บทที่ 98 ให้ของขวัญที่ดูเริ่ดๆ สักชิ้น

หลิวรองผู้จัดการได้ยินว่าต้องการซื้อผ้าถักสามร้อยตัน สายตาที่มองมายังสองคนก็เริ่มแปลกประหลาดขึ้น แม้จะเป็นโรงงานใหญ่อย่างพวกเขา ออเดอร์ขนาดนี้ก็ไม่ค่อยมีแล้วในยุคนี้

แต่ธุรกิจเป็นธุรกิจของโรงงาน ความเจ็บแค้นต่างหากที่เป็นเรื่องส่วนตัว ฉากที่ถูกสองคนจับจุดอ่อนไว้เมื่อครั้งก่อนนั้น เขายังจำได้แม่นจนทุกวันนี้

แต่ปัญหาก็คือ อีกฝ่ายยังคงจับจุดอ่อนของเขาไว้ เขาอยากจะระเบิดอารมณ์ แต่ก็ไม่กล้า

หลังจากสีหน้าเปลี่ยนไปมาสักพัก เขาจุดบุหรี่สักมวน แล้วค่อยๆ เอ่ยปากว่า "สามร้อยตันไม่ใช่จำนวนเล็กน้อยนะ พวกคุณแน่ใจนะว่ามีความสามารถกลืนออเดอร์นี้ได้"

"อย่าถึงเวลาแล้วเอาเงินสดออกมาไม่ได้ ถ้าเป็นแบบนั้นก็จะลำบากนะ ผมพูดไว้ก่อนเลย ถ้าพวกคุณไม่มีความสามารถนี้ ก็อย่ามาเสียเวลาของผม"

เผิงเก่อย่อมมองออกว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ ยิ้มตอบว่า "หลิวรองผู้จัดการวางใจได้เลย พวกเรามาพร้อมความจริงใจ วันนี้หลักๆ แล้วอยากรู้ว่าโรงงานมีสต็อกเพียงพอหรือไม่ และขอทำความเข้าใจเรื่องราคาก่อน"

"ถ้าเหมาะสม พวกเราก็จะรีบเซ็นสัญญากับโรงงานคุณโดยเร็วที่สุด"

หลิวรองผู้จัดการพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง สายตาเต็มไปด้วยการพิจารณา มองขึ้นมองลงตรวจตราฉีอวิ่นและเผิงเก่อที่อยู่ตรงหน้า จึงค่อยๆ พูดอย่างไม่เร่งรีบว่า "เรื่องสต็อกนั้น จะรวบรวมสามร้อยตันก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรใหญ่โต แต่เรื่องราคา..."

"สถานการณ์ตอนนี้ ราคาวัตถุดิบพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ต้นทุนแรงงานก็สูงลิ่วอยู่ ดังนั้นเรื่องราคาต้องสูงกว่าปีที่แล้วบ้างแน่นอน"

เขาหยุดชั่วครู่ แล้วสูดบุหรี่เข้าไปอีกอึก ก่อนจะพูดต่อว่า "พวกคุณมาด้วยความจริงใจ ผมก็จะไม่อ้อมค้อมกับพวกคุณ สำหรับผ้าถักชั้นหนึ่งที่พวกคุณมาสอบถาม ราคาตลาดตอนนี้อย่างต่ำต้อง 18,000 หยวนต่อตัน"

ฉีอวิ่นได้ยินแล้วก็เงียบไป เรื่องที่เขาไม่เข้าใจ เขาก็พยายามไม่แทรกปากมากนัก ปล่อยให้เผิงเก่อเป็นคนเจรจาทั้งหมด

เมื่อถึงเวลาที่ต้องการให้เขาลงบั่น เขาค่อยเข้าไปกดดันอีกฝ่ายอีกทีในเวลาที่เหมาะสม

เผิงเก่อได้ยินราคาที่อีกฝ่ายเสนอแล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจราคานี้

