บทที่ 199 จารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์หมู่บ้าน

ในฐานะคนในหมู่บ้านที่ออกไปทำงานข้างนอก พ่อแม่ก็ยังอาศัยอยู่ที่นี่ ในอนาคตตัวเองก็อาจจะต้องกลับมาใช้ชีวิตบั้นปลายที่บ้านเกิด สำหรับเรื่องการสร้างสุสานบรรพชนที่เกี่ยวข้องกับคนทั้งหมู่บ้านแบบนี้ เขาย่อมต้องแสดงน้ำใจอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีเรื่องต้องขอร้องอาโหย่วจงด้วย

เมื่อคิดได้ดังนี้ หลิวหยางก็ไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป เขาถามตรงๆ ว่า อาโหย่วจงครับ สถานการณ์ที่อาบอกมาผมเข้าใจแล้ว หมู่บ้านเรามีความลำบาก อะไรที่ผมช่วยได้ผมก็ยินดีช่วยเต็มที่ อาบอกมาตรงๆ เลยดีกว่าครับ ว่าต้องการให้ผมออกเงินเท่าไหร่

อาโหย่วจงก็เป็นจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ เขารีบโบกมือและพูดจาแบบนักการเมือง หยางหยาง หลานพูดอะไรแบบนั้น เรื่องพวกนี้มันแล้วแต่ความสมัครใจ คนมีเงินมากก็ออกมากหน่อย ถือเป็นการสร้างบุญสร้างกุศลให้ลูกหลาน คนมีเงินน้อยก็ออกน้อยหน่อย ถือเป็นน้ำใจ หมู่บ้านไม่มีทางบังคับหรอก! หลักๆ ก็ขึ้นอยู่กับกำลังและศรัทธาของแต่ละคนนั่นแหละ!

คำพูดของเขารัดกุมไม่มีช่องโหว่ เตะลูกบอลกลับมาให้หลิวหยางอีกครั้ง

หลิวหยางหัวเราะในใจ ขี้เกียจเล่นเกมทายใจกับเขาแล้ว จึงโยนข้อเสนอของตัวเองออกไปตรงๆ