บทที่ 263 เปิดโหมดเครื่องพิมพ์แบงก์

ประธานจางรีบอธิบาย "ประธานหลิว คุณอย่าเข้าใจผิดเด็ดขาดนะครับ! บริษัททงซื่อหมายเลขสี่ของเราทำงานในพื้นที่มาหลายปี ทั้งชื่อเสียงและศักยภาพล้วนเป็นที่เลื่องลือ! สิ่งที่บริษัทเราไม่ขาดที่สุดก็คือเงินนี่แหละครับ!"

"สถานการณ์เมื่อกี้ ความจริงมันเป็นรูปแบบ... อืม ถือว่าเป็นการระดมทุนช่วยเหลือกันเองในหมู่บ้านของเราน่ะครับ ชาวบ้านหลายคนพอมีเงินเย็นอยู่ในมือ ก็ร้องห่มร้องไห้ขอร้องจะเอาเงินมาฝากไว้ที่เราให้ได้ เพื่อให้พวกเราพาพวกเขาทำกำไรไปด้วยกันน่ะครับ"

พูดจบก็ไม่ลืมที่จะโอ้อวด "บอกตามตรงเลยนะประธานหลิว ไอ้ดอกเบี้ยแปดเปอร์เซ็นต์เนี่ย เรายังต้องดูความสนิทสนมถึงจะยอมรับเงินมานะครับ ช่วงก่อนหน้านี้พวกเราถึงกับประกาศออกไปว่าจะไม่รับเงินจากคนนอกชั่วคราวแล้ว แต่คุณทายสิครับว่าเกิดอะไรขึ้น มีคนตั้งมากมายใช้เส้นสายมาหาถึงที่ ห้ามยังไงก็ห้ามไม่อยู่เลยครับ!"

คำพูดของประธานจาง หลิวหยางเชื่อสนิทใจ ชาติก่อนเขาได้ยินเรื่องแปลกประหลาดทำนองนี้มาไม่น้อย หลายคนอยากจะเอาเงินมาประเคนให้ยังต้องดูเลยว่าเส้นสายแข็งพอหรือเปล่า สิ่งนี้ได้ก่อตัวเป็นแวดวงการเงินสีเทาแบบปิดที่มีเอกลักษณ์เฉพาะถิ่น และตั้งอยู่บนพื้นฐานความไว้วางใจของเครือญาติอย่างชัดเจน

รูปแบบนี้ในระยะสั้นอาจดูสวยหรูไร้ที่ติ แต่แท้จริงแล้วกลับมีภัยแฝงอันใหญ่หลวง การแบกรับหนี้สินดอกเบี้ยสูงก็เหมือนกับการดื่มยาพิษแก้กระหาย ทันทีที่อุตสาหกรรมเข้าสู่ช่วงขาลง การพังทลายก็เป็นเรื่องที่แทบจะหลีกเลี่ยงไม่ได้