บทที่ 159 ชายหนุ่มคนนั้นเป็นดาวนำโชคของเขาจริงๆ

หลังอาหาร ก่อนจากกัน ประธานจางถือถุงกระดาษใบหนึ่งยื่นให้หลิวหยาง

ผู้จัดการหลิว นี่เป็นของขวัญแรกพบเล็กๆ น้อยๆ จากบริษัทเรา หวังว่าจะไม่รังเกียจนะครับ

หลิวหยางเหลือบมองเข้าไปในปากถุง เห็นสีแดงเถือกอยู่เต็มไปหมด กะจากความหนาอย่างน้อยก็ต้องหนึ่งแสนหยวน พวกผู้รับเหมาก่อสร้างนี่มันใจป้ำโคตรๆ ไม่พิธีรีตองอะไรเลยจริงๆ

แต่ภายนอกเขาปฏิเสธเสียงแข็ง

ประธานจาง ขอบคุณในความหวังดีครับ แต่นี่ผมรับไว้ไม่ได้จริงๆ ก่อนกินข้าวผมก็บอกไปแล้วไงว่าห้ามรับแม้แต่เข็มหรือด้ายสักเส้นจากผู้รับเหมา ท่านลืมแล้วเหรอครับ