บทที่ 97 อีกห้าหกล้านหยวน

เผิงเกอไม่มีความเห็นอะไรกับการจัดการของฉีอวิ่น รับปากอย่างสะดวกทันที โดยทั้งสองตกลงกันว่าจะไปพบกันที่โรงงานสิ่งทอ

หลังจากวางสายแล้ว ฉีอวิ่นรีบแต่งตัวกลับไปที่บ้านฝั่งตรงข้าม จ้าวชิงเตรียมอาหารเช้าเสร็จพอดี กำลังจะไปตามเขาอยู่พอดี

ฉีอวิ่นกินอาหารเช้าไปสองสามคำแล้วบอกลาจ้าวชิงกับลูกสาว จากนั้นก็รีบออกจากบ้าน

พอมาถึงโรงงานสิ่งทอ เผิงเกอรออยู่หน้าประตูอยู่แล้ว

สองคนเจอหน้ากันแล้วก็ไม่ได้พูดคุยอะไรมากมาย เดินเข้าโรงงานสิ่งทอไปด้วยกันอย่างเข้าใจกัน

แต่โชคไม่ดีที่ตอนนี้ผู้จัดการซุนกำลังประชุมอยู่ จนทั้งสองต้องหันกลับมาที่รถรออย่างอดทน

เผิงเกอนั่งในรถ สายตาเหลือบไปที่ตกแต่งภายในอันหรูหราของ BMW 5 Series ตาแวววาวด้วยความยินดี ตบไหล่ฉีอวิ่นเบาๆ "ชีวิตนายดีขึ้นแล้วนี่"

ฉีอวิ่นยิ้ม ดวงตาเผยให้เห็นความรู้สึกซาบซึ้ง "ดีกว่าก่อนหน้านี้หน่อยนะ หวังว่าพวกเราทุกคนจะดีขึ้นเรื่อยๆ"

เผิงเกอพยักหน้าเห็นด้วย หยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าจุดไฟสูบ

ฉีอวิ่นสูดบุหรี่เข้าไปลึกๆ แล้วหันไปถาม "แล้วผ้าทอนั่นราคาประมาณเท่าไหร่"

เผิงเกอเองก็เปิดโรงงานเสื้อผ้าอยู่ เรื่องราคาพวกนี้ย่อมรู้ดี

เขาพ่นควันบุหรี่ออกมา ขมวดคิ้วคิดสักครู่แล้วพูดว่า "น้อง เรื่องราคาผ้าทอนี่พูดยากจริงๆ มันขึ้นอยู่กับวัตถุดิบ อุปสงค์อุปทานในตลาดอะไรพวกนี้มากเลย

ตามที่ผมรู้มาตอนก่อนตรุษจีน ผ้าทอชั้นหนึ่ง ราคาต่อตันอยู่ระหว่าง 15,000 ถึง 20,000 หยวน

แต่นี่ก็แค่ราคาคร่าวๆ นะ ราคาจริงๆ ต้องดูว่าเราจะเจรจากับผู้จัดการซุนยังไง แถมตอนนี้ราคาตลาดก็เปลี่ยนแปลงตลอดเวลาด้วย"

ฉีอวิ่นพยักหน้า คิดคำนวณอยู่ในใจ

เมินเจียเลียฟต้องการสามร้อยตัน ถ้าคิดตามช่วงราคานี้ ราคารวมก็ไม่น้อยเลย อีกห้าหกล้านหยวนแน่ๆ

เขารู้พื้นฐานของผู้จัดการซุนดี การทำธุรกรรมใต้โต๊ะย่อมเป็นไปไม่ได้ จะต้องพยายามกดราคาลงให้ได้ตอนเจรจา

สองคนสูบบุหรี่กันต่ออีกสักพัก ตอนนี้ผู้จัดการซุนส่งข้อความมา บอกว่าประชุมเสร็จแล้ว ให้ฉีอวิ่นไปพบที่ห้องทำงานของเขา

"ไปกันเถอะ ฝั่งเขาเสร็จแล้ว" ฉีอวิ่นเรียกเผิงเกอลงจากรถ หยิบชาที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ สองคนเดินไปยังตึกสำนักงาน

