บทที่ 260 เงินนี่ก็ไม่ใช่เงินที่ประธานหลิวควักเอง แล้วฉันจะปฏิเสธไปทำซากอะไรล่ะ

เวลาผ่านไปชั่วสูบบุหรี่หนึ่งมวน เมื่อเห็นว่าหลิวหยางยังไม่ยอมเอ่ยปาก คุณฮั่วจึงลองหยั่งเชิงถามดู "ประธานหลิวคะ ราคานี้ถือว่าเป็นราคาที่ต่ำที่สุดในตลาดแล้วนะคะ เป็นราคาพิเศษสำหรับการจ้างแบบแพ็กเกจกลุ่ม ถ้าจ้างแยกเดี่ยวราคาจะสูงกว่านี้อีกค่ะ"

หลิวหยางไม่ได้ตอบเธอ แต่กลับถามด้วยความเป็นห่วงว่า "คุณฮั่ว นี่ก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว... คุณยังไม่ได้ทานข้าวใช่ไหมครับ หิวหรือเปล่า"

คุณฮั่วถูกการเปลี่ยนเรื่องกะทันหันนี้ทำเอาอึ้งไปเล็กน้อย จึงตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ "เอ๊ะ? ก็... ก็ยังโอเคค่ะ"

"อย่างนั้นได้ยังไงล่ะครับ!" หลิวหยางลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวอย่างกระตือรือร้น "มาถึงอู่ซื่อทั้งทีก็ถือว่าเป็นแขก จะปล่อยให้แขกทนหิวคุยงานได้ยังไง คราวที่แล้วตอนอยู่เกาะฮ่องกงผมรับปากไว้ว่าจะเลี้ยงข้าวต้มซีฟู้ดรสชาติต้นตำรับของอู่ซื่อให้คุณฮั่วทาน คนอย่างผมพูดคำไหนคำนั้น จะให้ผมเสียคำพูดไม่ได้หรอกนะครับ"

คุณฮั่วเองก็ฟังความหมายแฝงในคำพูดของหลิวหยางออก ข้าวต้มซีฟู้ดมื้อนี้ ถ้าทำให้ประธานหลิวอิ่มหนำสำราญได้ ราคาห้าล้านหยวนที่เสนอไปก็ยังมีลุ้นให้เจรจาต่อรองกันได้ แต่ถ้ากินแล้วไม่อร่อย... งั้นก็คงพูดยากแล้วล่ะ