ใบหน้าของเขาบีบยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง "หลิวรองผู้จัดการ ราคา 18,000 หยวนมันสูงไปหน่อยไหมครับ ทั้งๆ ที่พวกเราวางแผนจะเอาสามร้อยตันเชียวนะ"

"ฮ่าๆ" หลิวรองผู้จัดการสะบัดเถ้าบุหรี่ ยิ้มแต่ตาไม่หัว "อย่าว่าแต่สามร้อยตันเลย อาทิตย์ที่แล้วเมยบางมาสั่งห้าร้อยตันก็ยังได้ราคานี้เหมือนกัน"

เผิงเก่อรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังใช้คำพูดอุดปากตัวเอง กำลังจะโต้แย้ง แต่ตอนนั้นฉีอวิ่นที่อยู่ข้างๆ กลับส่งสายตามาให้ เขาจึงไม่ได้ลงบั่นต่อ

"หลิวรองผู้จัดการ ผมว่างนี้ดีไหม เย็นนี้เราไปหาที่คุยกันอีกทีอย่างดี คุณว่าไง" ฉีอวิ่นพูดพร้อมยิ้ม

หลิวรองผู้จัดการที่เบ้ปากมาตลอดได้ยินประโยคนี้ สีหน้าก็ดีขึ้นในที่สุด เขา "อืม" เบาๆ แล้วบดดับบุหรี่ทิ้ง

"ได้ เย็นนี้พวกคุณหาที่เสร็จแล้วบอกผมนะ"

"ฮ่าๆ ได้ครับ งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ แล้วเจอกันตอนเย็น" ฉีอวิ่นยิ้มแล้วลุกขึ้นพร้อมกับเผิงเก่อออกจากออฟฟิศ

หลังจากสองคนมาถึงรถ เผิงเก่อก็จุดบุหรี่สักมวนแล้วถามว่า "นายจะจัดการยังไง คืนนี้ยังจะจัดให้ไอ้หมอนั่นอีกเหรอ"

ฉีอวิ่นหัวเราะเยาะ "นายไม่เห็นเหรอว่ามันอยากเอาคืนเรา แต่ก็ไม่กล้าทำให้เราโมโหจริงๆ"

"ช่างมันเถอะ ให้บันไดมันลงก็แล้วกัน"

เผิงเก่อพยักหน้าแสดงความเห็นด้วย ทำธุรกิจต้องเน้นความสงบเพื่อความร่ำรวย ถ้าทะเลาะกันจริงจัง คนที่เสียเวลาเสียทองก็คือตัวเองที่จะหาเงิน

"เมื่อมันอยากได้หน้า เราก็ให้หน้ามันไป นายจอดรถไว้ที่นี่แหละ พาไปที่หนึ่งให้"

พูดจบ ฉีอวิ่นก็ติดเครื่องแล้วขับรถออกจากโรงงาน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองมาถึงหน้าร้านชิวเยวี่ซวนในย่านโบราณ

เผิงเก่อเต็มไปด้วยความสงสัย "เรามาทำอะไรที่นี่"

"เดี๋ยวก็รู้" ฉีอวิ่นหัวเราะฮ่าๆ แล้วค้างคำตอบไว้

เดินเข้าไปในร้าน ฉือเฟิงเห็นฉีอวิ่นมาก็รีบเดินออกมาต้อนรับทันที "ว่าไงมีเวลามาอีกแล้ว ภาพเขียนนั่นวังน้อยซื้อไปแล้วเหรอ"

ฉีอวิ่นตบไหล่เขาปลอบใจ "อย่าไปคิดถึงแล้ว เธอเอาไปแล้ว"

"ฮ่า" ฉือเฟิงถอนหายใจ แล้วเหลียวมองเผิงเก่อที่อยู่ข้างๆ ฉีอวิ่นแล้วถาม "คนนี้คือ"

"น้องชายผม เผิงเฟย"

