน้ำเสียงน่ารัก "พ่อหล่อ พ่อหล่อ!"

ฉีอวิ้นยิ้มอย่างไม่อายเลย นึกๆ ดูแล้วตั้งแต่หย่าแล้ว เขาไม่ได้ซื้อเสื้อผ้ามาหลายปีแล้วด้วยซ้ำ

"จริงเหรอ? ฉันรู้สึกว่าไม่ค่อยชินเลย"

เจ้าชิงเดินเข้ามาข้างหน้า ช่วยจัดเสื้อให้ "จริงสิ คุณปกติก็ไม่ใส่ใจแต่งตัว ตอนนี้ทั้งคนเปลี่ยนไปเลย"

พูดแล้ว เจ้าชิงหันหัามองพนักงานขาย "เสื้อตัวนี้เราเอาแล้ว ช่วยดูให้หน่อยมีแบบอื่นที่เหมาะกับเขาอีกมั้ย"

พนักงานขายยิ้มแย้มพยักหน้า เริ่มแนะนำอย่างกระตือรือร้น

ฉีอวิ้นเกอะกะนิดหน่อยพูดว่า "ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนี้ก็ได้นะ เสื้อผ้าฉันมีพอใส่แล้ว"

แต่เจ้าชิงไม่ยอม "ไม่ได้ คุณออกไปข้างนอกก็ต้องแต่งตัวให้เหมาะสม ซื้อหลายตัวสลับใส่"

ภายใต้การยืนยันของเจ้าชิง ฉีอวิ้นลองเสื้อหลายตัวอีก ในที่สุดเจ้าชิงก็ช่วยเขาเลือกแจ็คเก็ตสองตัวกับกางเกงหนึ่งตัว

ฉีอวิ้นมองเธอที่เอาใจใส่เลือกเสื้อผ้าให้อย่างจริงจัง ในใจคลื่นไหลของความอบอุ่น เขาไม่เคยรู้สึกถึงความรู้สึกที่มีคนห่วงใยแบบนี้มานานแล้ว

ตอนจ่ายเงิน ฉีอวิ้นจะจ่ายเอง แต่เจ้าชิงไม่ยอม ยืนกรานจะจ่ายเอง

ฉีอวิ้นยิ้มอย่างไม่มีทางเลือก ก็ไม่ยืนยันอีก

ออกจากร้าน สามคนไปกินหม้อไฟด้วยกัน คิดถึงว่าเด็กตัวเล็กกินเผ็ดไม่ได้ เจ้าชิงจึงสั่งหม้อคู่อย่างใส่ใจ

เด็กตัวเล็กกินจนปากมันเลอะไปหมด ฉีอวิ้นก็เพลิดเพลินกับบรรยากาศที่ได้อยู่กับครอบครัวแบบนี้

หลังกินข้าว สามคนมาที่ลานจอดรถ เจ้าชิงมองบีเอ็มดับเบิลยู 5 ซีรีส์ ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจ "พี่ฉี คุณซื้อรถเหรอ?"

ฉีอวิ้นยิ้มพยักหน้า อธิบายว่า "ใช่ครับ ช่วงนี้ทำธุรกิจได้เงิน พอดีเจอรถคันนี้ราคาถูกก็เลยซื้อ เป็นมือสองไม่มีค่าอะไรหรอก"

เจ้าชิงดวงตาสวยระยิบระยับ พยักหน้าอย่างสงสัยๆ ก็ไม่ถามอะไรมากกว่านั้น ลูบแก้มอุ่นๆ ของหนูน้อยหนวนหนวนแล้วถาม "หนวนหนวนจะขึ้นรถพ่อหรือขึ้นรถพี่สาวเสี่ยวชิง?"

