บทที่ 99 จากนี้ไปเราก็เป็นเพื่อนกันแล้วนี่

หลังออกจากร้านอาหาร ฉีอวิ๋นกับเผิงก๋อขับรถไปที่โรงงานของเผิงก๋อนั่งคุยกันสักพัก จนกระทั่งค่ำคืนมาเยือน ทั้งสองจึงกลับมาที่ร้านอาหารเดิมอีกครั้ง

ทั้งสองรอกันอยู่ในห้องส่วนตัวไม่นาน ร่างอ้วนท้วนของหลิวรองผู้จัดการก็เปิดประตูเดินเข้ามา

ใบหน้าของเขาแสดงความไม่พอใจออกมาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยพอใใจที่ทั้งสองไม่ออกไปต้อนรับเขา

ฉีอวิ๋นแกล้งทำเป็นไม่เห็น หัวเราะดังกล่าว "หลิวรองผู้จัดการมาแล้วเหรอ เชิญนั่งครับ"

หลิวรองผู้จัดการส่งเสียงฮึดฮัด ดึงเก้าอี้มานั่งลงตุ้บ

ฉีอวิ๋นรินชาให้เขาถ้วยหนึ่ง จากนั้นก็ผลักกล่องผ้าไหมอันประณีตที่เตรียมไว้บนโต๊ะไปยังหน้าอีกฝ่าย

"เฮ้อเฮ้อ หลิวรองผู้จัดการครับ ผมได้ยินว่าท่านมีความรู้เรื่องเครื่องเคลือบดินเป็นอย่างดี นี่เป็นถ้วยชาที่ผมได้มาจากงานประมูลเมื่อไม่นานมานี้ ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมครับ"

หลิวรองผู้จัดการเหลือบมองกล่องนั้น ดวงตาแวววาวด้วยแสงที่ไม่ค่อยเห็นชัด แต่ในพริบตาเดียวก็กลับมาเป็นท่าทีหยิ่งผยองแบบเดิม

เขายื่นมือเปิดกล่องช้าๆ เมื่อถ้วยชาโบราณปรากฏอยู่ต่อหน้า สายตาของเขาถูกดึงดูดไปในทันที จนต้องยื่นมือไปรับถ้วยชามาพิจารณาอย่างละเอียด

โดยเฉพาะเมื่อเห็นคำว่า "กวน" ที่ประทับอยู่ที่ก้นถ้วย มุมตาของเขายิ่งกระตุกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

"อืม... ถ้วยชานี้รูปทรงก็แปลกดีนะ ดูเหมือนจะเป็นของเตาหลวงสมัยราชวงศ์หมิง" หลิวรองผู้จัดการลูบไล้ถ้วยชาไปมา พร้อมกับพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่น้ำเสียงของเขาไม่มีความแข็งกระด้างเหมือนตอนแรกเข้ามาแล้ว

เผิงก๋อยิ้มรับคำ "หลิวรองผู้จัดการสมกับเป็นผู้รู้จริงๆ เห็นความไม่ธรรมดาของถ้วยชานี้ได้ทันที"

ฉีอวิ๋นก็พยักหน้าตาม "ถูกแล้วครับ พวกเราเป็นพวกหยาบคาย ไม่เข้าใจเรื่องสิ่งของหรูหราพวกนี้ ผมดูแล้วอารมณ์ของหลิวรองผู้จัดการเข้ากันกับถ้วยชานี่ดีมากเลย"

หลิวรองผู้จัดการยิ้มเจื่อนๆ ที่มุมปาก แสดงรอยยิ้มพอใจออกมา แต่ไม่นานก็เก็บกลับเข้าไปอย่างจงใจ

