บทที่ 235 ไม่เพียงแต่ต้องไปกิน แต่ยังต้องกินให้เป็นเรื่องด้วย

เมื่อหลิวหยางกล่าวสุนทรพจน์จบ เขาก็ส่งมอบหน้าที่รับเรซูเม่และตอบคำถามให้กับฝ่ายบุคคลที่นำโดยอู๋จง ส่วนตัวเองก็เดินเตร็ดเตร่ไปรอบๆ หอประชุม

ในใจคิดว่าอาจจะฟลุกเจอช้างเผือกอย่างหนีเชี่ยนอีกสักคน เอามาเสริมทีมเลขาของเขาให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

พอเดินไปถึงจุดรับเรซูเม่ ก็ได้ยินเสียงโต้เถียงดังมาแต่ไกล นักศึกษาชายคนหนึ่งแต่งตัวเรียบง่าย ผิวคล้ำแดด ในมือขยำเรซูเม่แน่นจนยับยู่ยี่ กำลังหน้าดำหน้าแดงพูดอะไรบางอย่างกับพนักงานหญิงฝ่ายบุคคลของเหิงต้าที่รับหน้าที่รับเรซูเม่ ข้างกายเขายังมีเพื่อนนักศึกษาอีกสองสามคนที่หน้าตาบ่งบอกถึงความไม่ยอมแพ้เช่นเดียวกันยืนอยู่ด้วย

"...ทำไมถึงไม่รับเรซูเม่ของพวกเราล่ะครับ เป็นเพราะพวกเรามาจากมหาวิทยาลัยอันเจี้ยนกง ไม่ใช่เหอกงต้างั้นเหรอครับ" เสียงของนักศึกษาชายคนนั้นสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความโมโห สำเนียงพูดติดเหน่อแบบคนตอนเหนือของมณฑลหว่านอย่างชัดเจน

"วิศวกรรมโยธาของอันเจี้ยนกงพวกเรา ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าของเหอกงต้าเท่าไหร่หรอกนะ! พวกคุณจะดูแค่ชื่อสถาบันอย่างเดียวไม่ได้นะครับ!"