ในห้องทำงาน ผู้จัดการซุนเห็นพวกเขาก็รีบลุกขึ้นต้อนรับ ใบหน้ามีรอยยิ้มกระตือรือร้น

"พี่ฉี พี่เผิง ขอโทษจริงๆ นะ ให้รอนาน เชิญนั่งเชิญนั่ง" ผู้จัดการซุนพูดพลางชี้ไปที่โซฟา

ฉีอวิ่นยิ้มวางชาไว้บนโต๊ะกาแฟข้างๆ "มาก็หยิบชามาให้ด้วย เห็นคุณชอบดื่มชานี่ ลองดูนะ"

ผู้จัดการซุนมองชาสักครู่ ยิ้มแล้วส่ายหน้า "ผมบอกแล้วไง ผมถือว่าคุณเป็นเพื่อน มาที่นี่ไม่ต้องทำแบบนั้นหรอก"

ฉีอวิ่นหัวเราะ แล้วเปลี่ยนเรื่องถาม "ไม่ได้มานานแล้ว ช่วงนี้โรงงานเป็นยังไงบ้าง"

ผู้จัดการซุนได้ยินก็ถอนหายใจเบาๆ ใบหน้าเผยความหมองหม่น "พี่ฉีครับ จะบอกตามตรงนะ ช่วงนี้โรงงานก็ลำบากเหมือนกัน ราคาวัตถุดิบขึ้นเรื่อยๆ พื้นที่กำไรถูกกดจนติดขัด

ถ้าไม่มีลูกค้าเก่าช่วยพยุง คงอยู่ไม่ไหวแล้วล่ะ"

ฉีอวิ่นพยักหน้า พูดเสริม "ใช่เลย ตอนนี้ทำธุรกิจยากทุกอย่าง

แล้วตอนนี้โรงงานมีผ้าทอสต็อกอยู่ไหม"

"หืม? นายถามเรื่องนี้ทำไม นายจะซื้อผ้าทอเหรอ" ผู้จัดการซุนงงๆ

ฉีอวิ่นยิ้ม พูดตรงๆ "มีความคิดแบบนั้น เลยมาหาคุณก่อนเพื่อสอบถามสถานการณ์"

ผู้จัดการซุนหยิบแก้วชาขึ้นจิบเบาๆ เสียงพูดราบเรียบ "ถ้านายต้องการ จัดรถมาขนได้เลย เรื่องนี้ผมจัดการให้ได้"

ในความคิดของเขา ฉีอวิ่นน่าจะมาเจรจาให้โรงงานเสื้อผ้าของเผิงเกอ แม้จะซื้อก็คงไม่เกินสิบตัน จึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก

ฉีอวิ่นเข้าใจความหมายของเขาเป็นธรรมชาติ ก็ไม่รังเกียจ หยิบบุหรี่จากกระเป๋าส่งไปให้หนึ่งมวน พูดต่อว่า "อาจจะต้องใช้จำนวนเยอะหน่อย ประมาณสามร้อยตัน สต็อกของคุณจัดออกมาได้ขนาดนี้ไหม"

"เท่าไหร่? สามร้อยตัน?" ผู้จัดการซุนถือไฟแช็กแขวนไว้กลางอากาศ จ้องมองฉีอวิ่นด้วยความประหลาดใจ

"นายไม่ได้เล่นกับผมใช่ไหม"

ฉีอวิ่นนั่งกลับไปที่โซฟา ยิ้มพยักหน้า "ไม่ได้เล่นหรอก เลยมาหาคุณถามเฉพาะเจาะจงไงล่ะ"

ผู้จัดการซุนขมวดคิ้วเล็กน้อย ค่อยๆ วางไฟแช็กในมือลง นิ่งเงียบไปชั่วครู่

สักพักต่อมา เขาเปิดปากตอบ "ถ้าสามร้อยตันน่าจะหาได้ แต่นายซื้อผ้าทอมากขนาดนี้ไปทำอะไร"