เขาวางถ้วยชาลงเบาๆ หยิบถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย เคลียร์คอแล้วพูดว่า "พวกคุณใส่ใจจริงๆ เรื่องไม่ค่อยสบอารมณ์กันในอดีต ก็ให้ผ่านไปเถอะ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า หลิวรองผู้จัดการใจกว้างจริงๆ!" ฉีอวิ๋นประจบในเวลาที่เหมาะสม แล้วหันไปตะโกนเรียกพนักงานเสิร์ฟที่อยู่นอกประตู "เอ้ย พนักงาน เสิร์ฟอาหารได้แล้ว"

วันนี้อาหารไม่หรูหราเท่าครั้งที่แล้ว รวมโต๊ะก็แค่ไม่ถึงสองพันหยวน

แต่หลิวรองผู้จัดการได้รับของดีไปแล้ว ก็ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้มากนัก

หลังจากกินดื่มอิ่มหนำแล้ว เผิงก๋อเห็นว่าจังหวะพอดีแล้ว จึงหันกลับมาคุยเรื่องธุรกิจ "หลิวรองผู้จัดการครับ เกี่ยวกับเรื่องผ้าทอสามร้อยตันนั้น ท่านคิดว่าจะช่วยลดราคาให้พวกเราได้ไหมครับ?"

หลิวรองผู้จัดการพิงพนักเก้าอี้ สูบบุหรี่สักหน่ึง แล้วค่อยๆ พูดว่า "ดูที่พวกคุณจริงใจขนาดนี้ ฉันจะช่วยไปต่อรองให้อีกครั้ง ต่ำสุดหนึ่งหมื่นหกพันหยวนต่อตัน ราคานี้เป็นขีดสุดแล้ว ถ้าน้อยกว่านี้ฉันก็ไม่มีทางอธิบายได้"

เผิงก๋อกับฉีอวิ๋นได้ยินดังนั้น ก็สบตากัน ความดีใจวูบวาบในดวงตา

ฉีอวิ๋นรีบยิ้มพูด "หลิวรองผู้จัดการครับ ท่านช่วยเหลือเราได้มากจริงๆ! ราคาหนึ่งหมื่นหกพันนี้สมเหตุสมผลกว่าเดิมมาก ขอบคุณครับ!"

เผิงก๋อก็รีบตามด้วย "ใช่ครับ หลิวรองผู้จัดการ แค่ความจริงใจของท่านเท่านี้ ต่อไปถ้ามีอะไรที่ต้องการให้พวกเราช่วย ท่านสั่งมาได้เลยครับ"

หลิวรองผู้จัดการหัวเราะดัง "ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ต้องเกรงใจ จากนี้ไปเราก็เป็นเพื่อนกันแล้วนี่"

พูดคำสวยหรูสักสองสามคำก็ไม่เสียหาย ทั้งสองคนจึงเทคำชมออกมาเป็นกระสอบ จนหลิวรองผู้จัดการอารมณ์ดีมาก

หลังงานเลี้ยงจบลง แต่ละฝ่ายก็แยกย้ายกันไป

ฉีอวิ๋นกลับถึงบ้านก็ดึกแล้ว

สาวน้อยหลับไปนานแล้ว ส่วนเจ้าชิงนั่งเอาแน่เอานอนอยู่บนโซฟากำลังอ่านหนังสืออยู่

เมื่อเห็นฉีอวิ๋นกลับมา เธอรีบเดินเข้ามาต้อนรับ

เข้ามาใกล้แล้วได้กลิ่นเหล้าติดตัวเขา เธอจึงถามด้วยความเป็นห่วงทันที "พี่ฉีคะ พี่ดื่มเหล้ามาเหรอคะ? ไม่เป็นไรนะคะ?"

