บทที่ 234 ยุคสมัยที่รุ่งโรจน์ที่สุด

คำพูดนี้ของหลิวหยางนับว่ามีทั้งไม้อ่อนไม้แข็งปนกัน สีหน้าของเถ้าแก่ทั้งสี่เริ่มซับซ้อนขึ้นมาทันที ในใจเหมือนมีแมวข่วน คล้ายกับตอนที่หลิวหยางถูกเพื่อนลากไปนวดเท้าเป็นครั้งแรก คือทั้งอยากเข้าไปลอง แต่ก็รู้สึกกลัว ทว่าผลสุดท้าย พอมีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งที่สอง แล้วก็ติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น

คาดว่าอีกสักสองสามปี พอผู้รับเหมาหลักเหล่านี้ได้ลิ้มรสความหอมหวานแล้ว ก็คงจะหอบเงินทุนมาเสนอตัวให้ถึงที่เองนั่นแหละ

ผ่านไปประมาณสองสามนาที ประธานเฉิงแห่งการรถไฟสำนักสี่ก็ตบโต๊ะดังฉาด "บ้าเอ๊ย! ลุยเลย!"

เขาหันไปมองหลิวหยางแล้วเอ่ยอย่างห้าวหาญ "ประธานหลิว! ในเมื่อหลายบริษัทในเมืองทงซื่อกล้าที่จะลองของใหม่ พวกเราการรถไฟสำนักสี่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปอดแหกกว่าพวกนั้น! ไม่ต้องลำบากพวกคุณไปติดต่อบริษัทในมณฑลเยว่ตงแล้วล่ะ เรื่องนี้การรถไฟสำนักสี่ของเราตกลง!"

"ประธานเฉิงใจนักเลงมากครับ!" ชาติก่อนตอนที่หลิวหยางอยู่การรถไฟสำนักสี่ เขาก็เคยได้ยินฉายาเฉิงใจเด็ดมาบ้าง สมคำร่ำลือจริงๆ