ฉีอวิ่นไม่ได้คิดจะปิดบัง พูดตามตรง "ต่อสายได้ต่างประเทศ เตรียมจะขายให้คนอื่น"

ผู้จัดการซุนพยักหน้าเล็กน้อย ใบหน้าเผยสีหน้าครุ่นคิด

ต่อช่องทางขายต่างประเทศได้นี่ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปจะทำได้ จึงเกิดความเคารพในตัวฉีอวิ่นมากขึ้น

"ไม่เห็นกันได้กี่วัน พี่ฉีธุรกิจนายโตขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ" ผู้จัดการซุนยิ้มพูด "ถ้านายต้องการแค่สิบตันก็ยังพอจัดการได้ แต่สามร้อยตันนายต้องไปคุยกับรองผู้อำนวยการหลิว เขาดูแลฝ่ายขายโดยเฉพาะ"

ฉีอวิ่นได้ยินก็ตกใจเล็กน้อย หันไปสบตากับเผิงเกอ ทั้งสองคู่ตามีรอยยิ้มซ่อนอยู่

"ครั้งก่อนผมก็บอกคุณแล้วว่า ผมกับเขาไม่ค่อยถูกกัน งี้นะ คุณลองไปคุยกับเขาก่อน ต่อไปถ้ามีปัญหาอะไร กลับมาหาผม ผมช่วยหาทางให้

แน่นอนว่าเงื่อนไขคือนายต้องไม่เกินเลย ผลประโยชน์ของโรงงานก็ต้องรับประกันด้วย" ผู้จัดการซุนจุดบุหรี่แล้วพูดอย่างจริงจัง

ฉีอวิ่นยิ้มพยักหน้า "ฮ่าๆ เรื่องนี้คุณวางใจได้ เราไม่ใช่ติดต่อกันครั้งแรกแล้ว ความเป็นคนของผมคุณก็น่าจะรู้"

"ฮ่าๆ ผมก็เชื่อใจนายอยู่แล้วธรรมดา งั้นรีบไปหาเขาเลยนะ เที่ยงเขาจะออกไปข้างนอกเหมือนกัน"

"ได้ งั้นเราไปก่อนนะ กลับมาเสร็จเรื่องแล้วไปกินข้าวกันนอก" ฉีอวิ่นพูดพลางลุกขึ้นกับเผิงเกอลาจาก

ออกจากห้องทำงานของผู้จัดการซุนแล้ว ฉีอวิ่นกับเผิงเกอทั้งคู่แทบกลั้นรอยยิ้มที่มุมปากไม่ไหว

นี่มันบังเอิญชัดๆ ต้องไปติดต่อกับรองผู้อำนวยการหลิวอีกแล้ว

"ต๊อกๆๆ"

"เข้ามา"

แม้จะมีข้อจับของอีกฝ่ายอยู่ในมือ แต่ในความเห็นของฉีอวิ่น เรื่องที่คุยกันดีๆ ได้ก็ไม่จำเป็นต้องทำหน้าบึ้งตั้งแต่แรก ทุกคนก็แค่หาเงิน

เขาจึงพยายามรักษามารยาทไว้ ยิ้มให้รองผู้อำนวยการหลิว "รองผู้อำนวยการหลิวสวัสดีครับ รบกวนนะครับ"

รองผู้อำนวยการหลิวเงยหน้าขึ้น เห็นคนเข้ามาคือฉีอวิ่นกับเผิงเกอทั้งสองคน ตกใจไปชั่วขณะ หน้าตาบูดลงทันที

"ทำไมเป็นพวกนาย มาที่นี่ทำอะไร" น้ำเสียงของเขาฟังดูเย็นชา

ฉีอวิ่นยังคงยิ้มไว้ "เอ่อ รองผู้อำนวยการหลิว เป็นอย่างนี้ครับ พวกเรามาอยากคุยธุรกิจกับโรงงาน"

"ธุรกิจอะไร" รองผู้อำนวยการหลิวขมวดคิ้วถาม

"พวกเราต้องการผ้าทอชั้นหนึ่งสามร้อยตัน ผู้จัดการซุนบอกว่าเรื่องนี้ต้องมาคุยกับคุณ"