ฉีอวิ๋นถอดเสื้อนอกออก โบกมือให้เธอ "เฮ้อเฮ้อ ไม่เป็นไร ไปคุยธุรกิจกับคนอื่น ดื่มนิดหน่อย"

เจ้าชิงพยุงเขามานั่งที่โซฟา แล้วรินน้ำอุ่นมาให้ "ดื่มน้ำสักหน่อยแล้วจะได้สบายขึ้นค่ะ"

ฉีอวิ๋นเงยหน้าขึ้น สายตาตกไปที่รูปร่างสวยงามใต้ชุดนอนผ้าไหม ก็รู้สึกคิดไปคิดมาทันที

เขาวางแก้วน้ำในมือเธอลง จากนั้นก็ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด ยื่นมือจะปีนยอดเขาสูง

แต่เจ้าชิงรีบผลักมือของเขาออก ก้มหน้าพูดเสียงเบาอย่างเขินอาย "นวลนวลอยู่นะคะ ไปตรงโน้นค่ะ"

"ได้เลย!" ฉีอวิ๋นหัวเราะเฮฮา อุ้มเธอขึ้นตรงดิ่งไปยังบ้านฝั่งตรงข้าม

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉีอวิ๋นถูกเสียงโทรศัพท์ดังปลุกให้ตื่น

เขาหยิบมือถือมาดู กลับเป็นเสินหวั่นถิงโทรมา คิ้วขมวดทันที

ลังเลสักพัก เขาก็ยังรับสายนั้น

"ฮัลโหล เมื่อวานโอนกรรมสิทธิ์บ้านเสร็จแล้ว"

"อืม" ฉีอวิ๋นตอบเสียงเฉยๆ

หลังจากนั้นอีกฝั่งสายก็เงียบไป พักหนึ่ง เสินหวั่นถิงพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น "ฉีอวิ๋น ฉันเจอปัญหาแล้ว คุณช่วยได้ไหม..."

"ขอโทษนะครับ ผมช่วยคุณไม่ได้" ฉีอวิ๋นไม่รอให้เธอพูดจบ ก็ปฏิเสธอย่างไม่ลังเล "ต่อไปนอกจากทุกเดือนคุณมีสิทธิ์มาเยี่ยมนวลนวลได้เดือนละครั้ง เรื่องอื่นๆ อย่าโทรมาหาผมเลย"

"อ้อ ขอบอกให้รู้ด้วยว่า ผมหาแม่ใหม่ให้เธอแล้ว นวลนวลก็ชอบเธอมาก ดังนั้นคุณอย่ามารบกวนพวกเราดีกว่า"

พูดจบ ฉีอวิ๋นก็วางสายทันที

แต่วินาทีถัดมา โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกทันที เขาคิดว่ายังเป็นเสินหวั่นถิง รับสายแล้วก็พูดตรงๆ "บอกแล้วว่าผมช่วยคุณไม่ได้ ถ้ารบกวนอีกจะบล็อกนะ"

อีกฝั่งสายตกใจเล็กน้อย แล้วตอบว่า "สวัสดีครับคุณฉีคะ ผมโทรมาเพราะอยากช่วยเหลือคุณครับ"

หืม? ฉีอวิ๋นดูหน้าจอมือถือ ข้างบนแสดงว่าเป็นศูนย์บัตรเครดิตของธนาคาร ถึงได้รู้ว่าตัวเองเข้าใจผิด

"เฮ้อเฮ้อ ขอโทษนะครับ ผมคิดว่าเป็นโทรศัพท์รบกวน"

พนักงานก็ไม่ได้สนใจ พูดถึงเรื่องที่โทรมาเลย "เป็นอย่างนี้ครับคุณฉี แผนการลดค่าปรับและดอกเบี้ยที่ขอให้ก่อนตรุษจีนได้รับอนุมัติแล้ว... ตอนนี้คุณแค่ชำระเงินต้น 150,000 หยวนครั้งเดียว ก็สามารถปิดหนี้ได้แล้วครับ"

"ได้ครับ ขอบคุณครับ"

วางสายแล้ว ฉีอวิ๋นเปิดแอปธนาคารบนมือถือ โอนเงิน 150,000 หยวนเข้าไปในบัตรเครดิตที่เป็นหนี้อยู่

ถึงตอนนี้หนี้สินทั้งหมดก็ปิดหมดแล้วในที่สุด

เขาเปิดดูข้อความที่ยังไม่ได้อ่านอีกสองสามข้อ ข้อความหนึ่งกลับเป็นข้อมูลการจองตั๋วเครื่องบิน