เด็กสาวตัวเล็กไม่สนใจบีเอ็มดับเบิลยูหรืออะไรทั้งนั้นอย่างชัดเจน โอบขาของเจ้าชิง เงยหน้าพูดเสียงใสๆ "หนูจะขึ้นรถพี่สาวเสี่ยวชิง"

"งั้นเอาล่ะ ไปกัน"

ฉีอวิ้นส่ายหน้าอย่างไร้ทางเลือก เตือนประโยคหนึ่ง "ขับช้าๆ นะ"

"รู้แล้วค่ะ!" เจ้าชิงโบกมือไปทางหลัง

สามคนกลับถึงบ้านตอนข้างนอกมืดแล้ว

ฉีอวิ้นโอ๋เด็กตัวเล็กจนหลับแล้ว ก็แอบคลานเข้าไปในห้องนอนของเจ้าชิงอีกฟากหนึ่งอีกครั้ง

หลังจากเมฆฝนพัดผ่าน สองคนพิงศีรษะอยู่ที่หัวเตียง

"เสี่ยวชิง ฉันต้องไปฉางอันสักวันสองวันเพื่อจัดการธุระหน่อย" ฉีอวิ้นเล่นผมของเจ้าชิงแล้วพูด

เจ้าชิงเอียงหัวเล็กน้อย ดวงตาแวววับด้วยความอาลัย เบาๆ ถามว่า "อ๋อ? ไปนานแค่ไหน?"

"คงประมาณวันสองวัน กลับมาเร็วๆ ครับ"

"โอ้~" เจ้าชิงตอบเสียงเดียว มือหยกจึงเริ่มซุกซนอีกครั้ง

วันรุ่งขึ้น ฉีอวิ้นตื่นนอนตอนข้างหัวเตียงว่างเปล่า

ปรากฎว่าเมื่อคืนเขาทำงานเสร็จเหนื่อยเกินไป จึงหลับไปบนเตียงของเจ้าชิงเลย

เจ้าชิงเกรงว่าเด็กตัวเล็กตื่นกลางดึกแล้วหาไม่เจอ จึงวิ่งไปนอนกับเด็กตัวเล็กฝั่งตรงข้าม

"ฮ่า ดูเหมือนยังไงก็ต้องรีบหาบ้านใหญ่กว่านี้เปลี่ยน ไม่งั้นวิ่งไปวิ่งมาลำบาก"

ฉีอวิ้นถอนใจ คิดในใจครู้หนึ่ง ม่านแสงลอยขึ้นมาต่อหน้า

[ข่าวสารวันนี้ 1 (สีขาว): ในบ้านสร้างเองที่คุณเช่าเมื่อวานนี้ ชั้นสองมีของเก่ากองอยู่ มีธนบัตร 'หลังเขียวลายน้ำ' หนึ่งเหมาะสมัยชุดที่สามของสาธารณรัฐประชาชนจีนห่อด้วยหนังสือพิมพ์ เป็นของผู้เช่ารายก่อนที่ทิ้งไปเมื่อสามปีก่อน รวม 12 ใบ มูลค่ารวม 50,000 หยวน]

[ข่าวสารวันนี้ 2 (สีแดง): เมนเดเลเยฟพรมขนแกะที่ส่งกลับไปครั้งที่แล้วขายหมดแล้ว วางแผนจะมาที่เมืองนี้อีกครั้งในอีกสองวันเพื่อสั่งเนื้อผ้าอีกรอบ]

เมนเดเลเยฟ? เนื้อผ้า?

ฉีอวิ้นมองเนื้อหาข่าวสารแล้วจมลงไปในความคิด

ถ้าเป็นเนื้อผ้า โรงงานทอผ้าในเมืองนี้ก็มีไม่น้อย แรงกดดันการแข่งขันก็หนักหน่อย

แต่ครั้งที่แล้วตัวเองเคยทำธุรกิจกับเมนเดเลเยฟแล้ว ถ้าราคาไม่ต่างกันมากนัก โอกาสได้งานก็ยังมีอยู่

เพียงแต่อีกฝ่ายจะมาในอีกสองวัน ตอนนั้นตัวเองพอดีไปฉางอันพอดี

คิดไปคิดมา เขายังตัดสินใจโทรหาอีกฝ่ายก่อนเพื่อถามสถานการณ์

มองเวลาของรัสเซียตอนนี้ เป็นเวลาบ่ายแล้ว เขาจึงโทรไปยังเบอร์ต่างประเทศที่เมนเดเลเยฟให้ไว้ครั้งที่แล้ว

"ว่าไง ฉีอวิ้น นึกขึ้นมาได้ไงถึงโทรหาฉัน?" อีกฟากหนึ่งของโทรศัพท์ เสียงดังของเมนเดเลเยฟดังกังวาน

ฉีอวิ้นหัวเราะ "ก็คิดว่าจะถาม