"คนนี้คือฉือเฟิง เจ้าของร้านฉือ" ฉีอวิ่นแนะนำสองคนให้รู้จักกัน

ฉือเฟิงยื่นมือออกมาอย่างกระตือรือร้น จับมือกับเผิงเก่อพร้อมยิ้มอย่างสดใส "เผิงเจ้านาย ยินดีที่ได้รู้จัก! พี่ฉีอวิ่นเป็นลูกค้าวีไอพีของเราที่นี่ คงจะเป็นคนมีหูมีตาเหมือนกันแน่"

เผิงเก่อตอบอย่างสุภาพ แต่ในใจยังคงนึกสงสัยถึงจุดประสงค์ที่ฉีอวิ่นพาเขามาที่นี่

ฉีอวิ่นไม่ได้ให้เขารออีก พูดตรงๆ กับฉือเฟิงว่า "เจ้าของร้านฉือ วันนี้ผมมา อยากให้คุณช่วยหาของสักชิ้นให้หน่อย"

"นั่งก่อน นั่งก่อน" ฉือเฟิงยื่นมือชวนให้ทั้งสองคนนั่ง แล้วเทชาใส่ถ้วยให้ จึงค่อยถามว่า "อยากให้ผมช่วยหาอะไร"

"ผมต้องการของที่ดูเริ่ดๆ สักชิ้น ถ้วยชาพวกนั้นก็ดี ราคาอย่าเกิน 2,000 หยวน" ฉีอวิ่นพูดพร้อมยิ้มให้เขา

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ฉือเฟิงก็เข้าใจความหมายของเขาในทันที ขยิบคิ้วขึ้นมาแล้วหัวเราะฮ่าๆ "นายจะเอาของแบบนั้นไปทำไม"

"ให้ของขวัญไงล่ะ จะทำไมอีกล่ะ"

"เข้าใจแล้ว" ฉือเฟิงพยักหน้า "แต่นายก็รู้นะว่าในร้านผมมีแต่ของแท้ทั้งนั้น ไม่มีของแบบนั้นหรอก"

ฉีอวิ่นหัวเราะ "คิดไปเองน่า ผมมาขอความช่วยเหลือไงล่ะ นายไปหาให้ผมจากที่อื่นสักชิ้น"

ฉือเฟิงได้ยินแล้วก็ลูบคางคิดสักครู่แล้วพูดว่า "ได้ พวกนายนั่งดื่มชากันก่อน ผมไปแป๊บเดียวมา"

พูดจบเสียงตกลง เขาก็สวมสายลูกปัดไม้ข้อมือแล้วเดินออกจากร้าน

หลังจากอีกฝ่ายออกไป เผิงเก่อก็วางถ้วยชาลง หัวเราะฮ่าๆ "นายจะเตรียมให้ของขวัญใหญ่เลยเหรอ ถ้าเขาเห็นออกทำไง"

"วางใจได้" ฉีอวิ่นตบแขนเขา "ฉือเฟิงต้องหาของที่เราพอใจได้แน่ คนนอกไม่ง่ายที่จะแยกได้หรอก"

ไม่นานนัก ฉือเฟิงก็หอบหายหืดกลับมา มือถือของชิ้นหนึ่งที่ห่อด้วยผ้านุ่มอย่างมิดชิด

เขาวางของลงบนโต๊ะเบาๆ พร้อมยิ้มแห่งความภาคภูมิใจปรากฏบนใบหน้า "พี่ฉีอวิ่น หาของดีๆ มาให้พวกนายได้ในที่สุด"

พูดพร้อมกับที่ฉือเฟิงค่อยๆ คลี่ผ้านุ่มออก ปรากฏถ้วยชาโบราณที่มีรูปทรงคลาสสิก

ถ้วยชาลูกนี้สีน้ำตาลอ่อนทั้งลูก ตัวถ้วยมีรูขุมขนธรรมชาติอยู่บ้าง ก้นถ้วยสลักตัวอักษร "กวน" ดูไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

"เป็นไงล่ะ ของดีจากเตาหลวงสมัยราชวงศ์หมิง! มีระดับพอไหมล่ะ"