เที่ยงวันนี้หกโมงเย็น บินตรงไปฉางอาน ยังเป็นชั้นหนึ่งด้วย

เขาหัวเราะอย่างทำอะไรไม่ถูก ตอนแรกยังตั้งใจจะถามหวังเฟยว่าจะออกเดินทางเมื่อไหร่ คนอื่นซื้อตั๋วเครื่องบินมาให้เรียบร้อยแล้ว

วางมือถือลง เขาจึงเริ่มดูข้อมูลวันนี้

【ข้อมูลวันนี้ 1 (สีแดง): เหลาซวี่อาทิตย์ที่แล้วไปฟอกเงินที่มาเก๊า ตอนนี้กำลังหาผู้ซื้ออยู่ทั่ว เตรียมโอนสิทธิ์ในการขุดเหมืองแร่เหล็ก】

【ข้อมูลวันนี้ 2 (สีแดง): เรื่องที่โค้ชฟิตเนสจางเลี่ยงมีชู้กับสาวรวยน้อยซวีเฉียนนั้น เจ้าพ่อรู้แล้ว】

"อ๊ะ วันนี้สองข้อมูลนี้ไม่ค่อยมีประโยชน์เลยนะ"

เหมืองแร่เหล็กของเหลาซวี่แม้จะเป็นไก่ที่วางไข่ทอง หาเงินสบายๆ เดือนละหนึ่งสองแสนหยวน แต่ถ้าจะซื้อมาต้องใช้เงินอย่างน้อยสี่ห้าล้านหยวน ฉีอวิ๋นตอนนี้ไม่มีเงินมากขนาดนั้น

ส่วนข้อมูลเกี่ยวกับจางเลี่ยงนั้น ฉีอวิ๋นหัวเราะเฮฮา กล้าแตะผู้หญิงของเจ้าพ่อด้วย ตาดีจริงๆ!

ดูเหมือนเขาเคยช่วยตัวเองหาเงินมา สามารถหาโทรศัพท์สาธารณะโทรเตือนเขาสักหน่อย ให้รีบหนีไปเลย

พอดีว่างๆ อยู่แล้ววันนี้ไม่มีอะไรเร่งด่วน พอดีมีเรื่องเบ็ดเตล็ดที่จะไปจัดการให้เสร็จได้

ฉีอวิ๋นแต่งตัวเสร็จก็มาที่บ้านฝั่งตรงข้าม

อาจเพราะเมื่อคืนดื่มเหล้า ทำงานนานเกินไป เจ้าชิงตอนนี้ยังไม่ตื่นเลย

ฉีอวิ๋นเตรียมอาหารเช้าให้เธอกับลูกสาวเรียบร้อย ก็แอบปิดประตูออกไป

ออกจากบ้าน เขาแวะซื้อผลไม้ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตหน้าหมู่บ้านสักหน่อย แล้วขับรถตรงไปโรงพยาบาล

ในห้องผู้ป่วย ไม่เจอกันสองวัน เหลาหวังหน้าตาดีขึ้นมาก กำลังกอดพี่เสี่ยวอยู่ที่หน้าต่างโปร่งอากาศ

เห็นฉีอวิ๋นเข้ามา ทั้งสองรีบแยกออก ใบหน้าเหลาหวังมีรอยยิ้มที่บอกไม่ถูกแล้วหายไปบ้าง จ้องมองเขาอย่างแปลกๆ

ส่วนพี่เสี่ยวหน้าตาปกติดี ยิ้มทักทายฉีอวิ๋น "ฉีอวิ๋นมาแล้วเหรอ มานั่งเร็ว"

ฉีอวิ๋นพยักหน้าให้เธอ วางของที่ถือมาลง มองเหลาหวังขึ้นลงสักพัก พูดล้อ "โอ้โฮ ดูท่าทางฟื้นตัวดีมากนะ"

