บทที่ 198 เป้าหมายสำคัญที่ต้องพิชิต

โจวเหลียนฮวาพูดไปพลางชำเลืองมองไปทางประตูห้องครัวอีกครั้งถึงได้พูดต่อ "หยางหยาง เดี๋ยวถ้าอาโหย่วจงเอ่ยปากให้ลูกบริจาคเงินให้หมู่บ้าน ทำถนนหรือสร้างสุสานอะไรพวกนี้ ลูกให้มากสุดก็สักพันแปดร้อยหยวนก็พอ แค่เป็นสินน้ำใจก็พอนะ อย่าไปหลงกลคำพูดหวานหูของเขาเด็ดขาดเชียว! คนคนนี้น่ะ หัวหมอจะตายไป!"

หลิวหยางแปรงฟันไปพลางฟังคำสั่งสอนของแม่ไปพลาง ในใจก็รู้สึกทั้งขำทั้งเอือมระอา นิสัยชอบโอ้อวดของพ่อนี่มันช่าง... แต่พอลองคิดดูดีๆ ก็พอเข้าใจได้ ลำบากมาค่อนชีวิต พอลูกชายได้ดี คนเป็นพ่อก็ย่อมหน้าบานเป็นธรรมดา การอยากจะอวดอ้างสักหน่อยมันก็เป็นเรื่องปกติของมนุษย์

"แล้วพ่อล่ะครับ?" หลิวหยางถามด้วยน้ำเสียงอู้อี้ "คงไม่ได้โดนแม่ด่าจนเตลิดไปแล้วหรอกนะ?"

"พ่อน่ะเหรอ? หน้าหนายิ่งกว่ากำแพงเมืองซะอีก! ด่าไปก็เปล่าประโยชน์" โจวเหลียนฮวาแค่นเสียงฮึดฮัด "วิ่งไปบอกคนที่หน้าร้านขายของชำเองเลย ว่าเมื่อวานดื่มหนักไปหน่อย ที่พูดไปล้วนแต่เป็นคนเมาพูดเรื่อยเปื่อยทั้งนั้น"

หลิวหยางบ้วนปาก คิดในใจว่าในชนบทเนี่ยเรื่องปลอมยังลือกันจนกลายเป็นเรื่องจริงได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องจริง แต่ยังไงก็ปิดไว้ไม่อยู่หรอก รอจนกว่าเขาจะสร้างคฤหาสน์หลังใหญ่ ไม่ช้าก็เร็วคนในหมู่บ้านก็ต้องรู้อยู่ดี