บทที่ 106 อู่ซื่อ ออกเดินทาง

ในช่วงเวลาหนึ่งสัปดาห์กว่าหลังจากนั้น หลิวหยางยุ่งหัวหมุนเป็นลูกข่าง เดินสายไปตามแผนกต่างๆ เจรจากับศูนย์ควบคุมต้นทุนเรื่องการแบ่งขอบเขตอำนาจการจัดซื้อ ถกเถียงกับศูนย์การเงินเรื่องขั้นตอนการอนุมัติเงินทุน โชคดีที่งานส่วนใหญ่ยังพอดำเนินไปได้อย่างราบรื่น แม้แต่ละแผนกจะมีแผนการในใจของตัวเอง แต่หลิวหยางมีอาญาสิทธิ์จากเถ้าแก่สวี่อยู่ในมือ อย่างน้อยๆ ในที่แจ้งทุกคนก็ยังให้การสนับสนุน

เรื่องเดียวที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดก็คือ อำนาจการตัดสินใจถูกหั่นจากสิบล้านในตอนแรกเหลือแค่สามล้านโดยตรง นั่นเท่ากับว่าในบริษัทสาขาภูมิภาคเมืองอู่ซื่อ เขามีอำนาจอนุมัติรายจ่ายได้ไม่เกินสามล้านหยวนเท่านั้น หากเกินจำนวนนี้ก็ต้องส่งเรื่องให้เครือบริษัทอนุมัติ ขนาดเถ้าแก่สวี่ยังเซ็นชื่อไปแล้ว เขาก็หมดหนทางจะทำอะไรได้

ช่วงเช้าของวันที่สามสิบเดือนเจ็ด หลิวหยางเพิ่งจะเริ่มงาน ยังไม่ทันได้ชงชาด้วยซ้ำ โทรศัพท์ภายในบนโต๊ะก็ดังขึ้น

หลิวหยาง ขึ้นมาหน่อย

ได้ครับอาจารย์ เดี๋ยวผมรีบไปครับ หลังจากวางสายหลิวหยางก็พอจะเดาเรื่องราวในใจได้แล้ว