บทที่ 122 อย่าทำบริษัทเจ๊งซะล่ะ

รถออดี้ เอซิกซ์ สีดำพุ่งทะยานไปบนทางด่วนหู้หยูด้วยความเร็ว 130 กิโลเมตรต่อชั่วโมงอย่างต่อเนื่อง หลิวหยางใช้มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย อีกข้างคีบบุหรี่ พลางโยกหัวฟังเพลง 'อาณาเขตของฉัน' จากเครื่องเล่นซีดีเพื่อกระตุ้นความสดชื่นให้ตัวเอง

ต้องยอมรับเลยว่า รถรุ่นเก่าเครื่องยนต์ 2.8 คันนี้ขับบนทางด่วนได้นิ่งมาก ตัวรถหนักและช่วงล่างแน่นหนา แม้จะวิ่งด้วยความเร็วขนาดนี้ แต่ภายในห้องโดยสารแทบจะไม่ได้ยินเสียงลมหรือเสียงยางบดถนนเลย

จากเมืองอู่ซื่อไปถึงเมืองหม่าซื่อ ระยะทางรวมกว่าห้าร้อยกิโลเมตร หลิวหยางแวะเข้าห้องน้ำที่จุดพักรถกลางทางเพียงแค่ครั้งเดียว เขาขับรถรวดเดียวยาวนานเกือบแปดชั่วโมง กว่าจะเห็นป้ายทางออกเมืองหม่าซื่อก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนครึ่งแล้ว

ลงจากทางด่วนยังต้องวิ่งบนถนนสายมณฑลอีกยี่สิบกว่ากิโลเมตร ต่อด้วยถนนสายอำเภออีกห้ากิโลเมตร และปิดท้ายด้วยถนนในหมู่บ้านอีกสามกิโลเมตร ยิ่งขับลึกเข้าไป ถนนก็ยิ่งคับแคบลงเรื่อยๆ

เมื่อหลิวหยางขับรถลงเนินตามทางดินริมคันกั้นน้ำจนมองเห็นอาคารชั้นเดียวของที่ทำการหมู่บ้าน เวลาก็ล่วงเลยเข้าใกล้ตีหนึ่งเต็มที