บทที่ 121 ยังหนุ่มยังแน่นก็หัดเรียนรู้ให้มากเข้าไว้

สมุดบันทึกลอยไปกระแทกหน้าอกของหลิวหย่งจั๋วแล้วตกลงบนพื้น เขารีบก้มลงไปเก็บสมุดบันทึกขึ้นมาแล้ววางกลับคืนบนโต๊ะพร้อมกับยิ้มแหย ขอโทษครับผู้จัดการหลิว เมื่อกี้ผมพูดผิด ปากมันพล่อยไปหน่อย ความหมายของผมก็คือ ทำไมโบนัสผลงานของคุณถึงต้องเป็นสองร้อยห้าสิบเปอร์เซ็นต์ล่ะครับ

อู๋จงรับช่วงต่ออย่างรู้จังหวะ ผู้จัดการหลิว ผมคิดว่าโบนัสผลงานของคุณก็ควรจะเป็นสองร้อยห้าสิบเปอร์เซ็นต์เหมือนกันครับ เรื่องโครงการปรับปรุงเมืองเก่าย่านซูตง เป็นสิ่งที่คุณกับผู้จัดการสือร่วมมือกันผลักดัน คุณเป็นคนออกหน้าประสานงานด้วยตัวเอง วางกลยุทธ์ ทุ่มเททั้งเวลาและแรงกายแรงใจไปตั้งมากมาย ไม่มีเหตุผลเลยที่ผู้จัดการสือจะได้โบนัสแต่คุณไม่ได้

เขาตัดสินใจยกระดับคำพูดขึ้นไปอีกขั้น นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเงินนะครับ แต่มันคือการยอมรับและการให้กำลังใจ ถ้าแม้แต่ผลงานของผู้จัดการทั่วไปยังไม่สะท้อนออกมาในรูปของเงินเดือน แล้วพนักงานระดับล่างจะคิดยังไงล่ะครับ

หลิวหยางมองอู๋จงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม คนที่เข้าใจเขาที่สุดก็คืออู๋จงนี่แหละ ตั้งแต่ตอนอยู่โครงการจินปี้ซื่อจี้ฮวาหยวน อู๋จงก็มักจะจับจุดประสงค์ของเขาได้อย่างแม่นยำเสมอ รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรและต้องการอะไร ความเข้าขากันแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะสร้างกันได้ในวันสองวัน

พอกลับมาดูหลิวหย่งจั๋ว ไอ้เจ้าอ้วนนี่รู้จักเขาก่อน สนิทกันมากกว่า แต่เรื่องงานกลับตามหลังอยู่ก้าวหนึ่งเสมอ บางทีหลิวหยางก็ยังแอบสงสัยว่า ในชาติก่อนไอ้อ้วนนี่มันทำยังไงถึงทำให้ประธานสวี่พอใจ จนได้ขึ้นเป็นถึงประธานสโมสรฟุตบอลเหิงต้าได้