บทที่ 197 ตามกลิ่นมาเลยนะ

หลิวหยางเห็นปฏิกิริยาของแม่แล้วถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ถูก "แม่! แม่คิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย! นิสัยลูกชายแม่เป็นคนยังไงแม่ยังไม่รู้อีกเหรอ นี่มันเงินเดือนกับโบนัสของบริษัททั้งนั้น ผมรับประกันกับแม่เลยว่า ผมไม่เคยเอาเปรียบบริษัทเลยแม้แต่สตางค์เดียว!"

โจวเหลียนฮวานึกย้อนไปถึงนิสัยของลูกชายตั้งแต่เล็กจนโต เป็นเด็กที่เก็บของได้ก็ไม่เคยเอาเป็นของตัว เก็บเงินได้แค่เฟินเดียวก็ยังเอากลับมาให้เธอ พอคิดได้แบบนี้ก็ค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ก็ดีแล้ว ก็ดีแล้ว... ทำเอาแม่ตกใจแทบแย่... ลูกคนนี้นี่ มีอะไรก็ไม่ยอมบอกที่บ้านล่วงหน้าเลย..."

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องโถงก็ถูกผลักเปิดออก หลิวเฉียงที่เพิ่งจอดรถเข็นเสร็จก็เดินปัดฝุ่นตามตัวเข้ามา "กลางวันแสกๆ จะปิดประตูทำไมเนี่ย มืดตึ๊ดตื๋อไปหมด..."

เขายังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นโจวเหลียนฮวาถลึงตาใส่แล้วดุว่า "รีบปิดประตูเดี๋ยวนี้เลย ฉันกำลังคุยธุระสำคัญกับหยางหยางอยู่!"