บทที่ 232 ภาษาคือศิลปะแขนงหนึ่ง

ในช่วงท้าย หลิวหยางเริ่มกล่าวสุนทรพจน์ด้วยถ้อยคำที่สวยหรู "เครือบริษัทเหิงต้า ยินดีที่จะใช้การจัดตั้งกองทุนการศึกษาในครั้งนี้เป็นจุดเริ่มต้น เพื่อเปิดรับการแลกเปลี่ยนและความร่วมมือที่กว้างขวางและลึกซึ้งยิ่งขึ้นกับมหาวิทยาลัยเหอกงต้า ทั้งในด้านการบ่มเพาะบุคลากร การสร้างสถานที่ฝึกงาน และการบูรณาการระหว่างการศึกษาและการทำงาน! พวกเราคาดหวัง และเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่า ภายใต้ความพยายามร่วมกันของทั้งทางมหาวิทยาลัยและองค์กรธุรกิจ จะต้องสามารถค้นพบรูปแบบความร่วมมือใหม่ที่มีนวัตกรรมและเกิดผลสัมฤทธิ์มากยิ่งขึ้นได้อย่างแน่นอน!

เพื่อร่วมกันสร้างคุณูปการที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม ในการบ่มเพาะและส่งมอบบุคลากรชั้นยอดที่มีคุณภาพสูง เพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศ และการพัฒนาสังคมในท้องถิ่นต่อไป!"

"สุดท้ายนี้ ขออวยพรจากใจจริงให้มหาวิทยาลัยเหอกงต้า สถาบันอันเป็นที่รักของเรา จงมีลูกศิษย์ลูกหาที่เก่งกล้าสามารถ และสร้างความรุ่งโรจน์ยิ่งๆ ขึ้นไป! ขออวยพรให้น้องๆ นักศึกษาที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้ประสบความสำเร็จในการศึกษา มีอนาคตที่สดใส และมีเส้นทางข้างหน้าที่สว่างไสวเจิดจรัส! ขอบคุณทุกท่านครับ!"

สิ้นเสียงกล่าวสุนทรพจน์ เสียงปรบมือก็ดังกลบเกลื่อนไปทั่วทั้งหอประชุมอย่างยาวนานและกึกก้องอีกครั้ง หลิวหยางยิ้มและโค้งคำนับให้ผู้ฟังด้านล่างเวทีเล็กน้อย ก่อนจะเดินลงจากโพเดียมกลับไปนั่งที่ของตัวเอง

ลำดับต่อไปคือพิธีมอบเงินบริจาคอย่างเป็นทางการ หลิวหยางส่งมอบป้ายเช็คจำลองสีทองขนาดยักษ์มูลค่าหนึ่งล้านหยวนให้กับอธิการบดีสวี ทั้งสองจับมือกันแล้วหันหน้าเข้าหากล้อง เพื่อบันทึกภาพช่วงเวลาอันทรงคุณค่าและมีความหมายนี้เอาไว้