ฉีอวิ่นโน้มตัวไปมองอย่างละเอียด ยังไงเขาก็มองไม่เห็นข้อบกพร่องใดๆ "เอามาราคาเท่าไหร่"

ฉือเฟิงสะบัดผมเส้นเล็กๆ น้อยๆ บนหัวอย่างภาคภูมิใจ "1,500 หยวน คุ้มมั้ย"

ฉีอวิ่นพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วหยิบมือถือขึ้นมาสแกนคิวอาร์โค้ดที่เคาน์เตอร์ทันที โอน 1,500 หยวนไป

เผิงเก่อมองอยู่นานแล้วก็พูดล้อเล่นว่า "ของนี่เอาไปแช่น้ำแล้วไม่ลอกสีนะ"

"ฮ่าๆๆ วางใจได้" ฉือเฟิงโบกมือ อธิบายว่า "คนทำอาชีพนี้มาหลายปีแล้ว ฝีมือเป็นที่ยอมรับมากเลย"

"โอเค ขอบคุณนะ พวกเราขอตัวก่อน" ฉีอวิ่นห่อของใหม่อีกครั้งแล้วจะลาไป

ฉือเฟิงรู้ว่าพวกเขายังมีธุระ ก็ไม่ได้ชักชวนให้อยู่ต่อ "ได้ ขับรถระวังๆ นะ มีเวลามาดื่มชาบ้าง"

ออกจากชิวเยวี่ซวนแล้ว ฉีอวิ่นมองดูเวลาเห็นว่ายังเร็ว จึงขับรถไปที่บ้านที่เพิ่งเช่าใหม่ ที่นั่นยังมีกองตั๋วเงินรออยู่ให้เขาไปเก็บ

พื้นปูนหน้าตึกสองชั้นพอดีจอดรถได้หนึ่งคัน เขาจอดรถแล้วหันไปบอกเผิงเก่อว่า "นายรอฉันแป๊บนึง ฉันขึ้นไปหาของ"

เผิงเก่อพยักหน้า หยิบบุหรี่จากกระเป๋าออกมาจุด

ฉีอวิ่นเข้าไปในบ้าน เห็นว่าจงจุ้ยไม่อยู่ คิดว่าคงไปจัดการเรื่องทะเบียนธุรกิจ เขาจึงเดินตรงไปที่ชั้นสอง

มองดูกองของเก่าจำนวนมากตรงหน้า เขาถอดเสื้อคลุมออกแล้วพับแขนเสื้อขึ้นเริ่มทำงาน

เขตซินเจียงนี่แค่ลมพายุทรายก็ใหญ่อยู่แล้ว ชั้นบนนี้ก็ไม่รู้ว่ากี่ร้อยปีไม่มีใครมาจัดการแล้ว แค่แตะนิดเดียวก็เต็มไปด้วยฝุ่นทั้งนั้น

ฉีอวิ่นค้นไปสักพักก็สำลักจนทนไม่ไหว รีบวิ่งไปยังร้านขายยาข้างๆ ซื้อหน้ากากอนามัยมาสองชิ้นสวมใส่ จึงรู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย

ค้นหาอีกพักใหญ่ๆ ในที่สุดเขาก็พบร่องรอยของม้วนหนังสือพิมพ์นั้นในกองผ้าปูที่นอนเก่าๆ

ฉีอวิ่นดีใจในใจ รีบคุกเข่าลง ค่อยๆ ดึงม้วนหนังสือพิมพ์นั้นออกมาจากผ้าปูที่นอนเก่าๆ อย่างระมัดระวัง เขาสะบัดฝุ่นออกจากหนังสือพิมพ์เบาๆ เห็นว่าหนังสือพิมพ์ห่อไว้มิดชิด คิดว่าของข้างในคงเก็บรักษาไว้ได้ดี

หลังจากเปิดหนังสือพิมพ์ทีละแผ่นออก ธนบัตร 1 เจียวสีเขียวอ่อนสดใหม่ๆ กลายเป็นภาพตรงหน้า

