บทที่ 217 ทุกคนล้วนต้องเผชิญกับช่วงเวลาที่มืดมิดที่สุดของตัวเอง

"ประธานหวังใช่ไหมคะ" ไป๋เหยาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าทั้งสามคน

ตอนนี้สายตาของหวังซิงก็เริ่มแข็งค้างไปเล็กน้อยเหมือนกัน แต่เขาก็ยังรีบพยักหน้าและยื่นมือออกไป "สวัสดีครับ ผมหวังซิงจากบริษัทตัวตัวโหย่ว ไม่ทราบว่าคุณคือ..."

"ฉันเป็นเลขาของผู้จัดการหลิว ชื่อไป๋เหยาค่ะ" ไป๋เหยาจับมือกับเขาเบาๆ "ทั้งสามท่านเชิญตามฉันมาเลยค่ะ" พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินนำไป

ล่ายปิงเฉียงอดใจไม่ไหวอีกแล้ว เขากระซิบข้างหูหวังซิง "พี่ซิง เลขาคนนี้เด็ดกว่าอีกนะ พี่ดูเอวนั่นสิ สะโพกนั่น เรียวขานั่น..."

"หุบปาก" หวังซิงเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาสองคำ คิดในใจว่าแกรสนิยมบ้าบออะไรวะ ที่เด็ดมันคือหน้าอกคู่นั้นต่างหาก