บทที่ 105 เสือติดปีก

ประธานกัวเอ่ยปากขึ้น หลิวหยาง ที่คุณบอกว่าเรื่องเงินมัดจำการประมูลที่ดินเป็นปัญหา มันก็จริงอยู่ แต่เครือบริษัทก็สามารถให้บริษัทสาขาภูมิภาคกู้ยืม หรือไม่ก็อัดฉีดเงินทุนชั่วคราวตามความจำเป็นของโครงการได้นี่นา ไม่เห็นจำเป็นต้องตั้งทุนจดทะเบียนให้สูงปรี๊ดรวดเดียวเลย ภาระภาษีกับความกดดันในการตรวจสอบทุนจดทะเบียนจะเพิ่มขึ้นเปล่าๆ

ประธานกัวครับ ที่คุณพูดมาผมเข้าใจหมดครับ แต่บริษัทเพิ่งจะตั้งไข่ ค่าเช่า ค่าตกแต่ง ซื้ออุปกรณ์สำนักงาน จ่ายเงินเดือน ค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานประจำวัน อะไรๆ ก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น ที่สำคัญกว่านั้นคือ ผมคงไม่หน้าด้านหน้าทน พอตั้งบริษัทปุ๊บก็วิ่งโร่มาขอให้เครือบริษัทให้กู้หรือขอเงินทุนสนับสนุนแบบวันเว้นวันหรอกใช่ไหมครับ ครั้งสองครั้งน่ะพอได้ แต่ถ้าบ่อยเกินไป ผู้บริหารทุกท่านจะไม่รำคาญแย่เหรอครับ แล้วประธานสวี่จะมองผมยังไง

พูดจบหลิวหยางก็แบมือทั้งสองข้าง ทำท่าเหมือนพวกนักเลงข้างถนน แน่นอนครับ ถ้าผู้บริหารทุกท่านอยากจะให้ผมหลิวหยางไปดักรอขอเงินหน้าห้องทำงานพวกคุณทุกวันหลังจากนี้ ผมก็ไม่ขัดข้องอะไรหรอกครับ ยังไงผมก็หน้าด้านอยู่แล้ว ทำเพื่อหน้าที่การงานไม่เห็นจะน่าเกลียดตรงไหน

ประธานกัวถึงกับขำไม่ออกร้องไห้ไม่ได้กับ การเจรจาแบบนักเลง ของเขา ชี้หน้าหลิวหยางพลางด่ากลั้วรอยยิ้ม คุณนี่มัน ฉันให้เพิ่มมากสุดอีกยี่สิบล้าน ทุนจดทะเบียนเป็นร้อยยี่สิบล้าน นี่คือเส้นตายแล้ว กระแสเงินสดของเครือบริษัทก็ตึงมือเหมือนกัน คุณก็ต้องเห็นใจความลำบากของเครือบริษัทบ้างสิ

หลิวหยางมองสีหน้าของประธานกัว ก็รู้แล้วว่าขืนบีบต่อไปก็คงคั้นน้ำมันออกมาไม่ได้สักหยดแล้ว เขาจึงรู้จักพอ ยิ้มให้ประธานกัวแล้วตอบรับ ถ้างั้นก็ต้องขอบคุณประธานกัวแล้วครับ ร้อยยี่สิบล้านก็ร้อยยี่สิบล้าน ถึงจะไม่เยอะ แต่เต็มที่พวกเราก็แค่ต้องพยายามสืบสานจิตวิญญาณแห่งความประหยัดอดออม เงินทุกบาททุกสตางค์ต้องใช้ให้คุ้มค่าที่สุดก็แล้วกันครับ