"ของนี่จะมีค่าถึง 50,000 หยวนเหรอ" ฉีอวิ่นพึมพำกับตัวเอง ถือในมือนับดู ไม่มากไม่น้อยพอดี 12 ใบ

เขาก็ไม่เข้าใจของพวกนี้ อยากจะศึกษา ก็เลยหยิบหนังสือพิมพ์ใหม่มาแผ่นหนึ่งห่อใหม่อีกรอบ ลงมาชั้นล่างแล้วก็โยนเข้าไปในกระโปรงท้ายรถ

กลับมาในรถ เผิงเก่อเห็นเขาเต็มไปด้วยฝุ่นก็พูดล้อว่า "นายไปขุดทองมาเหรอ ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ"

ฉีอวิ่นส่องกระจกดูตัวเอง ก็อดยิ้มขมๆ ไม่ได้ ลักษณะตัวเองตอนนี้กับคนที่เพิ่งตอกปูนเสร็จจากไซต์งานก่อสร้างไม่ต่างกันเลย

เลยรีบวิ่งไปร้านข้างๆ อีกรอบซื้อกะละมังกับผ้าเช็ดตัว กลับมาที่บ้านต่อน้ำขึ้นมาเช็ดตัวให้สะอาด คนทั้งคนถึงจะดูสะอาดขึ้นบ้าง

ขึ้นรถแล้ว ฉีอวิ่นก็จุดบุหรี่สักมวนพร้อมยิ้ม "ให้นายเดาถูกจริงๆ เลย ไปขุดทองมา"

เผิงเก่อคิดว่าเขาพูดเล่น หันไปมองตึกสองชั้น "บ้านหลังนี้ของใคร"

"ฉันเพิ่งเช่ามา วางแผนจะเปิดร้านในอีกสองสามวัน ทำธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ"

"หืม?" เผิงเก่อดูสงสัย "จะทำธุรกิจอะไร"

"ยังไม่ได้ตัดสินใจ" ฉีอวิ่นส่ายหัวเบาๆ เขาตอนนี้แค่ต้องการบัญชีมาช่วยให้เขารับเงินได้อย่างถูกกฎหมาย หยิบมือถือมาดูเวลา เห็นว่าถึงเวลากินข้าวแล้ว จึงเอ่ยถามว่า "ไปกินมื้อใหญ่ที่เดิมดีไหม"

เผิงเก่อพยักหน้า คาดเข็มขัดนิรภัย "ได้สิ ไม่ได้ไปนานแล้ว"

ที่เดิมที่พวกเขาพูดถึง จริงๆ แล้วก็คือร้านอาหารเสฉวนร้านหนึ่ง

สมัยก่อนตอนที่ธุรกิจของคนกลุ่มนี้เพิ่งเริ่มต้น ก็มักจะมานั่งพบปะกันที่นั่น

พื้นที่ในร้านไม่ใหญ่มาก มีแค่ห้องส่วนตัวสองห้อง ที่เหลือก็แค่โต๊ะเจ็ดแปดโต๊ะ

ทั้งสองคนเข้าไปในร้าน เจ้าของร้านจำทั้งสองได้ทันทีพร้อมยิ้มทักทาย "โอ้โฮ แขกคนพิเศษจริงๆ พวกคุณวันนี้นัดกันมาพร้อมๆ กันเหรอ"

ฉีอวิ่นยังคิดว่าเจ้าของร้านหมายถึงเขากับเผิงเก่อ พยักหน้ายิ้มตอบ "ใช่สิ ไม่ได้มาสักพักนะ ธุรกิจเป็นไงบ้าง"

เจ้าของร้านยิ้มแล้วเอาผ้าเช็ดโต๊ะในมือพาดไหล่ พูดว่า "ก็จะเป็นไงล่ะ ก็แบบนั้นแหละ โชคดีที่มีลูกค้าประจำอย่างพวกคุณอุดหนุน พอจะดำรง