เหลาหวังไอเบาๆ หันไปพูดกับพี่เสี่ยว "เสี่ยวเสี่ยว ไปช่วยตักน้ำร้อนให้ฉันหน่อย ฉันจะคุยกับฉีอวิ๋นสักหน่อย"

คำว่า 'เสี่ยวเสี่ยว' คำนี้ทำให้ฉีอวิ๋นตัวสั่น ดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งสองก้าวหน้าไปแล้ว

พี่เสี่ยวเข้าใจทันที ยิ้มตอบรับ หยิบกระติกน้ำร้อนเดินออกจากห้องผู้ป่วย พลางปิดประตูด้วย

เหลาหวังพิงหัวเตียง สีหน้าจริงจังขึ้น "ได้ยินหมอบอกว่าเจ้าหนูช่วยชีวิตกระดูกแก่ๆ คนนี้ ใช้ยาดีๆ ไป"

"ทำไงล่ะ? จะตอบแทนเหรอ?" ฉีอวิ๋นนั่งลงบนเก้าอี้ หัวเราะเฮฮา

เหลาหวังพยักหน้า "ฉันก็ไม่รู้ว่ายาของนายมีค่าเท่าไหร่ ฉันคนนี้ไม่ชอบเป็นหนี้บุญคุณคนอื่นมากที่สุด ไม่เอายาของนายฟรีๆ หรอก นายบอกตัวเลขมา ฉันโอนให้"

ฉีอวิ๋นดูท่าทางยิ้มๆ "เรานี่ต้องแยกกันชัดขนาดนี้เลยเหรอ?"

"มิตรภาพก็มิตรภาพ" เหลาหวังส่ายหน้าเบาๆ

"ก็ได้" ฉีอวิ๋นรู้อุปนิสัยของเขา จึงไม่พูดอะไรอีก "ผมซื้อมาสองพันหยวน คุณก็เอาสองพันหยวนมาให้ผมนะครับ"

เหลาหวังแปลกใจเล็กน้อย สีหน้าเห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยเชื่อ "แค่สองพันหยวนเหรอ? นายหลอกฉันใช่ไหม?"

ฉีอวิ๋นยิ้ม "คุณลุงแก่ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ผมบอกว่าไม่เอาก็ไม่ยอม ผมบอกราคาก็ไม่เชื่อ"

"ถ้าของมันมีค่าจริงๆ ผมขายไปนานแล้ว จะเหลือให้คุณมาใช้ได้ไงล่ะ?"

เหลาหวังยืนยันอีกครั้ง "จริงเหรอ?"

"จริงสิ"

ได้คำตอบแล้ว เหลาหวังก็ไม่พูดอะไรอีก หยิบมือถือบนโต๊ะมาโอนเงินสองพันหยวนให้ฉีอวิ๋น

ทั้งสองคุยกันสักพัก ฉีอวิ๋นก็ลุกขึ้นลาไป

"เอาล่ะ เห็นคุณไม่เป็นไรแล้วผมก็วางใจได้ ยังมีธุระต้องไปก่อน รอคุณออกจากโรงพยาบาลแล้วค่อยมาเยี่ยมอีกนะครับ"

ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ฉีอวิ๋นได้รับข้อความจากจงรุ่ย เป็นการโอนเงินหนึ่งหมื่นเก้าพันหยวน พร้อมภาพหน้าจอการรับเงิน

"เจ้านายครับ บัตรเติมน้ำมันที่คุณให้ผมเมื่อวานขายไปแล้วครับ"

เหตุผลที่ให้เขาไปจัดการ จริงๆ แล้วเป็นความคิดชั่วคราว ถือเป็นการทดสอบเล็กน้อย เพราะต่อไปไม่มีทางทำทุกอย่างด้วยตัวเองได้

เห็นว่าอีกฝ่ายยังไว้ใจได้ ฉีอวิ๋นจึงตัดสินใจมอบบัตรเติมน้ำมัน