บทที่ 195 วันหลังผมจะไปเยี่ยมให้บ่อยขึ้นทุกปีก็แล้วกัน

หกโมงเช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี หลิวหยางกับไป๋เหยาก็ออกเดินทางแล้ว ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมถึงเช้าขนาดนี้น่ะเหรอ แน่นอนว่าเป็นเพราะความรู้สึกอยากกลับบ้านใจจะขาด ทำให้ทั้งสองคนตื่นเต้นจนนอนไม่หลับทั้งคืน

หลิวหยางแวะกดเงินสดที่ตู้เอทีเอ็มระหว่างทางห้าหมื่นหยวน เพื่อเอากลับไปให้พ่อแม่ที่บ้าน

พอขึ้นทางด่วน รถก็โยกเยกไปมาตลอดทางจนกระทั่งสิบโมงกว่าถึงจะมาถึงเมืองอู๋ ไป๋เหยาเงยหน้าขึ้นชี้ไปที่ป้ายบอกทางนอกหน้าต่าง "ผู้จัดการหลิว ลงทางด่วนข้างหน้าแล้วขับไปอีกสิบนาทีก็ถึงหมู่บ้านฉันแล้วค่ะ!"

หลิวหยางพยักหน้ารับ พอลงจากทางด่วนปุ๊บก็เปิดหน้าต่างรถทุกบานทันที ลมหนาวบาดกระดูกพัดกรรโชกเข้ามาในรถจนไป๋เหยาสั่นสะท้าน เธอมองหลิวหยางอย่างไม่เข้าใจ "ผู้จัดการหลิว ทำอะไรคะเนี่ย หนาวจะตายอยู่แล้ว!"

หลิวหยางไม่ได้อธิบาย เขาเปิดหน้าต่างทิ้งไว้แบบนั้นเต็มๆ สองสามนาที ถึงได้ปิดกระจกแล้วเปิดฮีตเตอร์ระบบหมุนเวียนอากาศภายในรถอีกครั้ง