บทที่ 196 ลูกจะเดินเข้าทางผิดไม่ได้เด็ดขาดนะ!

หลิวหยางมองดูของขวัญปีใหม่ที่กองสูงขึ้นเรื่อยๆ บนพื้น แล้วมองไปยังถนนในหมู่บ้านที่ตัดตรงไปยังบ้านตัวเอง ในใจจู่ๆ ก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาว่า เมื่อไหร่หนอถึงจะสามารถขับรถตรงเข้าไปจอดในลานบ้านตัวเองได้สักที

แต่แล้วเขาก็ส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว บ้านของเขาอยู่ค่อนไปทางตรงกลางของฝั่งทิศตะวันออกในหมู่บ้าน บ้านเรือนของเพื่อนบ้านรอบข้างก็ปลูกติดกันแน่นขนัด อย่าว่าแต่รถยนต์เลย แม้แต่รถเข็นจะกลับรถยังลำบาก คิดจะตัดถนนให้รถยนต์วิ่งผ่านได้น่ะเหรอ ไม่ใช่ว่ามีเงินแล้วจะทำได้หรอกนะ นั่นมันต้องรื้อกำแพงบ้านคนอื่นตั้งกี่หลัง ต้องพัวพันกับปัญหาขัดแย้งอีกกี่เรื่อง ไม่ใช่เรื่องที่ทำได้จริงเลย

ในตอนนั้นเอง หลิวเฉียงผู้เป็นพ่อก็ลากรถเข็นไม้ของที่บ้านกลับมา หลิวหยางมองตามทิศทางที่พ่อเดินมา ก็เห็นที่ดินโล่งกว้างตรงริมฝั่งทิศตะวันออกของหมู่บ้าน ตรงนั้นมีสระบัวขนาดไม่ใหญ่มากอยู่แห่งหนึ่ง ตอนเด็กๆ เขามักจะไปแย่งเก็บฝักบัวมากินเป็นประจำ

ที่ดินผืนนี้ความจริงไม่ใช่ที่ดินทำกิน แต่เป็นที่ดินที่คนในหมู่บ้านช่วยกันบุกเบิกถากถางขึ้นมาทีละนิดในอดีต มีขนาดประมาณหนึ่งหมู่กว่าๆ อีกสามปีหลังจากนี้ บ้านของอาหม่านอิ๋นในหมู่บ้านเดียวกัน ไม่รู้ว่าไปวิ่งเต้นยังไง ถึงได้ซื้อที่ดินสระบัวผืนนี้ไป ถมดินจนเรียบแล้วสร้างคฤหาสน์หรูสามชั้นสุดอลังการ แถมยังมีลานบ้านที่กว้างขวางอีกด้วย

บ้านหลังนั้นในยุคนั้นเปรียบเสมือนพระราชวังของหมู่บ้าน ใครเดินผ่านไปผ่านมาก็ต้องเหลียวมองกันทุกคน สร้างความอิจฉาริษยาให้คนในหมู่บ้านไม่น้อยเลย